ตอนหยางเอ้อลวี่คืนห้องเช่า เขาได้เงินมัดจำคืนมาสองพันกว่าหยวน บวกกับเงินที่เหลือติดตัวอีกพันกว่าหยวน รวมแล้วมีเงินอยู่สามพันกว่าหยวน
ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าห้องอีกต่อไป เขาจึงหมดกังวลเรื่องนั้น ในใจคิดว่าจะบำรุงร่างกายให้กลับมาแข็งแรงก่อน ยาถอนพิษงูโดยเฉพาะนั้นหาไม่ได้เลยสักแห่ง ยังดีที่บาดแผลตรงขาฟื้นตัวไปเกือบหมดแล้ว มีเพียงตอนขึ้นลงบันไดที่ยังเจ็บแปลบเป็นระยะ
เขาเอาแต่กินเนื้อคำโต ดื่มเหล้าอย่างสบายใจ ตั้งหน้าตั้งตาบำรุงร่างกาย ไม่เคยคาดคิดเลยว่าการกินดื่มอย่างเต็มที่เช่นนี้จะทำให้เจ้าตัวเล็กสามตัวใต้สะพานไม่พอใจอย่างยิ่ง
ยามดึกสงัด เงาดำสามสายพุ่งออกมาจากกล่องกระดาษข้างตอม่อสะพาน
ตัวที่นำหน้าคือแมวดำตัวใหญ่ ขนดำเป็นมันเงาเรียบลื่น ไม่มีขนสีอื่นปะปน ดูกระฉับกระเฉงเป็นอย่างยิ่ง ด้านหลังมีพังพอนสีเหลืองสลับขาวตามมาหนึ่งตัว กับเม่นตัวกลมดิ๊กที่มีหนามปกคลุมทั่วตัวอีกหนึ่งตัว
สัตว์น้อยทั้งสามลงแตะพื้น แล้วส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวคุยกันเบา ๆ
“ถ้าไม่ไล่เจ้าสองขานี่ไป พวกเราสามตัวได้อยากกินจนคลั่งแน่!”
พูดจบ พวกมันก็รีบวิ่งไปยังเต็นท์ของหยางเอ้อลวี่
ก่อนหน้านี้หยางเอ้อลวี่เพิ่งทำอาหารเสร็จหน้าเต็นท์ กินเสร็จก็เข้าไปพักผ่อนในเต็นท์ ในหม้อยังเหลือขาหมูตุ๋นอยู่หนึ่งชาม แถมปิดฝาหม้อไว้อย่างแน่นหนา ย่านนี้ของเมืองซ่างไห่แทบไม่มีสัตว์ป่าให้เห็น เขาจึงไม่เคยคิดว่าจะมีใครแอบมากิน
สัตว์น้อยทั้งสามพุ่งมาถึงข้างหม้อเหล็ก แต่กลับก้าวขาไม่ออกในทันที
พังพอนหวงเฒ่าขยับเข้าไปใกล้หม้อ สูดจมูกฟุดฟิดไม่หยุด ก่อนพูดเสียงเบาว่า “พี่ดำ กลิ่นนี้ ในหม้อยังมีเนื้ออยู่!”
มันยืนขึ้น ใช้ขาหน้าทั้งสองเกาะขอบหม้อไว้ แมวดำตัวใหญ่เฮยเฒ่ายื่นมือไปเปิดฝาหม้อ ก็เห็นขาหมูอยู่ในชามหนึ่งใบ และมีชามใบใหญ่คว่ำปิดอยู่ด้านบน
เจ้าตัวเล็กทั้งสามรีบยกชามใบใหญ่ออก ล้อมวงอยู่ข้างหม้อ คว้าขาหมูขึ้นมาแทะกินคำโต
“หอมจริง ๆ!”
เม่นน้อยไป๋ไป๋ปกติแทบไม่ได้กินเนื้อ วันนี้ก็อดใจไม่ไหว ขยับเข้ามากินคำโตเช่นกัน
พวกมันกินกันอย่างตะกละตะกลามจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อติดกระดูก สุดท้ายแมวดำเฮยเฒ่ายังเลียชามจนมันเงา
หลังจากกินเสร็จ เจ้าตัวเล็กทั้งสามมองหน้ากันไปมา ต่างยืนนิ่งงันอยู่กับที่
“เดิมทีพวกเราตั้งใจจะไล่เจ้าสองขานี่ไปไม่ใช่หรือไง”
แมวดำตัวใหญ่เกาหัว ก่อนหันไปพูดกับพังพอนว่า “เอาอย่างนี้ไหม นายไปผายลมใส่ในเต็นท์มัน ให้กลิ่นเหม็นจนมันทนไม่ไหวแล้วหนีไป”
พังพอนส่ายหน้า แล้วหันไปมองเม่นน้อยไป๋ไป๋ “ไป๋ไป๋ นายไปใช้หนามเจาะเต็นท์ให้ขาด ไล่มันไปซะ”
ไป๋ไป๋หดตัวแล้วส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่ได้หรอก พวกเราเพิ่งกินเนื้อของเขาไป แล้วหันมาเล่นงานเขาแบบนี้ ฉันทำไม่ลงหรอก พวกนายไปกันเถอะ”
แมวดำตัวใหญ่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเช่นกัน “ฉันก็ลงมือไม่ลงเหมือนกัน ช่างเถอะ เรื่องนี้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
เจ้าตัวเล็กทั้งสามกินจนอิ่มท้อง เรอเอิ้ก ๆ แล้ววิ่งปรู๊ดกลับไปพักในรังกล่องกระดาษบนตอม่อสะพาน
สิ่งมีชีวิตทั้งสามนี้บำเพ็ญจนมีตบะอยู่บ้างแล้ว ตามคำเรียกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พวกมันก็คือเซียนท้องถิ่นสามตน
หยางเอ้อลวี่นอนจนสายโด่งกว่าจะตื่น ตั้งใจจะอุ่นกับข้าวที่เหลือกินรองท้อง แต่พอเปิดฝาหม้อก็ถึงกับตาค้าง
เนื้อหายไปแล้ว! จานกับชามยังคว่ำอยู่ในหม้อตามเดิม แต่ขาหมูข้างในหายไปจนไม่เหลือเศษเนื้อแม้แต่นิดเดียว ชามกับจานถูกเลียจนมันวาว
หลังจากเซียนท้องถิ่นทั้งสามกินเสร็จ พวกมันก็โยนกระดูกที่แทะจนเกลี้ยงลงแม่น้ำข้าง ๆ ทั้งหมด
หยางเอ้อลวี่กวาดตามองไปรอบ ๆ แต่หาอาหารไม่เจอแม้แต่น้อย เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า หลังจากถูกฟ้าผ่า สมองของเขาจะเสียจนเห็นภาพหลอนไปแล้วหรือเปล่า
เขาตบหัวตัวเองแรง ๆ สองที “แม่ง ช่างเถอะ”
เขาขี่รถไฟฟ้าออกไปซื้อกับข้าวพอดีกับที่ถั่วฝักแบนมันของภาคตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งสั่งซื้อทางอินเทอร์เน็ตมาส่งถึง เขาแวะซื้อหมูแดดเดียวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตอีกชิ้น แล้วหิ้วพัสดุกลับไปยังใต้สะพาน
เขาล้างหมูแดดเดียวจนสะอาด แล้วจัดการถั่วฝักแบนมันทีละฝัก ถั่วชนิดนี้เป็นของที่เขาเฝ้าคิดถึงมานาน ในท้องถิ่นหาซื้อได้ยาก มีแต่ต้องสั่งทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น
ตั้งกระทะใส่น้ำมัน เจียวต้นหอมให้หอม แล้วใส่หมูแดดเดียวลงไปผัดซ้ำไปมา น้ำมันจากหมูค่อย ๆ ส่งเสียงฉ่า จากนั้นใส่ถั่วฝักแบนมันลงไป ผัดด้วยไฟแรง เติมน้ำสะอาด ปิดฝาหม้อตุ๋นช้า ๆ
กลิ่นหอมเข้มข้นลอยตามลมขึ้นไปเหนือสะพาน
เจ้าตัวเล็กสามตัวในกล่องกระดาษต่างยื่นหัวออกมา สูดดมกลิ่นในอากาศอย่างเต็มที่
“โธ่เอ๊ย แม่งเอ๊ย กลิ่นนี้ทนไม่ไหวแล้ว! ยังจะบำเพ็ญอะไรกันอีก ต้องไล่เจ้าสองขานี่ไปให้ได้!”
เซียนท้องถิ่นทั้งสามมารวมตัวกัน แล้วลอบตัดสินใจว่าจะต้องไล่หยางเอ้อลวี่ไปให้ได้
ปกติหยางเอ้อลวี่ทำอาหารทีไรก็มักทำเผื่อไว้เยอะ แบ่งครึ่งหนึ่งเก็บไว้กินวันรุ่งขึ้น แค่อุ่นสักหน่อยก็พอประทังมื้อได้ ประหยัดแรงไปไม่น้อย วันนี้ก็ทำเหมือนเดิม ตักกับข้าวออกมาครึ่งหนึ่ง แล้วเหลืออีกครึ่งไว้ในหม้อ
กินดื่มเสร็จแล้ว เขาก็เข้าไปนอนในเต็นท์
เซียนท้องถิ่นทั้งสามบนตอม่อสะพานเห็นหยางเอ้อลวี่หลับสนิท ก็พากันกระโดดลงมาจากที่สูง ระหว่างทางยังอัดอั้นใจ ตั้งใจแน่วแน่ว่าวันนี้จะทำเต็นท์ให้พัง แล้วไล่ชายคนนี้ไปให้ได้
แต่พอเดินมาถึงข้างหม้อเหล็ก ฝีเท้ากลับหยุดลงเองอย่างห้ามไม่ได้ พวกมันเดินวนเวียนรอบหม้อไปมา
พังพอนหวงเฒ่าตะกละที่สุด จมูกก็ไวที่สุด มันเปิดฝาหม้อแล้วชะโงกดูข้างใน
“โอ๊ย ถั่วฝักแบนมันภาคตะวันออกเฉียงเหนืออบหมูแดดเดียว! ยังร้อน ๆ อยู่เลย ใครจะทนไหว!”
มันไม่คิดจะบอกเพื่อนอีกสองตัวด้วยซ้ำ คาบหมูแดดเดียวชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากทันที แล้วดึงถั่วฝักแบนมันขึ้นมาหนึ่งฝัก เคี้ยวตุ้ย ๆ
อีกสองตัวเห็นเช่นนั้นก็ทิ้งแผนเดิมไว้ก่อน รีบพุ่งเข้ามากินอย่างเอร็ดอร่อย
ผลลัพธ์เหมือนเมื่อวานไม่มีผิด กับข้าวในหม้อถูกกินจนเกลี้ยง แมวดำเฮยเฒ่าเลียจานเปล่า พลางส่งเสียงจุ๊ ๆ
“อาหารเลิศรสของมนุษย์ พวกเราสามพี่น้องไม่ได้กินถั่วฝักแบนมันภาคตะวันออกเฉียงเหนือมานานกี่ปีแล้วนะ”
“นั่นสิ ตั้งแต่มาถึงเมืองซ่างไห่ ก็ไม่ได้กินอาหารเป็นเรื่องเป็นราวสักมื้อ”
เซียนท้องถิ่นทั้งสามกินจนพอใจ ลืมเรื่องที่จะไล่หยางเอ้อลวี่ไปเสียสนิท ไม่มีใครพูดถึงการไล่เขาอีก พวกมันเดินเอื่อย ๆ กลับไปพักในรังกล่องกระดาษเหนือสะพาน
เช้าวันถัดมา หยางเอ้อลวี่ลุกขึ้น ตั้งใจจะอุ่นกับข้าวที่เหลือในหม้อกินรองท้อง แต่พอเปิดฝาดูก็ถึงกับตาค้างอีกครั้ง หม้อว่างเปล่าไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
“ไม่ถูกแล้ว นี่ไม่ใช่ภาพหลอนแน่ มีคนแอบมากินจริง ๆ!”
หยางเอ้อลวี่ทั้งโมโหทั้งจนใจ ตัวเองยากจนถึงขั้นต้องอยู่ใต้สะพานแล้ว ยังมีคนมาจ้องอาหารแค่นี้ของเขาอีก เขาขบฟันเงียบ ๆ ตัดสินใจว่าคืนนี้จะเฝ้าดูให้รู้เรื่อง
เขาถอดกล้องจากหมวกกันน็อกของรถไฟฟ้า แล้วแอบติดตั้งไว้ในจุดลับข้างเต็นท์
“คืนนี้จะเปิดกล้องไว้ ฉันจะดูให้รู้กันไปเลยว่าไอ้ตัวไหนแอบมากินกับข้าวของฉัน”
อีกด้านหนึ่ง หยางเอ้อลวี่กำลังเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ถั่วฝักแบนมันภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่เขาสั่งทางอินเทอร์เน็ตครั้งก่อนมีตั้ง 5 ชั่ง เมื่อวานใช้ไปแค่ส่วนหนึ่ง ยังเหลืออีกไม่น้อย เพื่อจับหัวขโมยที่แอบมากินข้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่หวงของแม้แต่น้อย เอาถั่วฝักแบนมันที่เหลือทั้งหมดออกมา พร้อมกับหมูแดดเดียวชิ้นสุดท้าย แล้วตุ๋นถั่วฝักแบนมันอบหมูแดดเดียวหม้อใหญ่ให้หอมฉุยอีกครั้ง
กลิ่นหอมสดใหม่แผ่กระจายออกมาอีกหน เขาจงใจทำเผื่อไว้มากกว่าครึ่ง แล้วทิ้งไว้ในหม้อตามเดิม
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็รื้อกระบองสองท่อนที่เก็บไว้ก้นหีบออกมา วางลงข้างหมอนอย่างแรง
ในใจสบถอย่างเคียดแค้นว่า แอบกินมาติดกันสองวันแล้ว ฉันตกอับจนต้องมานอนใต้สะพาน ยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก! คืนนี้ถ้าจับได้ล่ะก็ ฉันจะตีขาแกให้หักเลย!
กินมื้อเย็นเสร็จ หยางเอ้อลวี่ก็เข้าไปนอนในเต็นท์ กลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ รอทั้งเสียงเคลื่อนไหวและให้กล้องบันทึกตัวหัวขโมยที่แท้จริงเอาไว้