หยางเอ้อร์หลวี: ร่วมบำเพ็ญกับภูตประหลาดแห่งตงเป่ย

ตอนที่ 7 10007

7 นาที· 1.6K คำ

คุยกันไปคุยกันมา จู่ ๆ เหล่าหวงก็ลูบท้องว่างเปล่าของตัวเอง ท้องส่งเสียงร้องโครกครากขึ้นมาทันที

หยางเอ้อลวี่มองปราดเดียวก็เข้าใจ ก่อนหน้านี้เหล่าหวงถูกเขาถีบตกแม่น้ำ ต้องดิ้นรนปีนขึ้นฝั่งแทบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งยังเหน็ดเหนื่อยอยู่ตั้งนานจนหมดแรง ตั้งแต่กลางคืนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้กินอะไรสักคำ

ใจเขาอ่อนยวบลง โบกมือพลางพูดว่า “เอาละ เดี๋ยวฉันเอากับข้าวที่เหลืออยู่ครึ่งหม้อไปอุ่นให้พวกนาย พวกบ้านเดียวกันมาเจอกันทั้งที ก็กินดื่มกันง่าย ๆ หน่อย แต่ขอพูดไว้ก่อนนะ ต่อไปห้ามแอบย่องมาขโมยกินทุกวันล่ะ ตอนนี้ฉันจนจนแทบไม่มีจะกิน เลี้ยงพวกตัวปัญหาสามตัวไม่ไหวจริง ๆ”

พูดจบ หยางเอ้อลวี่ก็เดินออกจากเต็นท์ ตั้งเตาไฟอุ่นกับข้าวที่เหลือจนร้อนฉ่า ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ก่อนยกกลับเข้ามาในเต็นท์

เหล่าหวงหน้าหนาเอาเรื่อง ถูอุ้งเท้าไปมา สีหน้าประจบประแจง “เอ่อ พี่หยาง พอจะหาเหล้าให้ดื่มอีกสักจอกได้ไหม? พวกเราเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมาหลายปี ไม่ได้ลิ้มรสเหล้าข้าวฟ่างบ้านเกิดมานานแล้ว คิดถึงจนทนไม่ไหวเลย”

“นายรู้ได้ยังไงว่าเหล้าของฉันเป็นเหล้าข้าวฟ่างบ้านเกิด?” หยางเอ้อลวี่ถามอย่างสงสัย

เหล่าหวงส่ายหัว “พอเข้ามาในเต็นท์ ฉันก็ได้กลิ่นแล้ว นี่มันกลิ่นเหล้าเก่าแก่จากแถบตะวันออกเฉียงเหนือนี่นา”

ทั้งสี่คนล้อมวงอยู่หน้าไก่ตุ๋นเห็ดหม้อใหญ่ที่ยังร้อนฉ่า หยางเอ้อลวี่หยิบชามใบใหญ่ออกมาหลายใบ เขามีถ้วยอยู่ใบเดียว ส่วนชามที่เหลือก็รินเหล้าให้เซียนท้องถิ่นทั้งสามตัวคนละครึ่งชาม

“พี่หยาง ทำไมหวงจัง? รินให้เต็มไม่ได้หรือไง!” เหล่าหวงโวยวายอย่างไม่พอใจ

“ฉันกลัวว่านายเมาแล้วจะผายลมมั่วซั่วในเต็นท์ฉันน่ะสิ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป