เรื่องนี้ไม่มีทางอธิบายได้เลย หยางเอ้อลวี่เต็มไปด้วยความสงสัย
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ค้นหารูปร่างของงูพิษสีดำตัวนั้น แล้วก็พบว่าตรงกันจริง ๆ หน้าเว็บเขียนไว้อย่างชัดเจนว่านี่คืองูแบล็กแมมบา มีพิษต่อระบบประสาทร้ายแรง หากไม่มีเซรุ่ม อัตราการเสียชีวิตสูงถึง 100 เปอร์เซ็นต์
“บ้าเอ๊ย นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า?”
แต่รอยเขี้ยวงูยังคงอยู่บนขา ข้อเท้าก็ยังบวมเป่ง ความเจ็บปวดทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริงตรงหน้า ไม่มีทางเป็นภาพหลอนได้
หยางเอ้อลวี่อดเริ่มสงสัยตัวเองไม่ได้ หรือว่าตอนนั้นเขาตกใจจนสติเลอะเลือน ถึงได้เกิดอาการผิดปกติทางจิตขึ้น?
เขาทบทวนเหตุการณ์ในคืนนั้นซ้ำไปซ้ำมา ทั้งคืนฝนตก แถบปลูกต้นไม้ ต้นไม้ใหญ่ งูดำพุ่งเข้ามา ถูกงูกัด แล้วก็ถูกฟ้าผ่า ทุกภาพยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
ตามปกติแล้ว หากโดนพิษงูชนิดนี้ เขาควรตายไปนานแล้ว แต่กลับฝืนทนอยู่ได้ยี่สิบกว่าวัน แถมยังมีชีวิตอยู่ดี
เขายกมือขึ้นคลำแขนตัวเอง แล้วกดแผลที่ขา อาการบวมยุบลงไปมากแล้ว แต่พอขยับก็ยังเจ็บแปลบเข้าไปถึงหัวใจ
ปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่? งูฉีดพิษเข้ามาไม่มากพอ หรือสายฟ้าที่ผ่าลงมานั่นเปลี่ยนแปลงร่างกายของเขา? หยางเอ้อลวี่คิดจนหัวแทบแตกก็ยังหาคำตอบไม่ได้
ปัง ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังต่อเนื่องขึ้นมา
“คุณหยาง สวัสดีค่ะ คุณหยาง”
หยางเอ้อลวี่ฟังเสียงก็จำได้ว่าเป็นพนักงานต้อนรับของอพาร์ตเมนต์ เธอเป็นพี่สาวชาวเสฉวนวัยสามสิบสี่สิบ รูปร่างไม่สูง น้ำเสียงหวาน หน้าตาธรรมดา
เขาฝืนพยุงร่างกายลุกจากเตียงอย่างยากลำบาก แล้วขยับไปที่ประตูเพื่อเปิดออก
“ค่าเช่าของคุณหมดกำหนดแล้วนะคะ ถ้าจะอยู่ต่อ ต้องจ่ายค่าเช่าของเดือนหน้าแล้วค่ะ”
หยางเอ้อลวี่ยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาสแกนคิวอาร์โค้ด แล้วโอนค่าเช่า 2,200 หยวนไปให้
ตอนนี้ร่างกายยังขยับไม่สะดวก เขาจึงได้แต่พักอยู่ในห้องเช่านี้ต่อไป เงินที่มีอยู่ในมือหลังหักค่าเช่าเดือนนี้แล้วแทบไม่เหลือ ยังไม่รวมค่าอาหารอีก
เขาขมขื่นอยู่ในใจ แอบคิดว่าตอนนั้นน่าจะปล่อยให้พิษงูฆ่าตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด จะได้จบเรื่องไปเสียที มีชีวิตอยู่อย่างทรมานแบบนี้ แต่กลับตายไม่ได้
หยางเอ้อลวี่นอนอยู่บนเตียง จ้องมองเพดานที่สีลอกเป็นด่างอย่างเหม่อลอย เรื่องราวที่ผ่านมาแต่ละอย่างฉายย้อนกลับมาในหัวราวกับฉากในหนัง
พ่อแม่จากไปตั้งแต่เขายังเด็ก คู่หมั้นก็หักหลัง ทั้งที่อายุสามสิบสี่สิบแล้ว สุดท้ายกลับยังไม่ประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง ตอนนี้แม้แต่ค่าเช่าก็แทบจะจ่ายไม่ไหว
คิดไปคิดมา มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น ถ้าตายไปแบบนี้ได้ก็คงเป็นการปลดปล่อยเสียที
“ไม่สิ ฉันตายไปแล้วหรือเปล่า? ทุกอย่างตรงหน้านี่เป็นแค่ความฝันงั้นเหรอ?”
เขายื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วหยิกต้นขาที่ยังบวมอยู่ของตัวเองอย่างแรง
“โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย!”
ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามา หยางเอ้อลวี่ปวดจนลุกพรวดขึ้นนั่ง เขาลงแรงมากเกินไปจนต้นขาเป็นจ้ำเขียวช้ำทันที
“เออ ฉันนี่ก็โหดกับตัวเองเหมือนกันนะ”
จากนั้นเขาก็หมดเรี่ยวแรง ล้มกลับลงไปนอนบนเตียง
ต่อจากนี้จะใช้ชีวิตยังไงดี? ในเมื่อยังไม่ตาย ก็ต้องเผชิญหน้ากับวันข้างหน้า แต่ตอนนี้ขาก็ยังไม่สะดวก อาการบวมไม่ยอมหายสักที งานส่งของก็ทำไม่ได้ แค่จะออกจากประตูก็ยังลำบาก
หยางเอ้อลวี่ถอนหายใจยาว ไม่คิดอะไรให้มากความแล้ว ได้แต่ปล่อยให้วันเวลาผ่านไปวันต่อวัน
เขารื้อค้นไปทั่วบ้าน แต่แทบไม่มีอะไรกิน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็หมดแล้ว เบียร์ก็ซดจนเกลี้ยง เหลือแค่เหล้าขาวราคาถูกหนึ่งถัง จะให้ดื่มเหล้าเลี้ยงชีพอย่างเดียวคงไม่ได้
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สั่งของผ่านแอปส่งด่วน ซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งลังกับเบียร์สองลัง คิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะพอประทังไปจนสิ้นเดือน
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา พนักงานส่งของก็นำของมาส่งถึงหน้าประตู หยางเอ้อลวี่ทนเจ็บขา เดินกะเผลกขนของเข้าห้อง
เขามองอาหารที่กองอยู่บนพื้น ในใจก็มีแต่ความเศร้าหมอง ชีวิตนี้ช่างน่าสมเพช แม้แต่อยากตาย ยังไม่ได้กินมื้อใหญ่ ๆ ให้สมใจสักมื้อ
หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแวบเดียวก็ถึงวันที่ต้องจ่ายค่าเช่าอีกครั้ง
หยางเอ้อลวี่กลุ้มใจ เงินเก็บที่มีอยู่เหลือไม่มากหลังหักค่าเช่า ไม่พอประคองชีวิตต่อไป เขาตัดสินใจแล้วว่าไม่สู้ย้ายออกไปเลยดีกว่า
แต่จะไปอยู่ที่ไหนล่ะ? ช่วงนี้ว่าง ๆ เขามักไถดูวิดีโอสั้น เห็นบล็อกเกอร์หลายคนไปนอนใต้สะพาน ทั้งยังได้เรียนรู้วิธีหาที่พักพิงกลางแจ้งมาหลายอย่าง
“ช่างเถอะ ฉันไปอาศัยอยู่ใต้สะพานบ้างก็แล้วกัน”
เขาสั่งซื้อเต็นท์ทางอินเทอร์เน็ต หลังพักฟื้นมานานกว่าหนึ่งเดือน อาการบาดเจ็บที่ขาก็ดีขึ้นมาก เดินเหินได้ตามปกติแล้ว เพียงแต่ขึ้นลงบันไดยังลำบากอยู่ เขาอาศัยอยู่ในเมืองซ่างไห่มาหลายปี จึงคุ้นเคยกับพื้นที่โดยรอบเป็นอย่างดี
เขาหาสะพานอยู่หลายแห่ง ใต้สะพานส่วนใหญ่มีคนไร้บ้านเข้ามาอาศัยกันเต็มแล้ว จนกระทั่งเจอใต้สะพานแห่งหนึ่งซึ่งโล่งว่าง ไม่มีแม้แต่เงาคน
ที่นี่ไม่ได้อยู่ในทำเลห่างไกล สภาพแวดล้อมก็นับว่าไม่เลว หยางเอ้อลวี่อดสงสัยไม่ได้ว่า สถานที่ดี ๆ แบบนี้ทำไมถึงไม่มีใครมากางเต็นท์อาศัยอยู่เลย?
เขาไม่คิดค้นหาคำตอบให้ลึกซึ้ง รีบขนข้าวของออกจากอพาร์ตเมนต์แทน เขาอยู่ในเมืองซ่างไห่มาหลายปี จึงสะสมข้าวของจุกจิกไว้ไม่น้อย ของที่ไม่จำเป็นก็โยนทิ้งไปให้หมด
เต็นท์ที่เพิ่งซื้อมีขนาดไม่เล็ก แถมยังมีมุ้งกันยุงด้วย สิ่งที่หยางเอ้อลวี่ทนไม่ได้ที่สุดก็คือยุง ข้อนี้จึงถูกใจเขาพอดี
เขาใช้เวลาหลายวันค่อย ๆ ขนข้าวของทั้งหมดไปไว้ใต้สะพาน ก่อนย้ายบ้าน เขายังไปเอารถไฟฟ้าที่จอดทิ้งไว้ข้างถนนกลับมาด้วย เมืองซ่างไห่มีความปลอดภัยพอใช้ ไม่น่าเชื่อว่ารถจะยังไม่ถูกขโมย รถไฟฟ้าบรรทุกของได้ไม่มาก หนึ่งเที่ยวขนไปได้ไม่กี่ชิ้น เขาขนไปกลับอยู่ห้าหกวันกว่าจะย้ายของหมด จากนั้นก็ไปจัดการยกเลิกสัญญาเช่า
เขาซื้อหม้อใบเล็กสำหรับทำอาหารกลางแจ้งมาใบหนึ่ง กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวันก็ฝืดคอเกินไป ฝีมือทำอาหารของหยางเอ้อลวี่พอใช้ได้ เขาทำอาหารกินเองมาหลายปี เวลาว่างก็ชอบดูวิดีโอสอนทำกับข้าว
เขาซื้อขาหมูมาสองขา ตั้งหม้อใต้สะพานแล้วตุ๋นขาหมูจนเต็มหม้อ จากนั้นก็ซื้อหมั่นโถวสองลูกกับแตงกวาสองลูกมากินจิ้มน้ำจิ้ม
สำหรับหยางเอ้อลวี่ที่กำลังตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ มื้อนี้นับว่าหรูหรามากแล้ว
พอขาหมูตุ๋นเสร็จ กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อก็อบอวลไปทั่วใต้สะพาน
หยางเอ้อลวี่ตักใส่ชามหนึ่งชาม แล้วรินเหล้าขาวราคาถูกอีกชาม เขาคิดว่าดื่มเหล้าสักหน่อยจะช่วยให้นอนหลับสนิทขึ้นในตอนกลางคืน และแอบสงสัยด้วยว่าเหล้านี่อาจมีส่วนช่วยรักษาแผลที่ขาซึ่งถูกงูกัดหรือเปล่า แต่เขาไม่ได้คิดให้ลึกซึ้ง กินเนื้อคำโต ดื่มเหล้าคำใหญ่ไปตามเรื่อง
ราตรีมืดมิด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลงมือทำอาหารจริงจังนับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ใต้สะพาน
หลายวันต่อจากนั้น หยางเอ้อลวี่ก็เปลี่ยนเมนูทำอาหารไปเรื่อย ทั้งปลาตุ๋นซีอิ๊ว หมูตุ๋นซีอิ๊ว ผลัดกันขึ้นโต๊ะ ทุกมื้อขาดเหล้าขาวราคาถูกชามใหญ่ไม่ได้ กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้วก็เข้าไปนอนในเต็นท์ อย่างน้อยกลางคืนก็หลับได้สนิทขึ้นบ้าง
“ไอ้สองขานี่ใครวะ?”
หัวหนึ่งโผล่พรวดออกมาจากกล่องกระดาษข้างตอม่อสะพาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับแค้น
“เชี่ยเอ๊ย ทำของหอม ๆ ทุกวัน ทั้งเนื้อทั้งเหล้า จะยั่วให้น้ำลายไหลจนฉันจะตายอยู่แล้ว!”
จากนั้นก็มีอีกหัวหนึ่งโผล่ออกมาข้าง ๆ
“ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเราสามพี่น้องต้องไล่มันไป ใครจะทนไหว”
“ใช่เลย ไอ้สองขานี่มันต้องเป็นคนโง่แน่ ๆ”
“มีเงินขนาดนี้ เช่าห้องอยู่ไม่ดีกว่าหรือไง จะมาหมกตัวอยู่ใต้สะพานกินของดี ๆ ทำไม”
เสียงทั้งสามประสานกัน ก่อนจะพยักหน้าคล้อยตามเป็นเสียงเดียวว่า “นั่นสิ ไอ้ทึ่มของแท้เลย”