ยายจางอาศัยอยู่คนเดียว บ้านติดกับบ้านของเซี่ยอวิ๋นซูแค่ผนังกั้น มองดูเธอเติบโตมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าเป็นเหมือนยายแท้ ๆ ของเธอเลยทีเดียว ตอนที่พ่อเพิ่งเกิดเรื่อง หลี่เฟินหลานร้องไห้ทุกวันหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา ยายจางนี่แหละที่เอาข้าวมาให้พี่น้องสองคนทุกวัน
ในช่วงวันที่มืดมนที่สุดนั้น ยายจางนับเป็นความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางความเย็นชาเมื่อคนหมดประโยชน์
น้ำใจนี้ เซี่ยอวิ๋นซูจำขึ้นใจตลอด!
ยายจางอายุมากแล้ว นางแยกแยะไม่ออกว่าจริงหรือเท็จ ได้แต่จับมือเซี่ยอวิ๋นซูไว้แน่น: "หนูอวิ๋นซู ต้องเข้มแข็งนะ! ไม่อย่างนั้นเฟินหลานจะทำยังไงล่ะ?"
เซี่ยอวิ๋นซูรู้สึกปวดร้าวที่เบ้าตา เธอพยายามลุกขึ้นอย่างร่าเริง: "วางใจเถอะค่ะยาย หนูสบายดี! ยายรอหน่อยนะ เดี๋ยวหนูกลับบ้านไปผัดกับข้าว แล้วยกมาให้ยายกิน!"
ออกจากประตูมา ก็เห็นหลี่เฟินหลานแบกผักกาดขาวสามหัวบนบ่า มือถือเต้าหู้กับวุ้นเส้นหิ้วมาพะรุงพะรัง เธอรีบก้าวไปรับมา
ได้ยินหลี่เฟินหลานถามเสียงเบา: "อวิ๋นซู เธอกับชุ่ยผิงทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?"
เด็กสาวสองคนนี้ไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็ก เจอกันทีก็มีปากเสียงไม่ก็ตีกัน เพียงแต่อวิ๋นซูไม่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบเท่านั้นเอง…
เซี่ยอวิ๋นซูเปิดประตูบ้านพลางพูดเสียงขุ่น: "ก็มันคันไม้คันมือ ครั้งหน้ามีอีกฉันจะตบปากมันให้เต็มแรง!"
"เธอน่ะ นิสัยก็เป็นแบบนี้แหละ!" หลี่เฟินหลานถอนหายใจ วางผักกาดขาวลง อดเอ่ยเตือนไม่ได้: "ฟังแม่นะ สภาพเราในตอนนี้… พยายามอย่าสร้างเรื่องดีกว่า"