ฟ้าพลบค่ำลงไม่นาน เซี่ยอวิ๋นซูก็ขี่สามล้อคันใหม่เอี่ยมกลับมาจากตลาดค้าส่ง ด้านหลังเต็มแน่นไปด้วยข้าวของ
“แม่จ๋า ออกมาช่วยหนูขนของหน่อย!” เธอตะโกนขึ้นเสียงหนึ่ง อากาศหนาวยะเยือกแต่หน้าผากกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม
ยายจางที่อยู่ตรงข้ามโผล่หน้ามา เห็นของบนรถสามล้อเต็มคันก็ตกตะลึง “อวิ๋นซูเอ๋ย นี่ลูกจะทำอะไรกันนะ! ซื้อของให้แม่ตั้งมากมาย ระวังจะเสียของหมด!”
แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาว แต่ในบ้านมีแค่หลี่เฟินหลานกับเซี่ยหมิงเฉิงสองแม่ลูก จะกินอะไรได้มากมายเท่าไร? กินไม่หมดก็เสียของเปล่า!
เซี่ยอวิ๋นซูยิ้มให้ยายจาง “ยายจางจ๋า หนูจะทำอาหารเอาไปขายข้างนอกน่ะเจ้าคะ!”
“ออกไปขายข้าว? ลูกไม่ทำงานแล้วหรือ?” ยายจางอายุมากแล้ว ยังไม่รู้ว่าเซี่ยอวิ๋นซูตกงาน ได้ยินดังนั้นก็รีบเตือน “โอ๊ย ไม่ได้นะๆ ต้องเป็นคนงานถึงจะไม่อดตาย!”
การมีอาชีพราชการมั่นคงเลี้ยงชีพ เป็นความคิดที่ฝังรากลึกของทุกคนที่นี่ หากครอบครัวไหนมีทั้งสามีและภรรยารับราชการ ก็ยิ่งเป็นที่อิจฉา แม้แต่ลูกหลานหาคู่ครองก็ยังดูเหนือชั้นกว่าคนอื่น
เซี่ยอวิ๋นซูไม่ได้อธิบายอะไรมาก แม้ดูซูบผอมแต่กลับมีพละกำลังมหาศาล นางแบกข้าวสารถุงสิบชั่งขึ้นบ่าเอง มือข้างขวาหิ้วหมูอีกสองสามชั่งเดินเข้าประตูทางเดิน “คุณยายจ๋า รอให้หนูทำกับข้าวเสร็จจะตักมาให้ยายชิมนะเจ้าคะ! ฝีมือทำอาหารหนูหอมน่ากินทีเดียว!”
คนที่อาศัยในห้องแถวส่วนใหญ่เป็นคนงานโรงงานบรรจุภัณฑ์ อีกส่วนหนึ่งเป็นผู้เช่าจากต่างถิ่น ช่วงเวลาเช่นนี้เป็นเวลาเลิกงานกลับมาทำกับข้าวพอดี ได้ยินคำพูดของเซี่ยอวิ๋นซูต่างสบตากันโดยไร้คำพูด