วัฒนธรรมการกินของเหนือใต้แตกต่างกัน คนงานในพื้นที่ก่อสร้างก็เป็นพวกบ้าน ๆ ไม่ได้พิถีพิถันอะไรมาก แต่ถ้าเป็นอาหารจำพวกแป้งนี่คนละเรื่องเลย
เซี่ยอวิ๋นซูเม้มริมฝีปาก ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ด้านหลังหลี่เฟินหลานรีบเรียกเธอไว้ “ข้าวยังกินไม่เสร็จ จะไปทำอะไร?”
“แม่ หนูไปชั้นสามหาคุณป้าจ้าวเรียนหนังสือนะ!”
พูดยังไม่ทันจบ คนก็ขึ้นบันไดไปแล้ว
หลี่เฟินหลานมองเซี่ยหมิงเฉิงอย่างงุนงง “เรียน? พี่สาวแกจะเรียนอะไร?”
เซี่ยหมิงเฉิงก็ทำหน้างง “ไม่รู้เหมือนกัน!”
คนเหนือชอบกินหมั่นโถว โดยเฉพาะผู้ชายที่ใช้แรงงาน กินหมั่นโถวถึงจะมีแรงทำงานนะ! คุณป้าจ้าวก็มาจากทางเหนือ ปกติอยู่บ้านชอบนึ่งหมั่นโถวลูกใหญ่ ซาลาเปาลูกใหญ่ เซี่ยอวิ๋นซูตอนเด็ก ๆ เคยกินหลายครั้ง หมั่นโถวนุ่ม ๆ หอมหวานอร่อยมาก
เธอคิดออกแล้ว กับข้าวทำเหมือนเดิมได้ แต่อาหารหลักต้องมีสองอย่าง! ต้องมีทั้งข้าวสวยและหมั่นโถว!
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เซี่ยอวิ๋นซูก็ตื่นนอนแล้ว
เธอคล่องแคล่วหั่นผักกาดขาว หั่นหมู แช่วุ้นเส้น ตั้งกระทะเทน้ำมัน ใส่ต้นหอม ขิง กระเทียม กลิ่นหอมลอยออกไปตามหน้าต่างเล็ก ๆ ของระเบียง...
หลินชุ่ยผิงที่อยู่ชั้นสองพลิกตัว ตื่นเพราะความหอมด้วยความหงุดหงิด ดึงผ้าห่มคลุมหัว “เซี่ยอวิ๋นซูนี่เป็นโรคประสาทจริง ๆ หาเรื่องใส่ตัว บ้านพักครอบครัวกว้าง ๆ ไม่ไปอยู่ มาทำอะไรที่นี่!”
เธอพักบนเตียงสองชั้น ข้างล่างนอนกับน้องชายน้องสาว กลิ่นหอมเกินไป เด็กสองคนก็ตื่นเหมือนกัน