พยาบาลสาวน้อยดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองพูดผิด ใบหน้ายังแสดงความไร้เดียงสา "นี่จะเป็นคำพูดเพ้อเจ้อได้ยังไงคะ ลุงอยู่โรงพยาบาลนี่ ไม่รู้หรอคะ ลูกชายลุงติดคุกอยู่ แล้วลูกสะใภ้ลุงก็เอาบ้านหลังเก่าขายไปแล้ว..."
เฉิงเจ๋อหมิงหายใจถี่รัว ปกติเขาก็มีโรคหัวใจอยู่แล้ว ตอนนี้พูดอะไรก็ไม่กระจ่าง "คุณ... คุณพูดอะไรน่ะ..."
แต่พยาบาลน้อยกลับดูเหมือนเตรียมตัวมาแล้ว หยิบหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งออกจากด้านหลังวางตรงหน้าเขา "ฉันไม่ได้พูดเหลวไหลสักหน่อย ลุงดูสิ นี่หนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่เป้าเลยนะ ข้อความเขียนชัดขนาดนี้ สถาปนิกหัวหน้าของสถาบันออกแบบสถาปัตยกรรมเฉิงเจ้าฮุย ถูกตั้งคณะกรรมการสอบสวนเพราะทุจริตและละเมิดกฎระเบียบ..."
หนังสือพิมพ์ฉบับนั้นยังเป็นของเดือนที่แล้ว แปลว่าลูกชายที่เก่งกาจที่สุดของเขาติดคุกมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งเดือน แต่เขากลับไม่รู้เรื่องเลยสักนิด เฉิงเจียงหนานปิดบังเขามาตลอด!
เฉิงเจ๋อหมิงจ้องมองตัวหนังสือบนกระดาษอย่างแน่วแน่ นิ้วมือกำกระดาษจนจมลึกลงไปในรอยยับ ใบหน้าซีดเผือดจนน่าตกใจ
พยาบาลสาวน้อยถึงได้รู้สึกตัวว่าพูดผิด รีบแย่งหนังสือพิมพ์คืนมาเสียบไว้บนชั้นหลัง "โธ่ ลุงคะ ฉันไม่รู้เลยว่าคนในบ้านลุงปิดบังเรื่องนี้ไว้! ไม่เป็นไรๆ อยู่คุกสักกี่ปีแล้วออกมาก็ยังเป็นลูกชายลุงเหมือนเดิม! แถมลูกสะใภ้พาหลานไปแต่งใหม่ ก็ยังถือว่าเป็นหลานลุงอยู่ดี..."
ถ้อยคำของเธอฟังดูเหมือนปลอบใจ แต่แท้จริงกลับเป็นการเทน้ำมันลงไฟ
เฉิงเจ๋อหมิงพูดอะไรไม่ออกแล้ว มีเพียงเสียงหอบหายใจสะดุด ๆ จากลำคอ ดังเหมือนเครื่องเป่าลมสนิมตัน เครื่องวัดชีพส่งเสียงเตือนแหลมคม คลื่นสีเขียวกระเพื่อมแรงจนน่าใจหาย...