เรื่องที่เฉิงเจ้าฮุยถูกจำคุก ตระกูลเฉิงปกปิดไว้กับเฉิงเจ๋อหมิงที่ป่วยหนักมาโดยตลอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลถูกภรรยาพี่ชายขายทิ้งไปด้วยเงินเกือบสองแสนหยวน แถมยังหอบลูกหนีหายไป
หากรู้เข้าถึงเรื่องพวกนี้ เขากลัวว่าคุณพ่อจะโกรธจนเสียชีวิตต่อหน้าต่อตา
เฉิงเจ๋อหมิงนอนราบอยู่บนเตียงผู้ป่วย ยังหวังจะได้พบยายจางสักครั้ง ปีนี้เขาอายุยังไม่ถึง 50 เต็ม แต่แก่ระแหงจนดูเหมือนอายุ 70 ถ้าไม่รู้มาก่อน ใครจะคิดได้ว่าเขาเคยเป็นเด็กที่ยายจางอุปการะเลี้ยงดูมาด้วยมือตัวเอง?
"แม่……" เขานอนหงายอยู่บนเตียง เงยหน้ามองเฉิงเจียงหนานที่ยืนอยู่ข้างกาย "เธ่อไม่ได้บอกไหมว่าจะพาคุณย่ามาให้เจอ แล้วคนล่ะ? ฉันแค่อยากจะเรียกเธอสักหนึ่งคำว่าแม่ เธอเลี้ยงฉันมาจนถึงอายุ 15 คนที่ผิดคือฉันต่างหาก……"
ก่อนอายุ 15 เขามัวแต่เชื่อว่าซูเสียนเป็นหญิงแปลกหน้าที่บุกยึดบ้านมาแย่งตำแหน่งของแม่แท้ ๆ อย่างฉินหลานจือ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณพ่อถูกบังคับให้ต้องแต่งเธอมา แล้วฉินหลานจือจำเป็นอะไรต้องถูกคุณพ่อซ่อนเอาไว้ข้างนอก แม่ลูกจะเจอหน้ากันทีก็ต้องแอบแผลบแอบแพลง?
สมัยนั้นเขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจอะไร พอฉินหลานจือจากไป เขาก็ยังลุกขึ้นมาเอาความโกรธระบายใส่แม่ที่เลี้ยงดูเขามา ปากด่าว่า "ฉันไม่ยอมรับนายเป็นแม่! นายก็แค่คุณนายบ้านของเรา! ฉันไม่ชอบนาย คุณพ่อฉันก็ไม่ชอบนาย!"
จนถึงทุกวันนี้เขายังจำแววตาของแม่ได้ ตกตะลึง สิ้นหวัง ใจเย็นชา แล้วค่อย ๆ กลายเป็นไร้ทั้งทุกข์ไร้สุข……