แต่เดิมเฉิงเจียงหนานวางแผนจะค่อย ๆ เดินหมากไปทีละก้าว เขาไม่รีบร้อนให้ยายจางกลับจิงเป่ย์เลย เพราะมั่นใจเป็นทุนแล้วว่าภาพวาดและงานพู่กันเหล่านั้นย่อมตกเป็นของตระกูลเฉิงสักวัน ทว่าการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันในช่วงนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเมื่อก่อนใจดีเกินไป อ่อนโยนเกินไป!
เสิ่นซูไป๋เดินทางไปถึงเมืองเผิงเฉิงก่อน ฝั่งนี้หลี่เชิ่งลี่และหานจิ่งเหอก็ได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยอวิ๋นซูเช่นกัน ทั้งสองจึงนั่งรถไฟจากจิงเป่ย์ไปเมืองเผิงเฉิงด้วยกัน แท้จริงเซี่ยอวิ๋นซูตั้งใจจะให้ทั้งสองซื้อตั๋วเครื่องบิน แต่พอรู้ราคาตั๋วแล้ว ทั้งสองปฏิเสธอย่างหนักแน่น
เซี่ยอวิ๋นซูรู้ว่าจากจิงเป่ย์ถึงเมืองเผิงเฉิงนั่งรถไฟต้องใช้เวลาสองวันสองคืน ไม่อยากเอาเปรียบทั้งสองคน จึงหยอดเงินค่าตั๋วเครื่องบินให้ไปในรูปแบบของค่าตอบแทน
ก่อนออกจากจิงเป่ย์ หานจิ่งเหอได้แวะกลับไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อรับแฟ้มประวัติ บังเอิญเจอกับคนกลุ่มที่เคยเย้ยหยันเขาและเหรินผิงเชิงเมื่อครั้งก่อน ตอนนี้ทุกคนต่างเริ่มทำงานกันหมดแล้ว ทั้งกลุ่มถูกจัดสรรเข้าทำงานที่บริษัทก่อสร้างแห่งที่หนึ่ง แต่ไม่ได้ทุกคนเป็นนักออกแบบ
กระนั้นทุกคนก็สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสูทสีดำ ดูภายนอกก็คือคนมีเกียรติมีศักดิ์ พอเห็นหานจิ่งเหอ ต่างก็แลกสายตาที่เข้าใจกันเองโดยไม่ต้องพูด
ลูกชาวนาที่โผล่มาจากครอบครัวยากจน กล้าลาออกจากราชการมั่นคงไปทำงานตามเจ้าของกิจการหญิงของบริษัทเอกชน ไม่รู้ว่าสมองลงน้ำหรือเปล่า พวกเขาเคยเห็นเซี่ยอวิ๋นซูทางโทรทัศน์มาแล้วด้วย กลุ่มหนุ่ม ๆ ยังแอบล้อเลียนกันอย่างมันสนุกว่า เหรินผิงเชิงกับหานจิ่งเหอคงโดนความสวยของเจ้าของกิจการหญิงนั่นหลอกหลอนจนหลงทาง...