โจวซินเยวี่ยถึงได้หัวเราะทั้งน้ำตา เช็ดคราบน้ำตา "พี่จือสิง พี่จะกลับบ้านไปทำอาหารไม่ใช่เหรอ ฉันไปกับพี่ดีกว่า ช่วงนี้อวิ๋นซูไม่อยู่บ้าน งานพี่ก็ยุ่งแบบนี้ จะมีเวลาเก็บกวาดบ้านได้ยังไง"
ลู่จือสิงส่ายหน้า "ไม่ต้อง"
"ฉันแค่อยากตอบแทนน้ำใจที่พี่มีให้ ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลย!"
โจวซินเยวี่ยยิ้มให้เขาอย่างเปิดเผย "ฉันยื่นเรื่องขอห้องพักของหน่วยงานกับทางโรงพยาบาลแล้ว ถือโอกาสไปทำความรู้จักกับหอพักครอบครัวก่อนล่ะกัน! ตัวไม่คดกลัวเงาเบี้ยว พี่จือสิงกลัวคนอื่นนินทาหรือไง"
ลู่จือสิงขมวดคิ้ว "เธอไม่พักบ้านหลังนั้นของฉันแล้วเหรอ"
"ไม่พักแล้วล่ะ นั่นบ้านแต่งงานของพี่ ฉันจะอยู่เรื่อยได้ยังไงกัน อวิ๋นซูจะโกรธอีก!" โจวซินเยวี่ยพูดพลางจูงจักรยาน "วันนี้ฉันตั้งใจมาคุยเรื่องนี้กับพี่ แต่ถ้าอวิ๋นซูถือสาก็สมควรแล้ว ฉันคืนกุญแจให้พี่ พอเธอหายโกรธก็คงกลับมาเองแหละ"
ได้ยินประโยคนี้ ลู่จือสิงก็ผ่อนปาก "งั้นก็ไปด้วยกัน"
เขาก็หวังให้อวิ๋นซูหายโกรธเร็ว ๆ แล้วกลับมาเหมือนกัน คงเพราะอยู่ด้วยกันมานาน ตอนนี้มีแค่เขาคนเดียวในบ้าน ใจมันรู้สึกว้าวุ่นอย่างบอกไม่ถูก เขารู้ว่าเธอต้องกลับมาแน่ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...
ตอนแต่งงานแรก ๆ ทางบ้านเตรียมเรือนหอไว้ให้ แต่ที่นั่นไกลจากโรงพยาบาล อวิ๋นซูเลยเสนอให้ย้ายมาอยู่หอพักครอบครัวแทน เขาคิดว่าบ้านว่างก็ว่างอยู่ เลยให้โจวซินเยวี่ยกับลูกย้ายเข้าไปก่อน แต่ไม่เคยคิดว่าอวิ๋นซูจะโกรธได้ขนาดนี้!