ที่ดินผืนนี้เป็นฝีมือการเจรจาของเสิ่นซูไป๋ เงินที่หมุนออกมาจากสินเชื่อธนาคารก็แคบมืออยู่แล้ว
บริษัทก่อสร้างไห่อันเปิดมาได้ราวหนึ่งปีกว่า บัญชียังไม่มีเงินเหลือเท่าไร จะพัฒนาที่ดินทั้งผืนนี่มันแปลว่าอะไร? ถ้าทุกอย่างเป็นแบบที่เถ้าแก่จางพูด ผู้พัฒนาเอาเงินไปจมหมดทุกบาททุกสตางค์อยู่กับวัสดุก่อสร้าง ไม่ต้องพูดถึงบริษัทเล็ก ๆ แบบของเขา แม้แต่นักลงทุนรายใหญ่จากฮ่องกงและไต้หวันก็ยังแบกรับไม่ไหวเลย
จ่ายเงินมัดจำ รับวัสดุก่อสร้างมาก่อน แล้วค่อยจ่ายยอดที่เหลือท้ายทาง — โครงการพัฒนาก็ทำกันแบบนี้
แต่พอถึงพวกเขา กลับต้องจ่ายเงินก้อนเต็มทันที
จี้ซืออานแตะแก้วเหล้ากับโต๊ะเบา ๆ ยิ้มแล้วถาม "พี่จาง ผมก็สั่งซื้อของจากพี่มาหลายครั้ง คำพูดนี้แปลว่าถ้าผมไม่จ่ายเงินก้อนเต็มก็ไม่ส่งปูนซีเมนต์ให้สินะ"
เถ้าแก่จางหัวเราะแห้ง "ท่านประธานจี้เป็นชาวเผิงเฉิงเหมือนพวกเรา ย่อมไม่เป็นอย่างนั้นแน่นอน"
จี้ซืออานก้มสายตา "เถ้าแก่เซี่ยเป็นน้องสาวของผม"
ต่างแซ่กันมา จะนับเป็นน้องสาวแท้ ๆ ได้อย่างไร?
วงการค้าขายล้วนเต็มไปด้วยคนฉลาดแกมโกง เถ้าแก่จางไม่อยากทำให้ใครขุ่นเคือง จึงเทเหล้าเติมแก้วให้จี้ซืออานอย่างร่าเริง "ใช่แล้วใช่แล้ว แต่เรื่องนี้ผมคนเดียวตกลงไม่ได้ ต้องกลับไปปรึกษากันอีกที..."
พอเขาไม่แสดงท่าที เจ้าของกิจการวัสดุก่อสร้างรายอื่น ๆ ก็ย่อมไม่แสดงท่าทีตาม แต่คำว่ากลับไปปรึกษากันนี่ ถ้าปล่อยให้เลื้อยไป ก็ไม่มีวันได้คำตอบ...
เซี่ยอวิ๋นซูเงียบมาตลอด เธอรู้ดีว่ายามนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ในวงการค้าขาย คนที่ไม่มีเงินก็ไม่มีสิทธิ์พูด