แต่เซี่ยอวิ๋นซูก็แค่บ่นพึมพำเท่านั้น ไม่ได้หวังให้เขาช่วยแก้ปัญหาให้จริง ๆ “ก็เรื่องที่พื้นที่ก่อสร้างน่ะ”
เธอรู้ดีว่าเรื่องงานของเสิ่นซูไป๋เองก็ยังเยอะ เขาหลงลืมไป สิ่งที่ต้องทำความรู้จักไม่ได้มีแค่เธอผู้เป็นภรรยา แต่ยังรวมถึงบริษัทหยวนหยางการค้าระหว่างประเทศด้วย หรือว่าเขาจะต้องปวดหัวกับเรื่องมากกว่านี้ก็ได้
เธอย่อมอยากพึ่งพาเขาอยู่หรอก แต่พึ่งพาเขาไปทุกเรื่องก็ไม่ได้
เสิ่นซูไป๋ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว สายตาหยุดอยู่ที่แผนงานที่เขียนเอาไว้ “การพัฒนาที่ดินไม่ราบรื่น?”
เรื่องที่เซี่ยอวิ๋นซูพัฒนาที่ดิน และที่ดินแปลงนี้ยังเป็นที่ดินที่เขาเป็นคนจับมาให้นั้น เมิ่งอี้หนิงเล่าให้ฟังตั้งแต่ก่อนแล้ว ดังนั้นเขาจึงเดารู้ได้ทันทีว่าเรื่องที่ทำให้เธอหนักใจคืออะไร
แต่เซี่ยอวิ๋นซูกลับไม่พูดต่อ ลุกขึ้นจูงมือเขาเดินไปทางครัว “ไปทำอาหารกันเถอะ ฉันหิวจัง”
เมื่อเธอไม่พูด เสิ่นซูไป๋ก็ไม่ถามต่อ เพียงก้มตามองมือสองมือที่ประสานกัน แล้วเดินตามเธอไปยังครัว “ตอนที่กลับจากบริษัทฉันแวะซื้อนกพิราบต้มน้ำปรุงมาด้วย เป็นของฝากพื้นเมืองของเมืองเผิงเฉิง”
เซี่ยอวิ๋นซูหยุดฝีเท้า ดวงตากลมโตเปล่งประกายมองเขา “คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันอยากกินอันนี้?”
เสิ่นซูไป๋ยิ้มมุมปาก “ฉันเดา”
ความจริงคือ ตอนที่เขากลับจากท่าเรือวันนี้ เขาเจอร้านขายนกพิราบต้มน้ำปรุง และความคิดในใจก็ผุดขึ้นมาทันทีว่า—ก่อนที่เซี่ยอวิ๋นซูจะมาเมืองเผิงเฉิง เขาต้องเคยสัญญากับเธอไว้แล้วแน่ ๆ ว่าจะพาเธอมาชิมอาหารพื้นเมืองของเมืองนี้
เซี่ยอวิ๋นซูยิ้มแฉ่ง “คุณเดาถูกครึ่งเดียวนะ ฉันไม่รู้หรอกว่าเมืองเผิงเฉิงมีนกพิราบขาย ตอนอยู่เมืองไห่เฉิงน่ะ คุณโทรศัพท์บอกฉันเอง บอกว่าเดี๋ยวจะพาไปชิม ดูว่ากับเป็ดย่างที่ซานชวานทำ ใครจะอร่อยกว่ากัน”