ใบหน้าของเสิ่นซูไป๋เรียบนิ่งดุจผิวน้ำ “ไม่รู้”
เขาหลงลืมไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม เพิ่งเห็นเซี่ยอวิ๋นซูก้าวขึ้นรถของจี้ซือหย่วน ในใจกลับรู้สึกไม่ค่อยสบาย มีรสชาติเปรี้ยวปนขมอยู่ในอกลึก ๆ
เมิ่งอี้หนิงถามแค่ประโยคเดียว รถก็สตาร์ทตามไป “งั้นไปที่บริษัทกันเถอะ จี้เซียวรออยู่ในห้องทำการ แต่แรกฉันบอกว่าจะไปด้วยกัน แต่เขาไม่ยอมเด็ดขาด บอกว่าล็อตสินค้านี้ต้องให้เธอเซ็นชื่อเอง ถ้าไม่เห็นแก่เงินที่จะได้ ฉันก็ไม่อยากรับใช้หรอก เรื่องปวดหัวชะมัด”
แต่ดีลกับฝั่งเมืองท่านี่พวกเขาเจรจากันมานานกว่าจะได้มา ตอนนี้กำไรคุ้มค่า ย่อมไม่มีใครเสียดายที่จะปล่อยมือ
เสิ่นซูไป๋นึกถึงเรื่อง ‘เมียน้อย’ ที่จี้เซียวเคยพูดไว้ คิ้วขมวดเล็กน้อย “ฉันกับจี้เซียวมีความสัมพันธ์อะไรกัน?”
เมิ่งอี้หนิงตกใจโครต “ไม่ใช่เว้ยเพื่อน คุณสองคนจะมีอะไรกันได้ยังไง ประโยคนี้ถ้าน้องสะใภ้ได้ยินล่ะก็ คุณไม่อยากอยู่แล้วเหรอ?”
เสิ่นซูไป๋หัวเราะเย็นเสียงหนึ่ง “วันนั้นที่โรงพยาบาล เขาบอกว่าเขาเป็นเมียน้อยที่ฉันเลี้ยงไว้ข้างนอก”
“ห๊ะ?” สีหน้าเมิ่งอี้หนิงเป็นปริศนา เขามองเสิ่นซูไป๋ด้วยสายตาที่ไม่น่าเชื่อ “นี่... มันคงไม่ใช่หรอกมั้ง?”
เสิ่นซูไป๋เหลือบมองเขาหนึ่งตา “ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ฉันแต่งงานแล้ว จะไปเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอกได้ยังไง?”
เมิ่งอี้หนิงโล่งอก “ใช่สิ! นิสัยคุณนี่พี่เชื่อสุด ๆ อีกอย่าง ตอนแรกคุณเพื่อจะแต่งกับเซี่ยอวิ๋นซู ก็เหนื่อยกันมาเต็มที่ ตอนอยู่เมืองเผิงเฉิงแทบจะโทรหากันทุกวัน จะไปเลี้ยงผู้หญิงอะไรได้ยังไง”
สีหน้าเสิ่นซูไป๋เปลี่ยนไปอย่างจับใจยาก “ฉันเหนื่อยกันมาเต็มที่ เพื่อจะแต่งงานกับเขา?”