ถูกผู้หญิงตี ยิ่งไปกว่านั้นคือถูกผู้หญิงสองคนรุมตี สำหรับเฉิงเจียงหนานแล้วย่อมเป็นความอัปยศอย่างที่สุด!
แต่สิ่งที่น่าอัปยศกว่านั้นคือ เขาแม้แต่จะมีโอกาสตอบโต้ยังไม่มีเลย!
เฉิงเจียงหนานลุกขึ้นยืนอย่างโฉบเฉี่ยว ใบหน้าบวมช้ำ เสื้อผ้าขาดวิ่น รูปลักษณ์หรูหราของคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฉิงไม่เหลือแม้แต่นิด ดูไปก็ไม่ต่างจากขอทานสักเท่าไหร่
ปากของหลินชุ่ยผิงพิษภัยที่สุด ตีคนแล้วยังไม่พอ ต้องด่าต่ออีก: "ไอ้ตัวเล่นขี้ ไม่เคยกตัญญูยายสักวัน ตอนนี้กลับมานึกได้ว่าจะเรียกย่า มีเมตตาธรรมขนาดนี้ แล้วทำไมไม่พาคนจรจัดกลางถนนไปเลี้ยงเป็นพ่อซะล่ะ?"
เฉิงเจียงหนานมองเซี่ยอวิ๋นซูด้วยสีหน้ามืดมน: "เธอโกรธขนาดนี้ ก็เพราะอยากได้ภาพวาดและงานพู่กันพวกนั้นไม่ใช่เหรอ! คิดว่าเรียกสักคำว่าอาโผแล้วจะได้ของเหล่านั้นไปจริงเหรอ? เซี่ยอวิ๋นซู ถ้าเธอยอมร่วมมือกับฉันอย่างดี บางทีฉันอาจจะพิจารณาแบ่งให้เธอหนึ่งภาพก็ได้"
สิ่งที่ตอบโต้เขาคือ เซี่ยอวิ๋นซูแย่งไม้ไผ่จากมือหลินชุ่ยผิงมา แล้วฟาดเข้าใส่ทันที: "เอาไปแบ่งพ่อเธอเถอะ!"
เฉิงเจียงหนานครางเสียงอึกในลำคอ สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก เดินจากไปทันทีโดยไม่หันหลังกลับมามอง
พอเขาไปแล้ว หลินชุ่ยผิงก็เริ่มกังวล: "เขาจะไม่ไปแจ้งความแล้วเอาเราเข้าคุกนี่นา? อีกไม่นานฉันก็จะแต่งงานแล้ว ไม่อยากนั่งตะรางเด็ดขาด!"
เซี่ยอวิ๋นซูอดขำไม่ได้: "แล้วทำไมเธอถึงยอมเดินตามมาเพื่อซ้อมเข้าสักหน?"
หลินชุ่ยผิงตอบเต็มปากเต็มคำ: "ยะยะต่อไปนี้ฉันก็เป็นตั๊กแตนผูกเชือกเส้นเดียวกับเธอแล้ว จะปล่อยให้เธอไปคนเดียวได้ยังไง?"