ข่าวที่ยายจางบริจาคภาพวาดและงานพู่กันนั้น เดิมทีนางไม่เห็นด้วยให้ออกข่าวอื้อซา เพราะไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองได้ทำสิ่งยิ่งใหญ่อะไร ภาพวาดและงานพู่กันเหล่านี้ล้วนเป็นแผ่นดินอันงดงามของประเทศชาติ มันคือของขวัญที่บิดามอบให้แผ่นดินถิ่นฐานอยู่แล้ว
แต่เซี่ยอวิ๋นซูยืนกรานจะตามนักข่าวมารายงาน “คุณยายคะ หนูจะทำให้เฉิงเจียงหนานโกรธจนตายคาปาก”
ไม่ใช่แค่ลงข่าว นางยังจะให้นักข่าวมาสัมภาษณ์อีก!
เมื่อครั้งนั้นเฉิงชิงจวินก็อาศัยตำแหน่งบรรณาธิการใหญ่หนังสือพิมพ์ที่คุมกระแสมวลชน จึงมั่นใจว่าคุณยายไม่มีทางทำให้ตนพินาศนามเสียงได้ บีบบังคับให้คุณยายต้องหนีจากจิงเป่ย์มาถึงเมืองไห่เฉิง
นางไม่เชื่อในคำที่ว่าคนตายไปแล้ว ความแค้นก็ควรลบเลือนจากกัน
คู่พ่อลูกหัวใจหมาป่าเช่นเฉิงชิงจวินกับเฉิงเจ๋อหมิง ต่อให้ตายไปแล้ว นางก็จะให้ทั้งสองแบกชื่อเสียงอัปยศนั้น ให้จ่ายราคาที่ควรจ่ายมาแต่ต้น!
ยายจางทำได้เพียงถอดใจ “ซู… อ้าวไม่ใช่ อวิ๋นซู คุณยายบอกแล้วว่าให้เธอไปอยู่เมืองเผิงเฉิงอย่างว่าง่าย คุณยายไม่เป็นไร”
ภาพวาดก็ไม่เหลือแล้ว เฉิงเจียงหนานจะทำอะไรได้อีก หรือจะหามกระดูกเหี่ยวย่นของคุณยายกลับไปจิงเป่ย์เลี้ยงดู?
ไม่พูดถึงอื่น เธอรู้ดีว่าถ้าเฉิงเจียงหนานใช้วิธีรุนแรงจริง ๆ พี่ใหญ่เสิ่นกับพวกเขาก็ไม่มีทางนั่งเฉยแน่
เซี่ยอวิ๋นซูยิ้มมุมปาก “คุณยายคะ ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ หนูทำให้เฉิงเจียงหนานหนีกลับจิงเป่ย์ไปแบบหางเสียหู ไม่กล้าโผล่มาให้เห็นหน้าอีกแน่นอน!”
……
ช่วงนี้หนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่เป้าตีพิมพ์ข่าวใหญ่เรื่องหนึ่ง ธิดาของท่านอาจารย์จางไป๋ฉีผู้เชี่ยวชาญภาพวาดจีน ผู้เคยประมูลภาพเพื่อหาเงินช่วยชาติ ได้นำภาพวาดและงานพู่กันที่บิดาฝากไว้ให้บริจาคให้ประเทศโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน และยืนยันว่าเพื่อเติมเต็มพินัยกรรมของบิดา