มือที่ลูบผมยาวหยุดค้าง เสิ่นซูไป๋มีสีหน้าที่บรรยายไม่ถูก เขาระวังมากรวบผมยาวของเซี่ยอวิ๋นซูเข้าด้วยกัน แล้วค่อย ๆ ย้ายออกจากหมอนของตัวเองไปวางไว้ข้างหลังเธอทั้งหมด กลัวจะดึงจนเธอเจ็บแล้วโดนเตะตอบ
เสิ่นซูไป๋ขยับตาขึ้นเล็กน้อยในความมืดสนิท เขาตกตะลึงมองฝ่ามือของตัวเอง แล้วบิดศีรษะไปมองผู้หญิงข้าง ๆ
แกยังเป็นพ่อหนุ่มขี้ขางเมียอีกเหรอ?! เสิ่นซูไป๋นึกถึงผู้บัญชาการเฉิ่น แล้วก็นึกถึงคุณแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างซูชิงเหลียน ก่อนจะปฏิเสธความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว นี่เป็นไปได้ไม่ได้อย่างแน่นอน เขารู้จักตัวเองดี นิสัยสุขุมเก็บตัว แต่แก่นภายในเปี่ยมด้วยความคุ้มค่าเหนือคน ไม่มีทางที่จะกลัวผู้หญิงได้
แต่ว่ากันอีกแง่...
เสิ่นซูไป๋สูดลมหายใจลึก ๆ ผู้บัญชาการเฉิ่นก็นิสัยเอาแต่ใจไม่เบา ยังไงก็กลัวแม่เขาไม่ใช่เหรอ?
เซี่ยอวิ๋นซูหลับสบายหอมหวานมาแล้ว ผู้ชายข้าง ๆ ยังคงวนเวียนอยู่กับประเด็นว่าตัวเองกลัวภรรยาหรือไม่ แต่ไม่นานเขาก็ไม่มีเวลาให้กังวลอีกต่อไป
เพราะการหลับของเซี่ยอวิ๋นซูไม่เรียบร้อยสง่างามเลย เธอนุ่งกางเกงขาสั้นใส่เสื้อสายเดี่ยว ผ้าห่มที่คลุมอยู่ถูกเหยียบจนเหลือคลุมครึ่งตัว ขายาวขาวเนียนคู่นั้นเรืองรองรับแสงจันทร์จนแสบตา
เสิ่นซูไป๋เป็นสุภาพบุรุษหันหลังให้ หลับตาลง แล้วขยับห่างเธอออกอีก แต่ไม่ทันไร ขาหนึ่งข้างก็ขาขึ้นมาวางบนเอวของเขา...
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ ยกขานั้นลง ต่อมาก็เป็นแขนเนียน ๆ อีกหนึ่งข้าง...