คำว่า "ภรรยา" ช่างฟังดูแปลกประหลาดเสียนี่ แปลกจนหัวหน้าเสิ่นผู้สูงใหญ่กำยำก็อ้ำอึ้งไม่ถูก
เมิ่งอี้หนิงกลัวเสิ่นซูไป๋จะฉุดให้ค้างคืน เขาพูดจบประโยคนั้นก็ยัดกุญแจลงในฝ่ามือเสิ่นซูไป๋ทันที แล้วขับรถจากไปอย่างคล่องแคล่ว
เซี่ยอวิ๋นซูถอดใจถอนหายใจยาว เธอบอกตัวเองว่า ซูไป๋เองก็ไม่ได้อยากเสียความจำ เขาประสบอุบัติเหตุรถชน ในฐานะภรรยาและคนรัก เธอต้องดูแลเขา ห้ามใจร้อน และห้ามโกรธเขาเพราะเขาลืมตัวเองเด็ดขาด
เธอยื่นมือเล็ก ๆ ไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า "เอากุญแจมาให้ฉัน ฉันจะเปิดประตู"
เสิ่นซูไป๋ส่งกุญแจให้อย่างเชื่อฟ้า "ที่นี่... ผมก็ลืมไปแล้ว"
เซี่ยอวิ๋นซูเปิดประตู แล้วยกกระเป๋าเดินเข้าไปเอง "ฉันก็มาครั้งแรกเหมือนกัน ตอนโทรศัพท์คุณบอกฉันว่าเช่าบ้านไว้หลังหนึ่ง ให้มาพักที่เมืองเผิงเฉิงแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่"
"ก่อนหน้านี้ ผมไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกหรือ?"
"คุณอยู่โรงแรมที่พักคนเดียว" ของของเซี่ยอวิ๋นซูเยอะมาก มีทั้งเสื้อผ้า แบบร่างการออกแบบ แถมยังมีขนมของกินที่หลี่เฟินหลานยัดใส่มาให้อีกเพียบ
เธอลากกระเป๋าเข้าไปได้สองสามก้าว หันมามองชายหนุ่มที่เดินย่องเบา ๆ อย่างสบายอารมณ์ ท่าทางไม่มีแม้แต่นิดที่จะช่วยเหลือเธอ
เอาเถอะ เขาเป็นคนป่วย แต่เธอมีแรงเหลือเฟือ!
เซี่ยอวิ๋นซูหน้าบึ้งกลืนอารมณ์ลง แล้วตัดสินใจแบกกระเป๋าขึ้นเต็มกำลัง แบกเข้าไปถึงห้องรับแขกในครั้งเดียว
เสิ่นซูไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วมองตามแผ่นหลังของเธอพร้อมยักคิ้ว 'ภรรยา' ของเขาดูท่าทางแรงเป็นบ้า?
บ้านหลังนี้ออกแบบเป็นสองชั้น แต่ชั้นสองเป็นเพียงห้องใต้หลังคาเล็ก ๆ อยู่คนไม่ได้ ห้องรับแขกกับห้องนอนจึงอยู่ชั้นหนึ่งทั้งหมด ตัวบ้านยังใหม่ มีห้องอาบน้ำกับครัวออกแบบไว้ด้านใน มีกลิ่นอายสมัยใหม่อยู่ไม่น้อย