ถ้าลูกคลอดออกมาแล้ว ตอนนี้คงยังตัวเล็กมาก...
ขณะที่คิดเรื่องพวกนี้อยู่ เสิ่นซูไป๋ไม่ได้สำนึกเลยว่าทุกคำที่เซี่ยอวิ๋นซูพูดเขาเชื่อหมดทุกคำ ต่างจากตอนที่เผชิญหน้ากับจี้เซียวโดยสิ้นเชิง ผู้หญิงคนนั้นทำตัวเหมือนรักเขามาก ยังประสบอุบัติเหตุมาด้วยกัน แต่เรื่องที่เธอบอกว่าเป็นเมียน้อยของเขา เขาไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
แต่พอเซี่ยอวิ๋นซูปรากฏตัวขึ้น แม้เขาจะลืมเธอไปแล้ว ลืมทั้งเรื่องที่รู้จักกันอย่างไรและแต่งงานกันเมื่อไหร่ ในสันดานของเขาไม่เคยสงสัยเลยแม้แต่น้อยว่า เซี่ยอวิ๋นซูคือภรรยาของเขา
เซี่ยอวิ๋นซูมองหน้าเขาเบา ๆ “ไม่มีลูก ฉันก็ไม่ได้ท้อง”
ไม่มี? หรือว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ดี?
เสิ่นซูไป๋งงงวย พี่ชายคนโตกับคนรองของเขาแต่งงานไม่กี่เดือนเมียก็ท้อง แต่เขาแต่งงานมาเกือบปีแล้ว ยังไม่มีลูกกันสักทีเหรอ?
แถมเขารู้สึกว่าถึงจะมีลูก เขาก็ไม่รังเกียจ
เซี่ยอวิ๋นซูโกรธที่เขาลืมตัวเองไป แต่ก็ต้องคอยบอกตัวเองว่าเขาเป็นคนป่วย ห้ามโกรธ
เพียงแค่เขาถอดแจ็กเก็ตเมื่อกี้ เขายังหันหลังให้ ทำเหมือนเธอเป็นผีสาวที่มีเจตนาไม่ดี
ระหว่างพวกเขาสองคน คนที่ลามกไร้ยางอายชัด ๆ ก็คือเขาต่างหาก!
เธอหรี่ตาลง แล้วเอ่ยอย่างจงใจก่อกวน “เรื่องนั้นของคุณไม่ค่อยได้เรื่อง นั่นแหละที่ไม่มีลูก แต่ไม่ต้องเป็นหรอก เราสองคนความสัมพันธ์ดีมาก ไม่ได้รับผลกระทบ”
คราวนี้เสิ่นซูไป๋ไม่ได้แค่ตกตะลึงจนรู้ขมับ ทั้งตัวลุกขึ้นยืน ปฏิเสธอย่างหนักแน่นไม่ลังเล “เป็นไปไม่ได้!”