ความจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า การหยั่งรู้ล่วงหน้าของเสิ่นซูไป๋แม้จะไม่ใช่ผู้หญิง ก็ยังแม่นยำไม่เบา
การหยั่งรู้นั้นช่วยเขาไว้
เซี่ยอวิ๋นซูยิ้มให้จี้เซียว “ดูท่าคุณจี้ก็คงหน่วงความจำเหมือนกัน”
ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว ที่เธอถูกเสิ่นซูไป๋โต้กลับมาอย่างไม่ปรานีต่อหน้าเซี่ยอวิ๋นซู
ทั้งที่ตอนนี้เสิ่นซูไป๋ลืมอดีตไปแล้ว! ทั้งที่เขาลืมไปแล้วว่ารักเซี่ยอวิ๋นซู! แต่ในสันดานเขากลับยังคอยปกป้องผู้หญิงคนนั้น!
ผู้ชายคนนี้นี่!
จี้เซียวแทบอยากล้มเลิกความคิดที่จะใช้เสิ่นซูไป๋เป็นบันไดก้าวขึ้น แต่ก็ไม่ยอมแพ้อย่างเดียวกัน เธอจะไปหาผู้ชายแบบเสิ่นซูไป๋ได้จากที่ไหน! พวกชายชรา พวกผู้ชายพุงพะงาบ ไม่มีสักคนที่เธอจะมองเห็นค่า!
เมิ่งอี้หนิงหมุนตาคิด “อวิ๋นซู ฉันไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลดีกว่า เธอเพิ่งลงจากเครื่อง กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
เซี่ยอวิ๋นซูก็ไม่ปฏิเสธ “ขอบคุณนะพี่เมิ่ง”
ก่อนจากไป เมิ่งอี้หนิงมองจี้เซียวหนึ่งครั้ง “ล็อตสินค้านั้น ฝากให้ฉันไปรับแทนก็ได้ ซูไป๋ไม่จำอะไรเลยแล้ว”
จี้เซียวรีบร้อนขึ้นทันที “แต่คนที่ติดต่อกับคุณเฉินตลอดมาคือประธานเสิ่น ถ้าเปลี่ยนคนกลางคัน ฉันจะไปอธิบายกับทางนั้นยังไง”
เมิ่งอี้หนิงขมวดคิ้ว “คุณเฉินต้องการสินค้า ไม่ใช่ตัวคน ขอแค่สินค้าไม่มีปัญหา ใครไปรับมารับไปก็เหมือนกันทั้งนั้น”
จี้เซียวยืนกราน “กลัวว่าจะไม่ได้นะคะ ทางนั้นต้องการลายเซ็นของประธานเสิ่นโดยตรง”
บริษัทหวนหยางค้าต่างประเทศจับมือกับคุณเฉินแห่งเมืองท่ามาตั้งแต่เดือนตุลาคมปีที่แล้ว ระหว่างนั้นทุกอย่างลื่นไหลดี สัญญาฉบับนี้คิดเป็นรายได้ราวครึ่งหนึ่งของบริษัท นั่นคือเหตุผลที่เสิ่นซูไป๋ต้องเดินทางสองเมืองสลับกันมาตลอด บ่งบอกว่าเขาให้ความสำคัญกับความร่วมมือนี้มาก