เสิ่นซูไป๋ไม่คิดเลยว่าการเสียความทรงจำจะส่งผลอะไร เขามีจิตใจเข้มแข็งมาโดยตลอด แม้จะบาดเจ็บแล้วตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกลายเป็นประธานบริษัทค้าต่างประเทศ ที่มีภรรยาหนึ่งคน เขาก็แค่แปลกใจชั่วครู่ แล้วก็ยอมรับมันได้อย่างรวดเร็ว
แต่เขากลับทุ่มความสนใจไปกับบริษัทและธุรกิจเป็นหลัก ส่วนภรรยาที่เมิ่งอี้หนิงพูดถึงว่าเขารักมากแค่ไหนนั้น เขาไม่มีเวลาไปคิดมาก
เขาจินตนาการไม่ออกด้วยซ้ำว่าตัวเองจะรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ลึกซึ้งเพียงใด อย่างน้อยเสิ่นซูไป๋วัย 24 ปีก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย
บุตรชายคนสุดท้องแห่งตระกูลเสิ่นในจิงเป่ย์ ไม่เคยขาดสาวๆ ที่ตามจี้ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่ารำคาญและน่าเบื่อ
กระทั่งตอนที่เขาหมุนศีรษะกลับไปด้วยความหมั่นไส้ ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้านนอก — สาวงามในภาพถ่ายกลายเป็นคนที่มีชีวิตจริง ๆ ต่อหน้าเขา เธอสวมเดรสสีเรียบ เหนือขึ้นด้วยเสื้อเชิ้ตขาวตัวสั้นที่ไม่ได้กระดุม กระโปรงสั้นเหนือเข่าเผยให้เห็นน่องขาตรงเรียวขาวสะอาด
อาจเพราะเดินทางมาไกล ใบหน้ามีหยดเหงื่อเกาะอยู่ไม่กี่หยด ดวงตาแจ่มใสคู่นั้นก็มองตรงมาที่เขาเช่นนั้น
เขาได้ยินเสียงเธอเรียกแผ่วเบาว่า "ซูไป๋?"
หัวใจของเสิ่นซูไป๋ก็เต้นรัววูบไปหนึ่งจังหวะโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ทีหลังเขาคิดว่า เหตุผลก็เพราะหัวใจของเขาจำคนรักได้ก่อนตัวเขาเอง การรักใครสักคน แม้จะเสียความทรงจำ ก็ยังจะสั่นสะเทือนหัวใจให้เธออีกครั้ง
คนในห้องพยาบาลค่อย ๆ ออกไปทีละคน หมอก่อนจากไปบอกว่า "คนไข้ไม่มีอะไรน่ากังวล อารมณ์ก็นิ่งดี ผมแนะนำให้ออกจากโรงพยาบาลได้เลยวันนี้ คนในครอบครัวช่วยเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟังบ่อย ๆ ก็จะช่วยให้ความทรงจำกลับคืนได้"