มือของเซียวเสวียนเย่พลันร่วงหล่นลง เซิ่งหน่วนใจสั่นวูบ คว้ามือเขาไว้โดยสัญชาตญาณ แต่กลับสัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบไร้ซึ่งอุณหภูมิใด
หัวใจของเซิ่งหน่วนเต้นหนักขึ้นมาครั้งหนึ่ง
ในจังหวะนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงฝ่ายบริการลูกค้าดังขึ้น: “เจ้าของร่าง ตรวจพบกลไกแลกเปลี่ยนคะแนน คุณยินดีจะใช้คะแนนครึ่งหนึ่งจากภารกิจในโลกนี้เพื่อแลกกับการมีชีวิตอยู่ของเซียวเสวียนเย่หรือไม่?”
เซิ่งหน่วนมองคราบเลือดที่มุมปากของเซียวเสวียนเย่ รวมถึงหนังสือหย่าที่เปื้อนเลือดของเขา ความว่างเปล่าผุดขึ้นในใจชั่วขณะ
เธอคิดว่าเธอไม่มีเหตุผลจะช่วยเขา
เธอสู้แทบตายเพื่อจะได้กลับไปยังโลกของตัวเอง เพื่อใช้ชีวิตที่เป็นของตัวเองจริง ๆ ไม่ใช่เพื่อไปยังโลกแล้วโลกเล่าเพราะคำสั่งเสียของคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก
แม้ความทรงจำเหล่านั้นจะเลือนหายไปแล้ว แต่ความเหนื่อยล้ากลับยิ่งทวีตามติดตัวเธอมาไม่รู้จบ เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน
เซียวเสวียนเย่ก็เป็นเพียงแค่ผู้สัญจรผ่านโลกหนึ่งในหลายโลกนี้ พอเธอเริ่มภารกิจใหม่ เธอก็จะลืมเขาไปในไม่ช้า แล้วจะช่วยเขาทำไม?
เซิ่งหน่วนอยากสะบัดมือของเซียวเสวียนเย่ทิ้ง แต่กลับพบว่าตัวเองดูเหมือนจะไม่มีแรง เพียงได้แต่มองคราบเลือดที่มุมปากและบนมือของเขาอย่างเหม่อลอย
ครู่หนึ่ง เซิ่งหน่วนเม้มริมฝีปาก สูดหายใจลึก: “ช่วยสิ”
ฝ่ายบริการลูกค้าเตือน: “แต่เจ้าของร่าง พอคุณได้รับคะแนนจากโลกนี้แล้ว จะสามารถเข้าไปเชื่อมต่อโลกความจริงได้หนึ่งครั้งที่สำนักงานซ่อมแซมกาลเวลา ถ้าแลกไป คะแนนจะไม่พอ”