กองทัพใหญ่เคลื่อนทัพมุ่งหน้าสู่เซิ่งจินไปอย่างไม่มีอะไรต้านทานได้ ครึ่งเดือนกว่าก็มาถึงเซิ่งจิน...และในเวลานี้ เซิ่งจินก็ถูกล้อมด้วยกองทัพที่ก่อการจลาจลไว้แล้ว
เพราะว่ากองทัพที่ก่อการจลาจลในราชวงศ์ถังอันรุ่งโรจน์ส่วนใหญ่มีคนที่เซียวเสวียนเย่เคยทุบกระดานหมากเมื่อครั้งก่อนแอบแฝงอยู่เบื้องหลัง กองทัพตระกูลเซียวจึงเกลี้ยกล่อมพวกกบฏให้ยอมแพ้ได้อย่างง่ายดาย แล้วก็บุกเข้าไปในเมืองเซิ่งจิงโดยตรง
นี่ก็เป็นเหตุผลที่เซี่ยอวี่เฉินจำเป็นต้องผูกเซียวเสวียนเย่มาอยู่ด้วยกัน
เซิ่งจินที่เคยครึกครื้นราวกับกลายเป็นเมืองร้าง บนถนนไม่มีผู้คนเดินแม้คนเดียว ทุกคนต่างหลบซ่อนอยู่ในบ้านไม่กล้าออกมา
โรงเตี๊ยมร้านน้ำชาที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะก็เงียบงันไร้ชีวิต เหลือเพียงโคมไฟที่แขวนอยู่ด้านนอกราวกับกำลังแกว่งไกวท่ามกลางสายลมหนาว
เซียวเสวียนเย่กับเซี่ยอวี่เฉินไป "ถวายอารักขา" ส่วนเซิ่งหน่วนกับซูหลวนอยู่ด้วยกันในลานบ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกล้อมรอบอย่างแน่นหนาด้วยทหารตระกูลเซียว กองอวี๋หยิงเว่ย และกองอวี๋เว่ย
เซิ่งหน่วนรู้ดีว่าทหารตระกูลเซียวและกองอวี๋หยิงเว่ยเหล่านั้นที่แท้แล้วไม่ได้ป้องกันใครอื่น แต่ป้องกันกองอวี๋เว่ยต่างหาก
ไม่นานเธอก็รู้จากฝ่ายบริการลูกค้าว่าเซียวเสวียนเย่กับเซี่ยอวี่เฉินแตกคอกันแล้ว...
เซียวเสวียนเย่ลงมือฆ่าฮ่องเต้ราชวงศ์ถังด้วยมือตัวเอง ส่วนเซี่ยอวี่เฉินก็หยิบตราหยกแผ่นดินขึ้นมา แต่ทว่าพอหันกลับมาก็เห็นเซียวเสวียนเย่ที่อยู่ด้านหลังจ้องมองเขาอย่างไม่มีความรู้สึกใด กระบี่ยาวในมือยังมีเลือดหยดลงมา และแววตาที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าก็ไม่ได้ปิดบังไว้เลย
สีหน้าเซี่ยอวี่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน