พอคิดถึงที่ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าหลังมืดแล้วอย่าออกไปข้างนอก ทุกคนก็เร่งเก็บของเตรียมตัวกันให้เร็วขึ้น พวกเขารู้ดีว่าพอฟ้ามืดแล้ว หมู่บ้านประหลาดนี้คงจะยิ่งไม่ปลอดภัยเข้าไปอีก
ในห้องที่เซิ่งหน่วนกับซู่ไป๋อยู่ มุมห้องมีกระติกน้ำร้อนวางอยู่หนึ่งใบ บนราวสำหรับวางอ่างมีอ่างเคลือบเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่
เซิ่งหน่วนเหลือบมอง เตียงไม้ด้านในผ้าห่มนอนพอจะสะอาดพอใช้ได้ เธอเดินเข้าไปโดยไม่ถอดเสื้อคลุม นอนลงไปพักตรงนั้นเลย
หนีเอาชีวิตกันมาหลายยกติดๆ กัน เธอเหนื่อยจริงๆ
แต่แล้วจังหวะนั้นเอง เธอได้ยินเสียงดังขึ้น จึงเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นซู่ไป๋ถืออ่างนั้นเดินออกไปข้างนอก...ครู่ต่อมา เขาก็ถืออ่างที่ล้างสะอาดแล้วกลับเข้ามา และเทน้ำร้อนจากกระติกลงไปในอ่าง
เขาลองอุณหภูมิน้ำด้วยมือแล้ว ก็ยกอ่างมาตรงข้างเตียง
“หน่วนหน่วน แช่เท้าจะได้สบายตัวขึ้น”
เซิ่งหน่วนแทบตะลึง เธอลุกขึ้นนั่งทันที “ไม่ต้อง ไม่ต้อง...ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันหมายถึงฉันทำเองได้”
ซู่ไป๋วางอ่างไว้ใต้เตียง “ได้ค่ะ”
เซิ่งหน่วนรีบถอดรองเท้ากับถุงเท้าอย่างไวแล้ววางเท้าลงในอ่าง น้ำไม่ร้อนมาก น้ำในกระติกดูเหมือนทิ้งไว้สองวันแล้ว แต่ก็ยังอุ่นอยู่ พอจะคลายเหนื่อยได้
ฝั่งตรงข้าม ซู่ไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้เล็กข้างเตียง สายตาทอดลงไปที่เท้าที่แช่อยู่ในน้ำ ดวงตาก็ขยับไม่ออกไปไหนเลยในทันที
ผิวขาวเนียนละมุน นิ้วเท้าเหมือนแกะสลักจากหยก ใสกระจ่างน่ารัก...