"เซิ่งหน่วน รีบออกมาเร็ว ห้องเธอมีปัญหา"
เสียงของเซียวเฉินทุ้มต่ำและเร่งรีบ: "เร็วเข้า"
ฝ่ายบริการลูกค้ารีบพูด: "เจ้าของร่างอย่าหลงเชื่อ ข้างนอกไม่ใช่เซียวเฉิน"
เซิ่งหน่วนไม่ได้ตั้งใจจะส่งเสียงอยู่แล้ว ตอนนี้ "เซียวเฉิน" ข้างนอกพูดอีกครั้ง: "รีบออกมาเร็ว รีบออกมาเร็วสิ ห้องเธอมีปัญหาจริงๆ ไม่เชื่อก็มองนอกหน้าต่างสิ"
เซิ่งหน่วนเงยหน้ามองนอกหน้าต่าง ก็เห็นบนกระจกสีเทาหม่น หน้ากระดาษตัวหนึ่งยิ้มอย่างน่าขนลุกติดอยู่ที่ด้านนอกหน้าต่าง
ตอนนี้ ซู่ไป๋ก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน
"พี่สาว?"
เซิ่งหน่วนเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากเขา: "ชู่ว"
ซู่ไป๋พยักหน้า ฉวยโอกาสจับมือเธอขึ้นมาหอมหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองไปที่หน้าต่าง พอเห็นตุ๊กตากระดาษที่ติดอยู่บนหน้าต่าง เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วลงจากเตียงไปหยิบอ่างล้างเท้านั้น ตั้งอ่างขึ้นมาครอบบนหน้าต่าง พอดีกับบังหน้าเจ้าตุ๊กตากระดาษนั้นได้พอดี
เซิ่งหน่วนเกือบจะหัวเราะออกมา
ซู่ไป๋กอดเธอ: "นอนเถอะพี่สาว"
เซิ่งหน่วนตอบรับ แต่เพิ่งจะนอนลง ก็ได้ยินเสียงนอกประตูเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงของเซียวเฉินอีกต่อไป แต่กลายเป็นน้ำเสียงที่อ้ำอึ้งและเร่งร้อนอย่างน่าขนลุก
"เปิดประตู! เปิดประตูเร็ว!"
"เปิดประตูหน่อยสิ..."
เซิ่งหน่วนทำเป็นไม่ได้ยิน แต่จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงกุญแจถูกไขดังแกรก
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ลุกขึ้นนั่งมองไปทางประตู
แสงจันทร์ส่องมาที่หน้าประตูพอดี เซิ่งหน่วนเห็นมือซีดเผือดข้างหนึ่งยื่นเข้ามาทางช่องใต้ประตู จากนั้นก็เริ่มยืดยาว... ปีนขึ้นไปข้างบนพยายามจะไขกลอนประตู