ในขณะที่เซิ่งหน่วนและซู่ไป๋กำลังวิ่งลงไปยังชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว ด้านบน เฮ่อเฟิงยัดหมวกแดงน้อยลงในกระเป๋าแล้วรีบวิ่งไปทางบันไดเลื่อนเช่นกัน
พี่โทนี่ยังอยู่ข้างหลังไม่ไกลนัก
ฝั่งตรงข้าม หลานเหอจูงมือหมี่เหยาก็วิ่งมาทางบันไดเลื่อนด้วย หมี่เหยาร้องไห้ไปด้วยวิ่งไปด้วย: “เรายังขาดหมวกอีกหนึ่งใบ”
สีหน้าหลานเหอเย็นชาบึ้งตึง: “ไม่ทันแล้ว ลงไปก่อน”
ข้างบนไม่มีที่ซ่อนตัวแล้ว ถ้าอยู่ต่อก็มีแต่ทางตาย
หมี่เหยาเดินโซซัดโซเซลงบันได ในขณะนั้นเอง จากช่องว่างของบันไดเลื่อน กรงเล็บสีดำเขียวก็พุ่งออกมาฉับพลัน ร่างของนางถูกตะครุบจนล้มกระแทกลงอย่างแรง
หลานเหออยากจะดึงหมี่เหยาไว้ แต่เผลอทำหมวกหลุดตกไปที่ขั้นบันได มองดูท่าจะถูกหลุมดำตรงปากบันไดกลืนกิน หมี่เหยากรีดร้องเสียงแหลม: “ไปเก็บหมวก!”
เหลียนเหอสบถคำหยาบเบา ๆ แล้วก้าวข้ามนางลงไปข้างล่าง ขณะที่เฮ่อเฟิงเดินลงบันไดผ่านหมี่เหยา เขาก็มองไปแวบหนึ่ง แล้วยื่นมือดึงนางขึ้นมาอย่างแรง
“ขอบคุณ ขอบคุณนะ”
หมี่เหยาไม่ทันได้สนใจหัวเข่าที่เลือดไหลไม่หยุด เดินโซซัดโซเซตามหลังเฮ่อเฟิงวิ่งลงไปต่อ
ในเวลาเดียวกัน ซุนเจียอวี้และเซียวเฉินก็กำลังลงบันไดมา... แต่ในขณะนั้นเอง นางก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากด้านบน: “ซุนเจียอวี้!”
ซุนเจียอวี้เงยหน้าขึ้นโดยไม่ทันคิด ก็เห็นเงาปีศาจหลายร่างยืนอยู่บนบันไดเลื่อน เห็นนางหันหน้ากลับไป ต่างก็ยิ้มกว้างจนน่ากลัว แล้วชูมือแข็งทื่อชี้มาทางนาง
เพียงชั่วขณะนั้นเอง ซุนเจียอวี้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่านางไม่ควรหันกลับไป
แม้แต่เดินตอนกลางคืนก็ยังหันกลับไปไม่ได้ แล้วที่นางอยู่ตอนนี้เลวร้ายยิ่งกว่ากลางคืนเสียอีก