เสียงเคี้ยวเนื้อทึ้งทำให้ขนลุกเกือบทั้งตัว เซิ่งหน่วนหลบการโจมตีจากด้านหน้า พลางรีบพูดเสียงดัง "อย่าลืมตา"
เธอเห็นแล้ว คนสุดท้ายคนนั้นเดิมทีจะไม่ถูกโจมตี แต่พอเขาได้ยินเสียงร้องของเพื่อนร่วมทีมแล้วลืมตาขึ้น ชั่วพริบตาก็ถูกจับตัวไป
เหมือนกับว่าเดิมทีเขากับกรงเล็บสีเขียวคล้ำพวกนั้นอยู่กันคนละโลกคู่ขนาน แต่พอลืมตาขึ้นปุ๊บ เขาก็มาอยู่ในโลกของกรงเล็บปีศาจพวกนั้น แล้วก็ถูกโจมตีและลากตัวไปในทันใด
ได้ยินเสียงของเซิ่งหน่วน ทุกคนก็พอจะเดาอะไรออก บางคนใช้มือปิดปากตัวเองสุดชีวิต
ในตอนนั้นเอง หน่วนหน่วนเห็นเงาดำผืนหนึ่งปรากฏขึ้นใต้เท้าของตัวเอง กรงเล็บสีเขียวคล้ำหลายอันพุ่งตรงไปที่เท้าของเธอ... เซิ่งหน่วนยกเท้าหลบ แต่กรงเล็บข้างหนึ่งกลับยืดยาวออกมาอย่างกะทันหัน
เซิ่งหน่วนไม่พูดอะไรสักคำ บิดตัวพลิกไปพลิกมาอยู่ในตู้รถไฟเพื่อหลบกรงเล็บประหลาดพวกนั้น... ในตอนนั้นเอง รถไฟก็แล่นออกจากอุโมงค์ ตู้รถไฟกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง กรงเล็บสีเขียวคล้ำพวกนั้นก็หายไปในชั่วพริบตา
แล้วทุกคนก็ได้เห็นคราบเลือดกองใหญ่บนพื้น... และ... คนหายไปสามคน
หนุ่มคนหนึ่งถามเสียงสั่น "พวกหูซวี่ไปไหนกัน?"
ข้างๆ คนแว่นตาหน้าตาสุภาพท่ามกลางผู้เล่นเก่าหกคนนั้น เอามือแตะกรอบแว่นตาพลางพูดเรียบๆ "พวกคุณลืมกฎของพนักงานบริการรถไฟหรือไง ฟ้ามืดให้หลับตา ตอนผ่านอุโมงค์ก็แปลว่าฟ้ามืด เขาทำผิดข้อห้ามไปแล้ว"
เสียงของเขาพูดจบ หมี่เหยาก็กรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด พลางกอดแขนของเหลียนเหอไว้แน่น "พี่รุ่นพี่ หนูกลัว!"
เหลียนเหอมองกองเลือดที่ปนเศษเนื้ออยู่บนพื้นอย่างตะลึงงัน สีหน้าก็ดูแย่มากเช่นกัน จากนั้น ก็นึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง เขาจ้องไปที่เซิ่งหน่วน และมองไปที่ขวดน้ำผลไม้ที่แตกอยู่บนพื้น