ชั่วพริบตาที่หัวหน้าพนักงานเดินจากไป เสียงกริ่งอันแหลมคมก็ดังขึ้น ทุกคนต่างตกตะลึง กว่าจะตั้งสติได้ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้ากันทันที
จะว่าเป็นเครื่องแบบก็จริง แต่ว่ามีเพียงเสื้อด้านบน พวกผู้เล่นเก่าใส่เสื้อเครื่องแบบอย่างเคร่งครัดแล้วติดป้ายชื่อ กลุ่มมือใหม่อย่างหมี่เหยาจึงรีบทำตาม เดินเปลี่ยนเสื้อไปพร้อมกับจ้องกระดานข้อปฏิบัติพนักงานต้อนรับบนผนัง กลัวว่าจะพลาดแม้แต่ตัวอักษรเดียว
เหลียนเหอลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เอ่ยปาก: "หน่วนหน่วน เธอ...ระวังตัวด้วย"
เซิ่งหน่วนติดป้ายชื่อเสร็จก็เย้ยหยันมองเขาแวบหนึ่ง: "เลิกกันแล้ว จะให้เว้นกันหน่อยไม่ได้หรือไง?"
เหลียนเหอสีหน้าเคร่งเล็กน้อย เม้มริมฝีปาก: "เธอจะเลิก ฉันก็ยอม แต่ที่ฉันเป็นห่วงเธอ มันเป็นเรื่องจริง"
เซิ่งหน่วนยิ้ม: "งั้นเราเปลี่ยนกันไหม เธอไปขายของแทนฉัน?"
เหลียนเหอสีหน้าแข็งทื่อ รีบเงียบไปทันที
เซิ่งหน่วนเก็บรอยยิ้ม: "เพราะงั้น ต่อจากนี้อย่ามาเดินให้ฉันเห็นหน่อยเลย อยู่เฉยๆ ยังทำให้คลื่นไส้"
เหลียนเหอเดิมทีชอบความอ่อนแอและรู้ใจของหมี่เหยา แต่ต่อมาถูกเซิ่งหน่วนไล่จีบ และเพราะเซิ่งหน่วนเป็นสาวรวยชื่อดัง ความอยากได้อยากได้ก็พลุ่งพล่าน ทำให้เขากลับมาคบกับเซิ่งหน่วน