เซิ่งหน่วนเตรียมออกแรงตบออกไป ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองยังไม่ฟื้น เธอทำได้แค่เคาะประตู: "นี่ คนข้างนอก ซ่านเอ้อไปไหน?"
ทหารเงาอวีที่เฝ้าอยู่หน้าประตูไม่เอ่ยคำ ไม่ขยับเขยื้อน
เซิ่งหน่วนกำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นจากช่องประตูว่า ซูหลวนเดินมาอย่างระมัดระวัง เธอรีบส่งเสียง: "ซูหลวน เซียวเสวียนเย่ไปไหน?"
"เขาออกไปแล้ว"
เดิมทีซูหลวนยังโกรธที่ซานเสวียนเย่สั่งคนโยนเด็กฝึกยาที่เธอเพิ่งซื้อมาทิ้งอย่างไร้มารยาท กำลังจะหาเซิ่งหน่วนระบาย แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้
ซานเสวียนเย่ขังเซิ่งหน่วนไว้ซะงั้น!
ซูหลวนรู้สึกตะลึงไปบ้าง แล้วก็รู้สึกแปลก ๆ ตื่นเต้นขึ้นมา
ซานเอ้อยังคงหมามากเหมือนเดิม!
เซิ่งหน่วนไม่ได้เห็นสายตาตกตะลึงและตื่นเต้นอยากรู้เรื่องของซูหลวน พูดอย่างเอือมระอา: "เธอบอกให้พวกเขาปล่อยฉันออกไปหน่อย ซานเสวียนเย่เป็นบ้าอะไรนักหนาถึงได้ขังฉัน?"
ซูหลวนเผลอมองไปที่ทหารเงาอวีข้างประตู สบกับสายตาที่ไร้อารมณ์ของทหารเงาอวี ซูหลวนทำได้เพียงพูดกับเซิ่งหน่วนอย่างช่วยไม่ได้: "พวกเขาไม่ฟังฉัน ฉัน ฉันจะไปหาซานเสวียนเย่ถามให้เอง!"
พูดจบก็หันหลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ไม่เปิดโอกาสให้เซิ่งหน่วนได้พูดอะไรเพิ่มแม้แต่คำเดียว
ตอนซูหลวนเดินไปที่ลานหน้า ซานเสวียนเย่กับฮั่วเซียวเพิ่งก้าวเข้ามา
ฮั่วเซียวสีหน้าครุ่นคิด: "เซี่ยอวี่เฉินมาถึงแล้ว เขาเป็นคนหน้ากาก พอไม่ถึงทางตันจริง ๆ ก็คงไม่กล้าทำเรื่องบาดหน้ากับราชสำนักหรอก"
ซานเสวียนเย่มองฮั่วเซียว: "เขาจะต้องลงมือกับแกแน่ ๆ ตัวเองระวังไว้บ้าง"