ณ ด่านเยียนยวิน ลมเหนือโหยหวน ทุ่งร้างควันเดียวเปลี่ยวเหงา พระอาทิตย์ตกดินเหนือแม่น้ำสายยาว ธงทิวปลิวสะบัดพริ้ว... นี่คือด่านแข็งแกร่งอันดับหนึ่งของราชวงศ์ถังอันรุ่งโรจน์ และเป็นเมืองด่านที่ตระกูลเซียวปกป้องรักษามานานหลายสิบปี
ในเมืองคือกองทัพตระกูลเซียว!
เซียวเสวียนเย่ถูกเหล่าทหารกองทัพตระกูลเซียวต้อนรับเข้าเมือง สายตาของคนเหล่านั้นเต็มไปด้วยความยินดี ความหวัง และความสมปรารถนา... ถึงแม้ภายใต้เกราะเหล็กจะมีเพียงเสื้อผ้าบาง ๆ มือที่โผล่ออกมามีรอยแตกเป็นร่องลึก ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่พวกเขาก็ยังคงโห่ร้องด้วยความยินดี ต้อนรับจอมทัพคนใหม่ของพวกเขา
เซียวเสวียนเย่ไม่จำเป็นต้องหยิบตราทหารที่ใครต่อใครหมายปองออกมา เพียงแค่ตัวเขายืนอยู่ตรงนี้ก็เพียงพอแล้ว!
"ท่านแม่ทัพใหญ่!"
"ท่านแม่ทัพใหญ่!"
ไม่กี่เดือนที่ไม่ได้พบกัน เหล่าทหารเหล่านั้นดูแก่ลงไปมาก พวกเขาเคยยิ้มและเรียกเขาว่า "คุณรอง" เสมอมา
ตอนนี้ก็ยังคงยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นคลอไปด้วยน้ำตา
หลายเดือนมานี้ กองทัพชนเผ่าหนานหมานจ้องเขม็งอยู่ไกล ๆ เมืองต่าง ๆ ทั่วแผ่นดินประสบภัยพิบัติ แถมยังถูกฮ่องเต้ราชวงศ์ถังระแวงแคลงใจ ด่านเยียนยวินไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รับเบี้ยหวัดทหาร แม้แต่เสบียงอาหารก็ยังต้องคิดหาทางเอาเอง
ลมเหนือโหยหวน แต่ร่างกายของพวกเขายังคงสวมเพียงเสื้อผ้าบาง ๆ ยังไม่ทันเข้าฤดูหนาว มือและใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยแตกเป็นทางแล้ว
แต่พวกเขากลับยืนหยัดปกป้องสถานที่แห่งนี้มาโดยตลอด ข่มขวัญทหารม้าชนเผ่าหนานหมานที่หิวโหยราวกับไฮยีน่า
เซียวเสวียนเย่เดินเข้าไปในค่ายทหาร ตอนนั้นตรงกับเวลาอาหารพอดี แล้วเขาก็ได้เห็นอาหารของกองทัพตระกูลเซียว
ถังไม้ใหญ่ ๆ ถูกแบกออกมา ข้างในเป็นน้ำแกงจืดจางจนแทบจะมองเห็นเงาสะท้อนของคนได้... เหล่าทหารที่สูงถึงแปดฉื่อ เหล่านี้คือคนที่กินอาหารแบบนี้ทุกวัน สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ บาง ๆ ยืนหยัดปกป้องด่านเยียนยวินอย่างไม่ยอมถอยแม้ก้าวเดียว