เซียวเสวียนเย่รู้สึกเย็นเยียบถึงใจ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาท่ามกลางความมึนงงจากพิษงูที่เริ่มแผ่ซ่าน
ฟ้าหรือว่าจะให้เขาตายที่นี่?
ร่างกายเริ่มชาไปหมด เท้าของเขาไม่อาจเกาะพื้นหินผาที่นูนออกมานั้นไว้ได้อีกต่อไป จู่ ๆ ก็ไถลลงไป แล้วถูกสายลวดเหล็กที่ข้อมือดึงไว้ห้อยอยู่กลางอากาศ... ในความเลือนลาง เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังดึงร่างของเขาลงไปเรื่อย ๆ แขนแทบจะขาดออกจากไหล่
จะตายที่นี่จริง ๆ หรือ?
แต่เขายังไม่ได้แก้แค้น แล้วจะมีหน้าไปพบพ่อแม่ได้อย่างไร... และพี่ชายของเขาด้วย
พี่ชายที่คอยปกป้องและสั่งสอนเขามาตั้งแต่เล็ก...
ขณะนั้นเอง จู่ ๆ เซียวเสวียนเย่ก็รู้สึกว่ามีคนกำลังดึงเขา
เสี่ยวจื่อมาหรือ?
เขาฝืนลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมึนงง แล้วก็เห็นว่า... เป็นเซิ่งหน่วน
เมื่อสบตากับสายตาที่เริ่มเลือนลางของเซียวเสวียนเย่ เซิ่งหน่วนก็เปลี่ยนจากเมื่อครู่ที่ทำตัวเฉื่อยชาเป็นใบหน้าเปี่ยมด้วยความเอาใจใส่และเป็นห่วงเป็นใยทันที: "คุณรอง อย่ากลัวไป ฉันมารับคุณแล้ว... วางใจเถอะ ฉันจะไม่ให้อะไรเกิดขึ้นกับคุณหรอก"
ฝ่ายบริการลูกค้า: ...
เมื่อครู่ใครกันที่ทำตัวเฉื่อยชา แต่ตอนนี้กลับทำเป็นคนดี!
เซิ่งหน่วนพูดพลางก็มัดเชือกที่ผูกตัวเองกับเซียวเสวียนเย่ไว้ด้วยกัน แล้วใช้สองมือจับรอกที่เธอติดตั้งไว้ก่อนหน้านี้ ค่อย ๆ ไถลตัวลงไปช้า ๆ
จนถึงสุดเชือก ความยาวยังขาดอยู่นิดหน่อย แต่โชคดีที่ด้านล่างเป็นแม่น้ำ
เซิ่งหน่วนมองลงไปด้านล่าง แล้วยืนยันกับฝ่ายบริการลูกค้าว่าข้างล่างไม่มีหินก้อนใหญ่ที่จะทำให้ตกลงไปกลายเป็นคนโง่ได้ จากนั้นก็กอดเซียวเสวียนเย่แล้วกระโดดลงไป... ตูม! เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อทั้งคู่จมหายลงไปในน้ำ