เมืองเฟิงหลิง ศาลาหมื่นสุข หลี่เทียนอีเมิ่งเมิ่งจู่ จางไค นำคนจัดโต๊ะเลี้ยงต้อนรับเซียวเสวียนเย่ด้วยตัวเอง
จางไคเอ่ยด้วยความระทึกใจ: "สมัยก่อนได้พบกับท่านแม่ทัพเซียวแล้วถูกอกถูกใจกันเป็นอย่างมาก เคยตกลงกันไว้ว่าจะดื่มให้สุดความสามารถ แต่ใครจะรู้ การพบกันครั้งนี้กลับเป็นคนละโลก"
เซียวเสวียนเย่ก้มตามองแก้วเหล้าในมือ
จางไคหัวเราะพลางตบไหล่เซียวเสวียนเย่ทันที: "แต่โชคดีที่เสือย่อมไม่ให้กำเนิดลูกหมา เชื่อว่าหลังจากหลานชายสืบทอดกองทัพตระกูลเซียวแล้ว จะต้องล้างแค้นแทนบิดาและพี่ชายได้อย่างแน่นอน กู้ชื่อเสียงตระกูลเซียวกลับคืนมา!"
เซียวเสวียนเย่มองไหล่ที่ถูกจางไคตบไป ก่อนยิ้มบาง: "เช่นนั้นก็ต้องพึ่งอาว์จางช่วยเหลืออย่างเต็มที่แล้วล่ะครับ"
จางไคหัวเราะคิก: "คนในครอบครัวเดียวกันไม่พูดจาสองภาษา มา ๆ ดื่มแก้วนี้กันก่อน!"
เซียวเสวียนเย่ยกแก้วขึ้นจิบเบา ๆ
ในจังหวะนั้น จางไคราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ก็ยิ้มเอ่ย: "พูดถึงเรื่องนี้ หลานชายจะสืบทอดกองทัพตระกูลเซียว ต้องมีตราทหารกองทัพตระกูลเซียวใช่ไหม... ได้ยินว่าตราทหารกองทัพตระกูลเซียวหล่อขึ้นจากเหล็กเย็นขั้วเหนือ หายากยิ่งนัก ข้ายังไม่เคยเห็นเสียที ไม่รู้ว่าหลานชายจะให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาสักหน่อยได้หรือไม่"
เซียวเสวียนเย่หยุดนิ่งเล็กน้อย ขมวดคิ้ว ทำท่าลำบากใจ
จางไคยิ้มละมุน: "อย่างไรเล่า หรือหลานชายยังไว้ใจข้าไม่ได้ ขอดูสักหน่อยก็ไม่ได้หรือ?"
เซียวเสวียนเย่ส่ายหน้า สีหน้าอ่อนโยน: "หากแม้แต่อาว์จางยังไว้ใจไม่ได้ เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะให้ไว้ใจใครได้เล่า อาว์จางอยากดูก็ไม่เป็นไร"
วินาทีถัดมา เซียวเสวียนเย่หยิบสิ่งหนึ่งจากอกออกมาวางบนโต๊ะ แล้วดันไปข้างหน้า: "นี่คือตราทหารกองทัพตระกูลเซียว"
จางไคเอื้อมมือหยิบขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เห็นตราทหารรูปหัวหมาป่านั้น เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบในมือ แสงวาววาบในดวงตาก็ผุดขึ้นมาทันที