เซียวเสวียนเย่จำดอกเหอเว่ยหลานได้ และนึกถึงคำเตือนของซูหลวนที่ว่า ข้างๆ ดอกเหอเว่ยหลานมักจะมีแมลงพิษชุกชุม ต้องระวังให้มาก
เขากำไม้ไว้ในมือเพื่อใช้ปัดเปิดทาง ในขณะนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของเซิ่งหน่วน
“คุณผู้ชาย พอใจกับสิ่งที่เห็นไหม?”
เซียวเสวียนเย่ขมวดคิ้วหันไป ก็พบว่าเซิ่งหน่วนยิ้มมุมปากเบี้ยว มองเขาด้วยสายตาที่ดูโง่เขลาแต่ทะเล้น “อยากได้ใช่ไหม ลงมือเองสิ!”
เซิ่งหน่วนพูดตามสคริปต์เสร็จก็รู้สึกชาไปทั้งใจ อยากหาที่ดินผ่าแทรกตัวมุดลงไป…แล้วก็เห็นเซียวเสวียนเย่มองเธอด้วยสายตาเย็นชาแบบมองคนโง่ ก่อนจะยกเท้าเตะก้อนหินออกไป
ก้อนหินตกลงไปในหญ้าข้างดอกเหอเว่ยหลาน วินาทีต่อมา งูตัวเล็กๆ สีดำขนาดเท่าตะเกียบหลายเส้นก็พุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าโจมตีเซียวเสวียนเย่
คืองูศร มีพิษร้ายแรงและกระโดดได้ไกลอย่างน่าตกใจ
เซียวเสวียนเย่ตั้งสมาธิ ไม้ในมือพลิกหมุนปัดงูศรพวกนั้นออกไปทีละตัว พอหญ้าเงียบลง เขาก็เตะก้อนหินเข้าไปอีกครั้ง
ไม่มีอะไรตอบสนองอีก เขาหยุดชั่วครู่ แล้วค่อยๆ เข้าไปใกล้
แต่ในขณะนั้นเอง คางคกดำขนาดใหญ่ตัวหนึ่งก็กระโดดพุ่งตรงเข้ามาหาเขาทันที
เซิ่งหน่วนรีบเตือน “ระวัง!”
ไม้ในมือเซียวเสวียนเย่พุ่งออกไป ปักคางคกตัวนั้นติดกับพื้นได้อย่างแม่นยำ…แต่ก็ในชั่วขณะนั้นเอง ดินตรงนั้นสั่นสะเทือนจากแรงกระแทก แล้วก็ทรุดตัวลงอย่างกะทันหัน
ดินด้านล่างถูกขุดไว้แล้ว พอทรุดตัวเผยให้เห็นปากอุโมงค์ เสียงขู่ฟู่ดังขึ้นมา…กลายเป็นรังงูขนาดใหญ่
ดอกเหอเว่ยหลานเติบโตอยู่ตรงขอบรังงูพอดี ดินเริ่มพังทลายลงเรื่อยๆ วินาทีถัดมา ดอกไม้นั้นก็ร่วงหล่นลงไปในรังงู