ไม่กี่วันต่อมา ขบวนรถหนึ่งพรวดจากนอกเมืองก็ลำเลียงธัญพืชและหมูป่าเข้ามาในเมืองเยียนยวินอย่างไม่ขาดสาย
ผู้ที่รับผิดชอบขนส่งล้วนเป็นทหารในกองทัพ และต่างรอจนดึกดื่นแล้วจึงค่อยขนย้าย... สิ่งของทั้งหมดถูกนำไปเก็บไว้ที่ลานกว้างใหญ่แห่งหนึ่งทางตะวันออกของเมือง เซียวเสวียนเย่มอบหมายให้เซิ่งหน่วนรับผิดชอบสิ่งของเหล่านี้โดยตรง พร้อมจัดองครักษ์เงาเสวียนหนึ่งกองและทหารอีกหนึ่งกองให้เธอ
วันรุ่งขึ้นหลังจากของมาถึง พี่น้องตระกูลโจวก็มาถึงด่านเยียนยวินเพื่อพบกับเซิ่งหน่วนในที่สุด
ก่อนหน้านี้ เซิ่งหน่วนรู้สึกว่าการเดินทางร่วมกับเสียวเซวียนเย่ (เซียวเสวียนเย่) ตลอดทางนั้นอันตรายเกินไป จึงมอบเสบียงและเงินให้พี่น้องสองคนนั้นเดินทางกันเอง ระหว่างทางที่เดินทางมา พวกเขาก็ได้เก็บคนเพิ่มมาอีกสองสามคน ซึ่งเป็นคนที่เก็บได้ระหว่างทาง
เมื่อรู้ว่าคนที่พี่น้องตระกูลโจวพามาก็ล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ เซิ่งหน่วนจึงรับพวกเขาไว้ และจากนั้นก็เริ่มประกาศรับคนงานในเมือง
ในเมืองมีผู้ประสบภัยจำนวนมาก ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหาร พอเห็นประกาศรับสมัครงาน ก็หลั่งไหลกันเข้ามาทันที
ของที่ขนกลับมาล้วนเป็นซังข้าวโพด มันฝรั่งเปื้อนโคลน และหมูเป็นๆ ตัวเปื้อนเลือด... เซิ่งหน่วนยังใช้คะแนนของเธอแลกฝ้ายและผ้าหยาบที่เต็มหลายห้องอีกด้วย
โชคดีที่ของพวกนี้ราคาถูกมาก คะแนนเดียวก็แลกฝ้ายได้เต็มเกวียนใหญ่ ส่วนผ้าหยาบเธอก็เลือกแบบที่ถูกที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น ก็แทบจะใช้คะแนนที่เธอแลกมาอย่างลำบากตลอดทางจนหมดเกลี้ยง
เมื่อมองดูคะแนนที่แทบจะว่างเปล่า เซิ่งหน่วนกลับหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนว่าในแต่ละวันจะมีบทพูดให้เธอพูดมากขึ้น แต่ก็ได้แต่คิดไปเอง