เซิ่งหน่วนหันหลังเดินจากมา ยังไม่ทันเดินไปได้กี่ก้าวก็พบกับซูหลวน จากนั้นก็ถูกซูหลวนลากไปเดินเล่นตามถนน
ภายในเมืองอิวจโจวเต็มไปด้วยผู้ประสบภัยที่ยืนเบียดเสียดอยู่สองข้างทาง สีหน้าเหม่อลอย เซิ่งหน่วนกับซูหลวนโปรยเหรียญทองแดงไปตลอดทาง ผู้ประสบภัยเหล่านั้นต่างก้มกราบขอบคุณไม่หยุดอยู่ด้านหลัง
ทั้งสองคนไม่ได้แวะเวียนอยู่นาน รีบตรงเข้าไปในโรงเหล้าที่ดีที่สุดในเมืองอิวจโจว เก็บห้องส่วนตัว และสั่งอาหารสองสามจาน
ระหว่างทางที่พักแรมกลางป่ากลางเขา สองสาวต่างอยากกินของดี ๆ สักมื้อ
สาว ๆ นั่งกินข้าวด้วยกันก็ต้องกินไปคุยไป ไม่รู้ว่าเอ่ยถึงตรงไหนถึงได้พูดถึงเรื่องแต่งงานของเซิ่งหน่วน ซูหลวนกัดอาหารไปพลางพูดพึมพำอย่างไม่ค่อยพอใจนัก: "ให้แกแต่งแทนพี่สาวแท้ ๆ กับป้ายวิญญาณ พ่อแกนี่มันไม่ใช่อะไรจริง ๆ!"
พูดจบก็กินอีกคำ ระหว่างที่เคี้ยวอยู่ก็เหมือนนึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง ซูหลวนชะงักเล็กน้อย รีบกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงคอแล้วอธิบายอย่างแห้งผาก: "เอ่อ คือว่า ฉันพูดไม่เก่ง "
เซิ่งหน่วนขำไม่ออกจนได้: "เห็นอยู่ แต่ที่พูดก็ไม่ผิด"
ซูหลวนหัวเราะแหะ ๆ แล้วลดเสียงต่ำลง: "เมื่อครู่แกยังไม่ได้บอกเลยว่าชอบผู้ชายแบบไหน ฉันเคยรักษาคนไข้มาหลายคน รับรองช่วยแกแนะนำได้"
เซิ่งหน่วนลังเลเล็กน้อย: "ฉันอยากได้คนที่แข็งแรง ๆ ไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนไข้ ได้มั้ย?"
ซูหลวนหัวเราะพรืดออกมา: "ได้สิ... รีบพูดเร็ว ๆ สิ แกชอบแบบไหน?"
เซิ่งหน่วนกระแอมไอเบา ๆ: "ยังไม่ทันได้หนังสือหย่าเลย ตอนนี้มาพูดเรื่องนี้จะเหมาะสมหรือ..."
ซูหลวนเบิกตากว้าง: "แค่คุยเล่น ๆ เอง เราจะได้เตรียมตัวไว้ก่อนนี่นา ฉันชอบคนฉลาดมีความคิดลึกซึ้ง เพราะอาจารย์ฉันบอกว่าฉันหัวไม่ค่อยมีสมอง ฉันก็เลยคอยหาคนฉลาด ๆ อยู่เรื่อย"