"วันนี้เป็นวันดีๆ ทุกสิ่งที่คิด น่าจะสำเร็จ..."
เซิ่งหน่วนลืมตาขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงที่คุ้นหู สายตาที่เห็นคือความว่างเปล่าที่คุ้นเคย ในขณะเดียวกัน ภาพในสมองเริ่มจืดจางลง ภาพสุดท้ายคือเซียวเสวียนเย่ผู้มีผมขาวโพลน เดินถือเค้กที่ทำด้วยความยากลำบากเข้ามาหาเธอ...
เธอตายในวันเกิดอายุ 90 ปี ไม่ได้กินเค้กที่เซียวเสวียนเย่ทำด้วยมือของเขาเอง
ในตอนนั้นเอง เสียงของฝ่ายบริการลูกค้าทำให้เธอหันกลับมาสนใจ: "เจ้าของร่าง ดีใจด้วยนะคะ คุณสามารถไปที่สำนักงานซ่อมแซมกาลเวลาได้แล้ว เราได้รับโอกาสในการเชื่อมต่อกับโลกความจริงหนึ่งครั้ง"
เซิ่งหน่วนชะงักเล็กน้อย: "คุณไม่ได้บอกว่าคะแนนไม่พอหรือไง?"
ฝ่ายบริการลูกค้าหัวเราะคิกคัก: "คราวนี้จู่ๆ ก็มีโควตาเพิ่มขึ้นหนึ่งที่ เจ้าของร่างได้อันดับสอง พอดีถึงคุณพอดี"
"เป็นแบบนี้นี่เอง..."
แต่เมื่อมาถึงช่วงเวลานี้จริงๆ เซิ่งหน่วนกลับรู้สึกลังเล
เชื่อมต่อโลกความจริง?
เธอจะได้เห็นอะไร...
"ไปเถอะเจ้าของร่าง ช่องทางเปิดแล้ว"
ทันทีที่ฝ่ายบริการลูกค้าพูดจบ เซิ่งหน่วนก็เห็นประตูแห่งความว่างเปล่าปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอเดินเข้าไปในประตูนั้นภายใต้การนำทางของฝ่ายบริการลูกค้า จากนั้นก็รู้สึกตาเปล่งประกายขึ้นมาทันที
ราวกับก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่งทันที สถาปัตยกรรมเหล่านั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ แต่กลับผสมผสานความทันสมัยได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งใหญ่จนน่าตกใจ
"เจ้าของร่าง ทางนี้"
เซิ่งหน่วนเดินตามคำแนะนำของฝ่ายบริการลูกค้า ไปตามระเบียงยาวเข้าสู่ห้องสีขาวหนึ่งห้อง หลังจากปิดประตู จู่ๆ ก็มีม่านแสงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในห้อง ถัดมา เซิ่งหน่วนก็เห็นตัวเธอเองบนม่านแสงนั้น
ตัวเธอเองในโลกความจริง
เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ร่างกายเต็มไปด้วยท่อต่างๆ เครื่องมือที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงปี๊บเป็นระยะๆ... ใบหน้าของเธอซีดเซียว ผอมแห้งจนดูยุบลง
ในเวลานี้ พยาบาลสองคนเดินเข้ามาในห้องคนไข้
ก่อนอื่นก็ตรวจเครื่องมือต่างๆ ยา หลังจากตรวจตามปกติเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็เดินออกไป ขณะเดียวกันก็พูดคุยกันเสียงเบา