“เฟิ่งโย่วอัน เจ้าเสียสติไปแล้วจริงหรือ? ถูกส่งไปหอคุมคนวิกลจริตแล้วยังรู้สึกดีอีกหรือ?”
จวินเชียนอินกล่าวเยาะเย้ย
เขาไม่รู้เลยว่า พระชายาอ๋องอินของเขาเปลี่ยนวิญญาณไปแล้ว อีกทั้งเพิ่งค้นพบมิติรักษาโรคในแหวน จึงไม่ได้สนใจพูดกับเขา
เฟิ่งโย่วอันเงยหน้าขึ้น “ย่อมดีกว่าอยู่ข้างกายท่านอ๋องมากนัก พอคิดว่าไม่ต้องพบหน้าท่านอีก ข้าก็ดีใจจนอยากจุดประทัดฉลอง”
“เจ้าพูดประชด ข้าไม่เชื่อหรอก”
ดวงตาเรียวยาวเย็นชาของจวินเชียนอินหรี่ลงเล็กน้อย
ในความทรงจำ สตรีผู้นี้รักเขาจนแทบคลั่ง เหตุใดจู่ ๆ จึงรังเกียจเขาถึงเพียงนี้?
“ข้าพูดความจริง เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่าน” เฟิ่งโย่วอันโต้กลับทันควัน
“คิดใช้วิธีถอยเพื่อรุกหรือ?”
อ๋องอินแค่นเสียงเย็นชา แววตาดูแคลนยิ่งนัก
เฟิ่งโย่วอันหัวเราะเย็น “ท่านมีหัวไว้ประดับให้ตนดูสูงขึ้นเท่านั้นหรือ?”
จวินเชียนอินหมดความอดทน กระบี่ยาวเล่มนั้นที่เคยฟันนิ้วของเฟิ่งโย่วอันขาด พลันกวัดแกว่งขึ้นอีกครั้ง
ฟันเข้าหาข้อมือของนางอีกหน
ฉับ!
ฟิ้ว—
ทันทีที่แสงกระบี่วาบขึ้น เฟิ่งโย่วอันก็หยิบยาแก้อักเสบเม็ดหนึ่งออกจากแหวนมิติ ดีดออกไปจนลอยเข้าปากจวินเชียนอินที่กำลังอ้าปากด้วยความโกรธเกรี้ยว
จวินเชียนอินรู้สึกเหมือนมีสิ่งใดติดคอ
ไอออกก็ไม่ได้ กลืนลงไปก็ไม่สำเร็จ
เป็นยาพิษหรือ?
สตรีผู้นี้จิตใจชั่วร้ายถึงเพียงนั้น!
จวินเชียนอินหันไปทางหนึ่งแล้วขย้อนอย่างหนัก ทว่ายาเม็ดนั้นประหลาดยิ่งนัก กลับละลายไปเองในลำคอของเขา
“เจ้าให้ข้ากินอะไร?”
“แทนที่จะซักถามข้าอยู่ที่นี่ ท่านอ๋องควรไปตามหมอหลวงมาตรวจดูโดยเร็ว อย่าให้เสียเวลารักษาที่เหมาะสม จนเกิดผลร้ายที่แก้ไขไม่ได้” เฟิ่งโย่วอันเอ่ยอย่างสงบนิ่ง แววตามีความนัยลึกซึ้ง
นางจงใจพูดให้สถานการณ์ร้ายแรงเกินจริง
ฉันเป็นหมอ เรื่องแบบนี้ถนัดอยู่แล้ว
แววตาของจวินเชียนอินพลันฉายความลนลาน เขารู้สึกว่าแขนขาอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงแล้ว ต้องถูกพิษร้ายเข้าแน่!
เขาเดินโซเซออกจากห้องไป พร้อมตะโกนเรียกหมอหลวง
ในที่สุดห้องก็เงียบสงบ
เฟิ่งโย่วอันหยิบชุดเย็บแผลขนาดใหญ่ออกมา เริ่มทำความสะอาดบาดแผลให้ตนเอง ใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์กับโพวิโดนไอโอดีน ป้องกันการติดเชื้อซ้ำ
หลังทำความสะอาดแผลเสร็จ ก็ฉีดยาชาเฉพาะที่ด้วยลิโดเคน 2 เปอร์เซ็นต์
นิ้วถูกฟันขาดไปทั้งนิ้ว เส้นเลือดกับเอ็นขาดทั้งหมด หากเย็บไม่ดี ต่อไปอาจหยิบจับสิ่งของได้ไม่ถนัด แม้แต่การทำสิ่งละเอียดอ่อนสักหน่อยก็ทำไม่ได้
ทว่าเฟิ่งโย่วอันเป็นศัลยแพทย์ทหารผู้มีชื่อเสียง ทั้งยังมีฝีมือเย็บต่อระดับปรมาจารย์ เย็บหลายสิบเข็มภายในหนึ่งนาทีย่อมไม่ใช่ปัญหา การต่อเส้นเลือดและเอ็นแม่นยำไร้ข้อผิดพลาด
ไม่มีทางพลาดแน่นอน
ทั้งหมดใช้เวลาเพียงห้านาที
นางก็เย็บนิ้วนางที่ขาดของตนกลับเข้าที่เรียบร้อย
เมื่อเย็บเสร็จก็พันแผลให้เรียบร้อย
หลังจากนี้เพียงอย่าให้แผลโดนน้ำ รอจนถึงเวลาตัดไหมและแผลสมานก็พอ
ด้านนอกมีมือปราบกลุ่มหนึ่งมาถึง
“รับคำสั่งท่านอ๋อง มาคุมตัวพระชายาอ๋องอินไปหอคุมคนวิกลจริต!”
มือปราบหยิบโซ่ตรวนออกมา
มือทั้งสองของเฟิ่งโย่วอันถูกพันธนาการไว้ นางหัวเราะ “ชีวิตในคุกนี่มีหวังขึ้นทุกวันจริง ๆ”
หญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงามปรากฏตัวขึ้นตรงประตู นางสวมกระโปรงหลิวเซียนผ้าแพรซู่โจวปักลายสีม่วง เอวบางอ่อนช้อยใต้ชายกระโปรง ปลายแขนเสื้อเป็นสีแดง แม้แต่ต่างหูก็ยังเป็นไข่มุกปะการังแดงมงคล ริมฝีปากแดงระบายรอยยิ้มเปี่ยมสุข จ้องมองเฟิ่งโย่วอันราวกับกำลังชื่นชม
เฟิ่งโย่วอันเงยหน้าขึ้น
สบตากับหญิงสาวชุดม่วงผู้นั้น
น้องสาวของฮวาอิน ฮวาซีเอ๋อร์
ได้ยินว่าเป็นฝาแฝด รูปลักษณ์คล้ายกันถึงแปดหรือเก้าส่วน
ทว่าบุคลิกของทั้งคู่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ฮวาอินให้ความรู้สึกอ่อนโยนเปราะบาง เงียบสงบราวดอกบัวขาว ยามพูดก็แผ่วเบานุ่มนวล ส่วนน้องสาวอย่างฮวาซีเอ๋อร์กลับเป็นดั่งดอกบัวเพลิงสีแดงที่เบ่งบาน ร้อนแรงดุจไฟ นิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้าง
“เฟิ่งโย่วอัน เจ้าฆ่าพี่สาวข้า จิตใจชั่วร้ายเช่นนี้ ไม่คู่ควรเป็นพระชายาอ๋องอิน จงไปใช้ชีวิตครึ่งหลังอันแสนทุกข์ระทมในหอคุมคนวิกลจริตเสียเถิด”
“ข้าไม่คู่ควร แล้วเจ้าคู่ควรหรือ?” เฟิ่งโย่วอันหัวเราะเบา ๆ “ดูสีหน้าเจ้าเสียสิ จุ๊ ๆ หรือว่าข้าเดาถูกจริง ๆ เจ้าก็หมายปองจวินเชียนอินเหมือนพี่สาวเจ้าหรือ?”
เฟิ่งโย่วอันรู้สึกว่าน่าสนใจ
ฮวาอินเป็นรักแรกในใจของอ๋องอิน ส่วนอ๋องอินถูกพระราชโองการของอดีตฮ่องเต้บังคับให้แต่งกับนาง ฮวาอินได้ความรัก ส่วนนางได้ฐานะ มีเพียงฮวาซีเอ๋อร์ที่ไม่ได้ทั้งความรักและฐานะ
และบัดนี้ ฮวาอินก็ตายแล้ว ส่วนนางกำลังจะถูกขังในหอคุมคนวิกลจริต
ใครกันคือผู้ได้ประโยชน์มากที่สุด?
ยิ่งคิดยิ่งน่าหวาดหวั่น!
ฮวาซีเอ๋อร์กล่าวอย่างเดือดดาล “ฆาตกรอย่างเจ้า ดูสิว่าจะยังอวดดีได้อีกนานแค่ไหน! ในใจท่านอ๋องอินมีแต่พี่สาวอาอิน ไม่มีวันชอบเจ้า เห็นหน้าเจ้าแล้วก็คลื่นไส้”
เฟิ่งโย่วอันหัวเราะออกมา “พูดเสียราวกับเขาชอบเจ้าอย่างนั้นแหละ เพิ่งเคยเห็นคนเต็มใจเป็นตัวแทนของผู้อื่นเป็นครั้งแรก”
ใบหน้าของฮวาซีเอ๋อร์เดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว
“พูดถูกอีกแล้วหรือ? ต่อให้ข้าถูกขังในหอคุมคนวิกลจริต ข้าก็ยังเป็นพระชายาอ๋องอินที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้เจ้าอ๋อง ทุ่มเทวางแผนสารพัด อาศัยใบหน้าที่คล้ายพี่สาวเจ้า ต่อให้ได้เข้าจวนก็เป็นได้แค่อนุเท่านั้น”
“เฟิ่งโย่วอัน เจ้าไม่คิดไร้เดียงสาหรอกนะว่าตนจะมีชีวิตกลับมาได้?”
ฮวาซีเอ๋อร์หมุนตัว หยิบถุงเงินหนักอึ้งใบใหญ่ออกมา ยื่นให้หัวหน้ามือปราบทั้งสอง “ท่านมือปราบทั้งสอง นี่เป็นเงินที่ท่านอ๋องอินให้ข้านำมามอบให้ หวังว่าพวกท่านจะช่วยดูแลพระชายาอ๋องอินในหอคุมคนวิกลจริตเป็นพิเศษ”
หัวหน้ามือปราบทั้งสองรับเงินไป ก็ยิ้มหน้าบานทันที “ในเมื่อเป็นคำสั่งของท่านอ๋อง ข้าน้อยย่อมปฏิบัติตาม”
เฟิ่งโย่วอันมองเงินก้อนนั้น จมอยู่ในห้วงความคิด
ในใจอดรู้สึกแทนเจ้าของร่างเดิมว่าไม่คุ้มค่าไม่ได้
มอบใจผิดคน จะลำบากไปไย?
คำว่า “ดูแล” หมายถึงอะไร? สตรีที่ถูกขังในหอคุมคนวิกลจริตจะได้รับ “การดูแล” เช่นไรจากเหล่าทหารและมือปราบที่คุมตัวมา? ไม่พ้นถูกทหารกลุ่มหนึ่งย่ำยีศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ไปได้แล้ว!”
หัวหน้ามือปราบที่เพิ่งรับเงินกับเหล่าทหารผลักไหล่เฟิ่งโย่วอันอย่างแรง ไล่นางออกไปด้วยท่าทีหยาบคายป่าเถื่อน
เฟิ่งโย่วอันเซถลา
ฮวาซีเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็ยกแขนเสื้อปิดริมฝีปาก หัวเราะเบา ๆ
เฟิ่งโย่วอันถูกพาตัวไปแล้ว
ฮวาซีเอ๋อร์มีความสุขยิ่งนัก
พอกลับถึงเรือนของตน นางก็เตรียมดื่มสุราสักจอกเพื่อฉลอง
ดื่มสุราเหมยเขียวไปหนึ่งจอก ก็เห็นเส้นผมสองเส้นปลิวร่วงลงมา
ตอนแรกนางไม่ได้ใส่ใจ
ผ่านไปหนึ่งก้านธูป
ฮวาซีเอ๋อร์มองเส้นผมกว่ายี่สิบเส้นที่ร่วงอยู่บนโต๊ะ ขมวดคิ้ว “ผมร่วงหรือ?”
นางยื่นมือออกไป
ลูบเส้นผม
ไม่แตะก็แล้วไป พอแตะเท่านั้น เส้นผมก็ร่วงติดมือมาอีกกระจุกเล็ก ๆ นอนอยู่ตามซอกนิ้ว
ฮวาซีเอ๋อร์มองเส้นผมเหล่านั้นอย่างไม่อยากเชื่อ มือสั่นระริก “ไม่…ข้าเพิ่งอายุสิบหก จะผมร่วงมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?!”
หญิงสาววัยเยาว์ย่อมหวงแหนเส้นผมดำขลับของตนยิ่งนัก
นางเองก็เช่นกัน
เส้นผมดำขลับดุจแพรไหมผืนนี้ ท่านอ๋องอินยังเคยเอ่ยชม เป็นสิ่งที่นางหวงแหนที่สุด!