หมอเทวะชายาพิษ โปรดไว้ชีวิต

ตอนที่ 3 หมอเทวดาพิษโปรดเมตตา

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

นางหยิบหวีไม้ท้อออกมาเล่มหนึ่ง

ถอดปิ่นปักผมออก แล้วหวีอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งที่หวี เส้นผมก็ร่วงลงมาหลายสิบเส้น ไม่นานก็ร่วงกองเป็นกระจุกเล็ก ๆ

“อ๊า! ผมของข้า ตามหมอมา!”

ฮวาซีเอ๋อร์กรีดร้อง

หมอประจำจวนอ๋องอินมาถึงอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นหมอชราผู้หนึ่ง มีเคราสีขาว

หลังจากจับชีพจรให้ฮวาซีเอ๋อร์แล้ว เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “แม่นางได้รับบาดเจ็บที่เส้นลมปราณไต ไตควบคุมเส้นผมและผิวหนัง อาการบาดเจ็บรุนแรงถึงเพียงนี้ เกรงว่าภายหน้าคงต้องศีรษะล้าน”

พอได้ยินว่าจะศีรษะล้าน ฮวาซีเอ๋อร์ก็แทบคลุ้มคลั่ง “เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้? เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย เส้นผมของข้าดกหนามาโดยตลอด”

หมอชราเคราขาวตรวจนางอีกครั้งอย่างละเอียด

ท้ายที่สุดก็พบรอยแผลเล็กจิ๋วประหนึ่งรูเข็มตรงบั้นเอวด้านหลังของฮวาซีเอ๋อร์

“แม่นางคงถูกผู้ใดแทงเข็มที่ตำแหน่งไตตรงบั้นเอวด้านหลัง”

“เป็นไปได้อย่างไร? ข้าไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย” ฮวาซีเอ๋อร์ทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว “เป็นผู้ใด? ทำเมื่อใด?”

นางให้สาวใช้ช่วยตรวจดู

ตรงบั้นเอวด้านหลังมีร่องรอยถูกเข็มแทงจริง ๆ เล็กยิ่งนัก

“สืบให้ได้! ต้องสืบให้พบ! ข้าจะสับนางเป็นหมื่นชิ้น!”

……

หอคุมคนวิกลจริต

ตั้งอยู่ชานเมืองฝั่งตะวันตกของนครอวี้จิงอันห่างไกล มีพื้นที่กว้างใหญ่ กำแพงสูงแปดจั้ง เถาไม้เขียวเลื้อยพันอยู่ทั่ว

ดูคล้ายสถานพักฟื้นอันงดงาม มีห้องผู้ป่วยแยกเป็นห้อง ๆ พร้อมหมายเลขกำกับ

เฟิ่งโย่วอันถูกขังอยู่ในห้องผู้ป่วยหมายเลขสิบสี่

นางพักอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว

สบายอารมณ์ไม่น้อย

นิ้วที่ขาดก็ฟื้นตัวได้ดี

กระทั่งวันที่สี่ ทางจวนอ๋องอินส่งสาวใช้คนหนึ่งมา โดยอ้างว่าให้มาคอยดูแลนาง

“พระชายาอ๋องอิน ข้าน้อยมาจากจวนอ๋องอิน มีนามว่าเฉียเอ๋อร์ ต่อไปข้าน้อยจะรับผิดชอบดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของท่าน”

“หน้าตาคล้ายมะเขืออยู่หรอก เช่นนั้นก็อยู่ต่อเถิด”

เฉียเอ๋อร์ผู้นี้อ้างว่าจวนอ๋องอินส่งมาดูแลนาง แต่เพียงใช้สมองคิดสักนิดก็เดาได้ว่าอีกฝ่ายมาเพื่อจับตาดูและคอยขัดแข้งขัดขานาง

“คุณหนูฮวาซีเอ๋อร์ น้องสาวฝาแฝดของแม่นางฮวาอิน พำนักอยู่ในจวนอ๋องอิน ท่านอ๋องอินเอาใจใส่คุณหนูซีเอ๋อร์เป็นอย่างยิ่ง คนในจวนต่างเล่าลือกันว่าท่านอ๋องอินรักใคร่ผู้นั้นก็พลอยรักไปด้วย อีกไม่นานคงรับคุณหนูฮวาซีเอ๋อร์เข้าจวน ถึงเวลานั้นก็ไม่มีที่ของท่านแล้ว ท่านคงไม่คิดจริง ๆ กระมังว่าตนยังเป็นพระชายาอ๋องอินผู้มีอำนาจล้นฟ้า อยากทำอะไรก็ทำได้ดังแต่ก่อน?”

เฉียเอ๋อร์เอ่ยเย้ยหยัน สีหน้าเหยียดหยามอย่างยิ่ง

ท่าทางของนางช่างไม่เหมือนสาวใช้สักนิด กลับคล้ายเป็นนายเสียมากกว่า

เฟิ่งโย่วอันกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ต่อให้ฮวาซีเอ๋อร์แต่งเข้ามา ก็เป็นได้เพียงอนุ ข้าเป็นพระชายาอ๋องอินที่ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานสมรส ทั้งยังมีชื่ออยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลราชวงศ์จวิน นางเป็นเพียงอนุ เมื่อพบข้าไม่ต้องคุกเข่าโขกศีรษะหรือ? ข้าเดินเข้าประตูใหญ่ นางก็ได้แต่เข้าประตูข้าง ข้าสวมอาภรณ์สีแดงชาดลายดอกโบตั๋น นางก็ได้แต่สวมอาภรณ์สีหม่นลายดอกเล็ก ๆ อนุเป็นอะไร? อนุก็คือบ่าว!”

เฉียเอ๋อร์โกรธจัด “คุณหนูซีเอ๋อร์อ่อนโยนจิตใจดี ไม่มีทางชั่วร้ายเช่นท่าน! นางกับท่านอ๋องอินเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งยังเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของอาจารย์ท่านอ๋องอิน ชั่วชีวิตที่เหลือของท่านมีแต่ต้องอยู่ในหอคุมคนวิกลจริต ยังจะวางอำนาจอะไรอีก? ขอเพียงนางเข้าจวนได้ ไม่ช้าก็เร็วต้องเลื่อนขึ้นเป็นพระชายาเอก!”

เฉียเอ๋อร์ถูกเฟิ่งโย่วอันยั่วโมโหจนขาดสติ แผดเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล

ที่นี่คือหอคุมคนวิกลจริต

ไม่จำเป็นต้องรักษากฎนายบ่าว

เรือนแต่ละแห่งจัดให้มีคนรับใช้หนึ่งคน นางสืบถามมาแต่แรกแล้วว่า คนรับใช้หลายคนมักทุบตีด่าทอผู้ป่วยทางจิตที่ถูกขังอยู่ข้างใน ไม่มีผู้ใดเข้ามาจัดการ

อีกทั้งนางยังเคยฝึกวรยุทธ์มาบ้าง มีฝีมือหมัดเท้าอยู่เล็กน้อย จึงไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย

“เจ้าเป็นคนของฮวาซีเอ๋อร์สินะ” เฟิ่งโย่วอันแสดงท่าทีว่าไม่สะทกสะท้านต่อคำข่มขู่ รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่ที่ริมฝีปาก “กระตือรือร้นถึงเพียงนี้ ยอมเป็นตัวแทนคนตาย ช่างพบเห็นได้ยากจริง ๆ”

“ฮวาอินตายได้เพียงสามวัน ศพยังไม่ทันเย็น ฮวาซีเอ๋อร์ก็ร้อนใจอยากก้าวเข้าจวนมาแทนที่เสียแล้ว นางดูเหมือนคนร้ายยิ่งกว่าข้าอีก”

“เจ้าหยิ่งผยองให้น้อยหน่อย!”

เฉียเอ๋อร์ทนต่อไปไม่ไหว เงื้อหมัดพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเฟิ่งโย่วอัน

เฟิ่งโย่วอันเบี่ยงกาย หลบหมัดนั้นได้อย่างว่องไว

นางคว้าข้อมือของเฉียเอ๋อร์ไว้

พลิกกระบวนท่าต่อต้าน

แล้วเหวี่ยงอีกฝ่ายลงกับพื้น

โครม!

เฉียเอ๋อร์ถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง พื้นปูด้วยแผ่นศิลาสีเขียว นางคว่ำหน้ากระแทกลงไปบนพื้น หักสันจมูก เลือดไหลนอง กระดูกทั่วร่างราวกับแตกกระจาย เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

เฉียเอ๋อร์ถูกซ้อมจนคลานอยู่บนพื้น ลุกไม่ขึ้น

ส่วนเฟิ่งโย่วอันนั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างโต๊ะหินในลาน รินชาให้ตนเองแล้วจิบไปคำหนึ่ง ใบชาคุณภาพต่ำ สภาพความเป็นอยู่ในหอคุมคนวิกลจริตช่างย่ำแย่

เฉียเอ๋อร์พักฟื้นอยู่ครู่หนึ่ง ฝืนความเจ็บปวดแล้วเพิ่งลุกขึ้นมาได้ครึ่งตัว

เฟิ่งโย่วอันยกเท้าเหยียบลงบนหลังเอวที่โก่งขึ้นของเฉียเอ๋อร์

กร๊อบ

อีกฝ่ายก็ถูกเหยียบให้หมอบลงไปอีกครั้ง

“ส่งไก่อ่อนแค่นี้มาจัดการข้า ฮวาซีเอ๋อร์ผู้นี้ประมาทศัตรูเกินไปแล้ว” เฟิ่งโย่วอันอารมณ์ดีไม่น้อย

ตลอดสามวันนี้ นางจัดระเบียบความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมเรียบร้อยแล้ว

จวินเชียนอินและคนอื่น ๆ ล้วนคิดว่าพระชายาอ๋องอินหลอกฮวาอินไปยังตรอกมืดเล็ก ๆ แล้วตัดนิ้วทั้งสิบของนาง ทั้งยังข่มเหงจนตาย แต่ความจริงแล้ว…วันนั้นเจ้าของร่างเดิมได้รับจดหมายนิรนาม ฉบับหนึ่งบอกให้นางไปยังตรอกมืดแห่งนั้น อ้างว่าจะช่วยให้นางได้รับความรักใคร่จากท่านอ๋อง

เจ้าของร่างเดิมรู้สึกว่าเหลวไหล จึงไม่ได้ไป

ฮวาอินกลับตายอยู่ที่นั่น

หากเจ้าของร่างเดิมไป คนที่ตายอาจเป็นนางเองก็ได้ ถูกพรากความบริสุทธิ์ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ถูกข่มเหงสับเปลี่ยนกัน ต่อให้ไม่ตายก็คงไม่มีหน้าเป็นพระชายาอ๋องอินอีกต่อไป

แต่ว่า

หากทุกอย่างเป็นแผนการของฮวาซีเอ๋อร์จริง หญิงผู้นี้ก็เจ้าแผนการเกินไปแล้ว

จวินเชียนอินคิดจะแต่งอนุที่เป็นตัวแทนเช่นนั้นจริงหรือ?

เฟิ่งโย่วอันพลันรู้สึกว่าเป็นลางร้ายอย่างยิ่ง

นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม

นางไม่ได้รักจวินเชียนอิน จึงไม่อาจสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความสิ้นหวังของเจ้าของร่างเดิม วิญญาณสองดวงที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ย่อมไม่ได้มีความรู้สึกร่วมกัน

เฉียเอ๋อร์ดิ้นรนลุกขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้เฟิ่งโย่วอันไม่ได้เตะนางอีก เพราะกลัวว่าจะเตะอีกฝ่ายจนตายแล้วก่อปัญหาใหญ่ยิ่งกว่าเดิม

เฉียเอ๋อร์โซเซลุกขึ้น เลือดกำเดาไหลไม่หยุด เจ็บปวดจนแทบจะหมดสติ

นางเป็นศิษย์สำนักกระบี่เทียนเซิ่ง

ฮวาซีเอ๋อร์เป็นบุตรสาวเจ้าสำนักกระบี่เทียนเซิ่ง ส่วนอ๋องอินเป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนัก

เจ้าสำนักกระบี่เทียนเซิ่งมีวรยุทธ์เป็นหนึ่งในใต้หล้า

นางถูกฮวาซีเอ๋อร์ส่งมาที่นี่ นางมีวรยุทธ์อยู่แล้ว แต่คิดคำนวณมานับพันครั้งก็ยังคาดไม่ถึงว่าพระชายาอ๋องอินจะมีวรยุทธ์ด้วย ซ่อนฝีมือได้ลึกล้ำยิ่งนัก! ต้องกลับไปรายงานคุณหนูซีเอ๋อร์ให้ได้!

“นิ้วมือของท่านไม่ได้ขาดหรอกหรือ?!”

สายตาของเฉียเอ๋อร์จับจ้องนิ้วนางข้างซ้ายของเฟิ่งโย่วอันเขม็ง

นี่…เหตุใดถึงต่อกลับได้แล้ว?

แม้จะพันผ้าไว้ แต่ก็มองเห็นได้ชัดเจน

เฟิ่งโย่วอันวางถ้วยชาลง “เย็บต่อแล้วน่ะ”

เฉียเอ๋อร์ชะงักงัน “เย็บ…เย็บต่อ? ขาดแล้วก็ยังเย็บกลับได้หรือ? ไม่เน่าเสียหรือ?”

เฟิ่งโย่วอันยังคงยิ้ม “ไม่หรอก หากเย็บเชื่อมกันได้ดี ก็ฟื้นกลับมาเหมือนเดิมได้ นิ้วมือ แขนขา หรือขา ที่ถูกตัดขาดไป อย่าทิ้งเสีย เย็บปะชุนแล้วยังใช้ได้”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป