เฉียเอ๋อร์รู้สึกว่าความเข้าใจต่อโลกของตนถูกกระแทกอย่างรุนแรง
นางยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ราวกับคนโง่งม
“เจ้าเป็นคนบ้า!” เป็นไปไม่ได้แน่ นางต้องหลอกข้าอยู่เป็นแน่
“ไม่ ข้าเป็นอัจฉริยะต่างหาก”
เฟิ่งโย่วอันคลี่ยิ้มพลางกล่าวว่า “อัจฉริยะกับคนบ้าอยู่ห่างกันเพียงครึ่งก้าว พวกเจ้าโง่เขลาเกินไป จึงเข้าใจโลกของคนบ้าไม่ได้ คนบ้ามักมีสติปัญญาสูงกว่าคนธรรมดาหลายเท่า ในบางด้านที่เฉพาะเจาะจง พวกเขาสามารถสร้างความสำเร็จที่คนธรรมดาต่อให้ใช้เวลาสิบชั่วอายุคนก็ยังไล่ตามไม่ทัน”
ใบหน้าเฉียเอ๋อร์ฉายแววรังเกียจ “คนบ้าก็คือคนโง่ โง่เง่าสิ้นดี ทั้งปัญญาอ่อนทั้งไร้ความสามารถ จะเป็นอัจฉริยะได้อย่างไร... อ๊า!”
นางยังพูดไม่ทันจบ
ก้อนกรวดก้อนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
กระแทกหน้าผากเฉียเอ๋อร์พอดี
“ใครขว้างข้า?!”
เฉียเอ๋อร์เดือดดาล
เพราะคราวนี้ความโกรธไม่ได้มุ่งมาที่เฟิ่งโย่วอัน ระบบจึงไม่นับรวม
เฟิ่งโย่วอันเงยหน้าขึ้น
นางเห็นเด็กหนุ่มรูปงามวัยราวสิบสี่สิบห้าปีนั่งอยู่บนกิ่งไม้ของต้นไม้คดงอสูงวัยในลานข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ กิ่งไม้ยื่นล้ำมาทางกำแพงลานของนาง
เขาสวมกระโปรงสีน้ำเงิน ผมยาวสลวยราวสายน้ำตก ทิ้งตัวลงจรดข้อเท้า ผิวพรรณผุดผ่องดุจหยกขาว คิ้วงามราวขนนกสีมรกต ดวงตาลึกล้ำงดงามยิ่งกว่าท้องฟ้าพร่างดาว รูปโฉมงามล่มเมืองจนชวนให้ผู้พบเห็นกลั้นหายใจ แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
ในมือเขามีก้อนกรวดสองก้อนรองอยู่ เอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มชวนให้รู้สึกประหลาด
เขาผอมมาก ดูเหมือนขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน
ลำคอยังมีรอยแผลเป็นกระดำกระด่าง
“องค์หญิงเก้า?”
เฉียเอ๋อร์ขมวดคิ้ว เอ่ยเรียกชื่อหนึ่งออกมา
เฟิ่งโย่วอันเข้าใจในทันที
มีข่าวลือว่าในโรงพยาบาลคนบ้ามีพระสนมไท่เฟยผู้เคยได้รับความโปรดปรานนับหมื่นกักขังอยู่ พระสนมไท่เฟยเสียสติ แล้วให้กำเนิดองค์หญิงองค์หนึ่งในโรงพยาบาลคนบ้า นามว่าจวินชิงจิ่ว
เล่ากันว่าองค์หญิงเก้าผู้นี้ก็เป็นคนบ้าเช่นกัน
มีอาการจิตเภทขั้นรุนแรงติดตัวมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ มองเห็นภาพหลอน และมักพูดกับอากาศอยู่เสมอ
สติปัญญาไม่ดีนัก
แต่รูปลักษณ์นั้นงามเลิศล้ำจนยากจะหาผู้ใดเทียบ งามล่มบ้านล่มเมือง! เพียงได้เห็นสักครั้งก็ไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดชีวิต!
เฟิ่งโย่วอันประหลาดใจยิ่ง
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่า “องค์หญิงเก้า” ในข่าวลือจะเป็นเด็กหนุ่ม แม้สวมอาภรณ์สตรี แม้มีสง่าราศีงามเลิศไร้ผู้ใดเทียบ แต่ลูกกระเดือกซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของบุรุษที่ถูกริบบิ้นปิดบังไว้ก็ยังนูนขึ้นมาเล็กน้อย
นี่...ควรเรียกว่าท่านอ๋องเก้ากระมัง!
พระโอรสองค์เล็กของฮ่องเต้องค์ก่อน และเป็นพระอนุชาร่วมพระบิดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน!
แต่พอคิดให้ถี่ถ้วนแล้วก็พอเข้าใจได้
ยามนี้วังหลังอยู่ใต้อำนาจของไทเฮาเซี่ยวฉือ ส่วนพระมารดาของจวินชิงจิ่ว พระสนมไท่เฟยผู้เคยเป็นที่โปรดปรานสูงสุดในวังหลัง ย่อมถูกไทเฮามองเป็นเสี้ยนหนามตำตา ต่อให้ให้กำเนิดบุตร ก็ทำได้เพียงปลอมตัวเขาเป็นเด็กหญิง เพื่อให้ไทเฮาลดความระแวดระวังลง
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้จวินชิงจิ่วมีชีวิตรอด
เป็นหนทางที่จำต้องเลือก
หากไทเฮารู้ว่าพระสนมไท่เฟยให้กำเนิดเด็กชายในโรงพยาบาลคนบ้า คงสังหารเขาทิ้งโดยไม่ไว้ชีวิต! เพื่อป้องกันไม่ให้จวินชิงจิ่วเติบโตขึ้นมาแล้วกลายเป็นภัยต่อฮ่องเต้!
“อ๊า!”
เฉียเอ๋อร์กรีดร้องขึ้นอีกครั้ง
เพราะ “องค์หญิงเก้า” ผู้นั้นขว้างก้อนกรวดมาอีกแล้ว
คราวนี้มันกระแทกเข้าที่ดวงตาของนาง
ทำให้นางซึ่งบาดเจ็บทั่วร่างอยู่แล้วต้องเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ยิ่งเจ็บปวดหนักกว่าเดิม ได้แต่ร้องโหยหวนพลางหลบหลีกไม่หยุด
“ไสหัวไป”
จวินชิงจิ่วเหลือบมองเฉียเอ๋อร์อย่างเย็นชา น้ำเสียงแผ่วเบา
ทว่ากลับทำให้ผู้คนขนลุกขนพอง หนาวสะท้านไปทั้งใจ!
เฟิ่งโย่วอันอดพึมพำในใจไม่ได้ว่า คนงามเสียสติช่างน่าหวาดหวั่นจริง ๆ
เฉียเอ๋อร์ถูกทำให้ตกใจ
นางเดินโซเซออกจากลานเล็กแห่งนี้ไป
“เจ้าต่อเส้นนิ้วที่ขาดได้หรือ?”
จวินชิงจิ่วหันมามองเฟิ่งโย่วอัน ดวงตาดำสนิทลึกล้ำเป็นพิเศษ ทว่ากลับมีประกายร้อนแรงแผ่คลุมอยู่จาง ๆ
เฟิ่งโย่วอันพยักหน้า “ทำได้”
ประกายร้อนแรงในดวงตาจวินชิงจิ่วเข้มข้นขึ้น “แล้วใบหูที่ถูกตัดไปเล่า? ต่อกลับคืนได้หรือไม่?”
เอ่ยจบแล้ว
เขาก็รู้สึกว่าตนใจร้อนเกินไป
กลัวจะทำให้อีกฝ่ายตกใจ อย่างไรเสียดูไปแล้วอีกฝ่ายก็มีอายุเพียงสิบหกปี ไม่ได้แก่กว่าเขาสักเท่าไร
เฟิ่งโย่วอันถามอย่างสงบนิ่ง “ถูกตัดมานานเท่าไรแล้ว? เก็บรักษาไว้อย่างดีหรือไม่? มีการติดเชื้อหรือเปล่า?”
จวินชิงจิ่วอดมองสตรีผู้นี้เพิ่มอีกสองครั้งไม่ได้
ช่างใจกล้านัก
“สิบวัน เก็บรักษาไว้อย่างดี”
กล่าวพลาง
เขาก็รวบผมด้านซ้ายขึ้น
บริเวณใบหูซ้ายถูกตัดขาดจนถึงโคน บาดแผลน่าสยดสยองถูกพันด้วยผ้าก๊อซ และยังมีเลือดซึมออกมา
รูม่านตาเฟิ่งโย่วอันหดวูบ หัวใจพลันตื่นตะลึง: ท่านอ๋องเก้าผู้นี้อดทนเกินไปแล้ว! บาดเจ็บถึงเพียงนี้ ถูกตัดหูไปข้างหนึ่ง ยังปีนต้นไม้ไปดูเรื่องสนุกได้อย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังมาคุยกับฉันอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ส่งเสียงครางสักแอะ ไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย และไม่ร้องว่าเจ็บเลยสักคำ!
“ใบหูอยู่ที่ใด?”
“อยู่นี่”
จวินชิงจิ่วกระโดดลงมาจากกำแพง
แล้วยื่นกล่องใบหนึ่งให้
กล่องเย็นเฉียบ ทำจากหยกเย็นชนิดหนึ่งซึ่งมีคุณสมบัติรักษาความเย็น
เฟิ่งโย่วอันรับมา เปิดดูก็เห็นใบหูข้างหนึ่งวางอยู่ด้านใน “รอยตัดเรียบมาก ไม่มีร่องรอยฉีกขาดหรือรอยฟันเลื่อย สามารถเย็บต่อได้”
จวินชิงจิ่วนั่งลงข้างโต๊ะหิน “เริ่มเถิด”
เฟิ่งโย่วอันช่วยปัดผมทั้งหมดของเขาไปทางขวา แล้วดึงริบบิ้นสีขาวนวลเส้นหนึ่งมารวบผมให้
ดวงตาดำสนิทของจวินชิงจิ่วจับจ้องมือที่กำลังรวบผมให้เขา
ที่ผมของเขายาวถึงเพียงนี้
ก็เพราะพระมารดาเป็นคนบ้า ไม่รู้จักรวบผมให้เขา ทั้งยังไม่เคยสอนเขาด้วย
บัดนี้
มือคู่นี้ ซึ่งเป็นมือที่บาดเจ็บและมีนิ้วขาดไปหนึ่งนิ้ว กำลังทำสิ่งที่เขาเคยเฝ้าปรารถนามาเนิ่นนาน
“เส้นผมถูกบาดแผลจะทำให้ติดเชื้อ”
น้ำเสียงของเฟิ่งโย่วอันไร้ความผันแปร
นางแกะผ้าก๊อซออก
พบว่าบาดแผลติดเชื้อแล้ว
นางใช้ลิโดเคนระงับความรู้สึก ขูดหนองและเนื้อที่ตายแล้วออก ใช้น้ำออกซิเจนกับไอโอดีนเชิงซ้อนฆ่าเชื้อ แล้วทำความสะอาดบาดแผล
“ผู้ใดตัดหูซ้ายของท่าน?” นางถาม
“ชายชราในห้องผู้ป่วยหมายเลขหนึ่ง” เสียงจวินชิงจิ่วต่ำทุ้ม ชวนให้ใจสั่น “เขาเป็นมือดาบ”
เฟิ่งโย่วอันร้อยด้ายเข้ารูเข็ม ใช้คีมจับเข็มเย็บต่อเส้นเลือด
มือของนางนิ่งมาก
ในชาติก่อน นางได้รับการยกย่องว่าเป็นยอดฝีมือด้านศัลยกรรม
นางใช้วิธีเย็บซ่อนใต้ผิวหนัง
เป็นวิธีที่มีความยากสูงกว่า ทั้งไม่ทิ้งรอยแผลเป็นและไม่เผยรอยบนผิวหนัง นางเลือกใช้ด้ายชนิดละลายได้ แล้วเริ่มเย็บในตำแหน่งที่ห่างจากขอบแผลพอเหมาะ ทิศทางที่แทงเข็มขนานไปกับผิวหนัง
ผิวหนังประกบเข้าหากัน เส้นเลือดก็เชื่อมต่อกันอย่างแม่นยำ
“เหตุใดจึงไปยั่วยุจอมดาบเสียสติ?” เฟิ่งโย่วอันรู้ว่าผู้ป่วยทางจิตที่ได้อยู่ในห้องหมายเลขหนึ่งต้องไม่ธรรมดาแน่
“ข้าประลองฝีมือกับเขา”
แววตาจวินชิงจิ่วมืดลึกลงหลายส่วน
เฟิ่งโย่วอันเข้าใจกระจ่างในใจ
ที่ว่าประลองฝีมือเป็นเรื่องโกหก แท้จริงแล้วอยากลอบเรียนวิชาดาบต่างหาก
ดูท่าท่านอ๋องเก้าผู้นี้ไม่อยากเป็นคนบ้าไร้ประโยชน์ไปตลอดชีวิต
“อันตรายเกินไป”
เฟิ่งโย่วอันเย็บอย่างรวดเร็ว เชื่อมเส้นเลือด เส้นเอ็น และกระดูกอ่อนเข้าด้วยกันจนเสร็จ
จากนั้นก็เริ่มพันแผล “คมดาบไร้ตา ท่านมีหูกี่ข้างกัน ถึงจะพอให้เขาฟันได้?”
เพิ่งข้ามเวลามา นางก็ถูกฟันนิ้วขาดไปหนึ่งนิ้ว
พอพบเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขาก็ถูกตัดหูไปข้างหนึ่ง
ชั่วขณะนั้น นางกลับรู้สึกเห็นอกเห็นใจกันอยู่บ้าง อดเอ่ยเตือนมิได้ว่า “คราวนี้เป็นหู คราวหน้าก็อาจเป็นศีรษะแล้ว”