หมอเทวะชายาพิษ โปรดไว้ชีวิต

ตอนที่ 5 ช่วยเหลือท่านอ๋องเก้า

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เย็บเรียบร้อยแล้ว ช่วงหลายวันต่อจากนี้อย่าให้แผลโดนน้ำ”

“อืม”

จวินชิงจิ่วมองนาง “ขอบคุณท่านพี่”

เฟิ่งโย่วอันรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่ขมับ

ท่านพี่?

นับตามลำดับอาวุโสแล้ว เจ้าน่าจะเรียกพระชายาอิ้นว่าอาสะใภ้สิ

ช่างเถิด

อย่าไปใส่ใจให้มากความ อย่างไรเสียสักวันนางก็ต้องหย่ากับไอ้สารเลวที่ฟันนิ้วมือนางขาดอยู่แล้ว!

ในชุดอุปกรณ์เย็บแผลขนาดใหญ่นั่น ยังมีขวดน้ำเกลือผสมยาลดอักเสบสำหรับใช้หลังทำความสะอาดแผลด้วย

“อย่าเพิ่งไป”

เฟิ่งโย่วอันคว้ามือเขาไว้ “รอให้น้ำเกลือหมดขวดก่อนค่อยไป”

จวินชิงจิ่วเห็นนางจับมือผอมเหลือแต่กระดูกของตน ก่อนจะเลิกแขนเสื้อปะชุนขึ้น

ชั่วขณะนั้น

เด็กหนุ่มรู้สึกว่ามือของสตรีผู้นี้นุ่มนวลยิ่งนัก

บริเวณที่นางสัมผัสพลันร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย

ยามนางหยิบเข็มฉีดยาออกมาแทงเข็มให้ เขากลับไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย ได้แต่สัมผัสของเหลวเย็นเฉียบที่ไหลเข้าสู่เส้นเลือด พลางมองนางอย่างสงบนิ่ง

“ท่านพี่ชื่ออะไรหรือ”

“เฟิ่งโย่วอัน”

“บิดามารดาของท่านต้องรักท่านมากแน่ ถึงได้หวังให้ท่านปลอดภัย”

“ไม่หรอก พวกเขาทอดทิ้งข้า ไม่ยอมรับว่าข้าเป็นบุตรสาวตระกูลเฟิ่งแล้ว” มุมปากของเฟิ่งโย่วอันยกขึ้นเป็นรอยเยาะหยัน

“เสด็จแม่ของข้าก็ไม่ยอมรับข้าเช่นกัน” ขนตายาวของจวินชิงจิ่วหลุบลงเล็กน้อย

“พระชายาไท่เฟยเพียงประชวรเท่านั้น เมื่อรักษาหายก็ยังจำองค์หญิงเก้าได้ แต่คนในบ้านข้าไม่เหมือนกัน จิตใจพวกเขามืดบอด ยอมก้มหัวให้ผู้มีอำนาจ ต่อให้รักษาก็ไม่มีทางหาย”

นางถูกขังอยู่ในหอคุมคนวิกลจริตสามวัน ข่าวคงแพร่ไปถึงตระกูลเฟิ่งนานแล้ว แต่ไม่มีใครมาเยี่ยม ไม่มีใครวิงวอนขอความเมตตาหรือช่วยนางออกไป เรื่องนี้ก็เพียงพอจะบอกอะไรได้มากมาย

ห้าวันต่อมา

จวินชิงจิ่วมาอีกครั้ง

ยามมาถึง แขนข้างหนึ่งของเขาขาดไปแล้ว แขนเสื้อด้านซ้ายว่างเปล่าและชุ่มโชกไปด้วยเลือด ใบหน้าของเด็กหนุ่มไร้ซึ่งอารมณ์ ดวงตาดำสนิทไม่เผยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ราวกับแขนที่ขาดไปนั้นไม่ใช่ของเขา

“องค์หญิงเก้าเหตุใดจึงบาดเจ็บถึงเพียงนี้”

เฟิ่งโย่วอันยังพูดไม่ทันจบ

จวินชิงจิ่วก็วางแขนที่ขาดลงบนโต๊ะ “รบกวนท่านพี่ช่วยต่อแขนให้ข้าด้วย”

เฟิ่งโย่วอันตรวจดูบาดแผล รอยตัดยังคงเรียบเนียน “องค์ชายไปหามือดาบคลุ้มคลั่งผู้นั้นอีกแล้วสินะ”

เป็นประโยคบอกเล่า มิใช่คำถาม

ท่านอาเก้าอยากฝากตัวเป็นศิษย์

ถึงขั้นยอมถูกตัดหู แขนขาดก็ไม่เสียดาย

“มานี่ ข้าจะห้ามเลือดและทำความสะอาดแผลให้”

เฟิ่งโย่วอันถอนหายใจ นางเป็นศัลยแพทย์ และไม่เคยลืมคำปฏิญาณฮิปโปเครติสที่กล่าวไว้ในวันเข้าทำงาน เพื่อประโยชน์ของผู้ป่วย แพทย์พึงยึดมั่นในความเมตตา และทำสิ่งที่ตนมีความสามารถจะทำได้

“ขอบคุณท่านพี่โย่วอัน”

จวินชิงจิ่วกล่าวขอบคุณ พลางมองนางแวบหนึ่ง

ในดวงตาดำสนิทราวหลุมดำที่ไร้ซึ่งอารมณ์ ในที่สุดก็ปรากฏแววอ่อนโยนอันหาได้ยากขึ้นมาสายหนึ่ง

เขาถึงกับเปลี่ยนคำเรียกเฟิ่งโย่วอันด้วยตนเอง ทำให้ใจของนางอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ชาติก่อนนางก็มีน้องชายแท้ ๆ คนหนึ่ง ทั้งยังว่านอนสอนง่ายยิ่ง ไม่รู้ว่าภายหน้าจวินชิงจิ่วจะเติบโตไปในทางใด แต่ท่าทางของเขาในยามนี้ชวนให้นางนึกถึงน้องชายแท้ ๆ ของตน

เฟิ่งโย่วอันหยิบชุดเย็บแผลขนาดใหญ่ออกมา เริ่มต่อเส้นเลือด ใช้คีมจับเข็มร้อยด้าย แล้วลงมือเย็บอย่างตั้งใจ

ผ่านไปหนึ่งเค่อ แขนที่ขาดของจวินชิงจิ่วก็กลับมาต่อเข้าที่อีกครั้ง

“ภายในหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ห้ามไปหามือดาบคลุ้มคลั่งอีก ห้ามใช้ดาบชั่วคราว และห้ามใช้มือข้างนี้ยกของหนัก มิฉะนั้นเจ้าจะพิการไปตลอดชีวิต”

สีหน้าเฟิ่งโย่วอันเคร่งขรึม น้ำเสียงหนักแน่น ตั้งใจขู่เด็กหนุ่มผู้นี้ “รู้หรือไม่ว่าคนพิการเป็นอย่างไร เจ้าจะถูกหัวเราะเยาะ ทุกคนจะดูแคลนเจ้า อำนาจ ฐานะ ทรัพย์สิน และหญิงงามล้วนจะจากเจ้าไป”

“มีท่านพี่โย่วอันอยู่ ข้าไม่มีวันพิการ”

จวินชิงจิ่วเชื่อใจนางมาก

เขายกมืออีกข้างที่สมบูรณ์ดีขึ้นแตะหูที่เคยถูกตัด “หูยังงอกกลับมาได้ ท่านพี่โย่วอันเก่งกาจยิ่ง”

เฟิ่งโย่วอันรู้สึกว่าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้

หูข้างหนึ่ง แขนข้างหนึ่ง แล้วครั้งหน้าจะเป็นขาข้างหนึ่งหรือศีรษะหรือไม่?

หากต้องการแก้ปัญหา ก็ต้องจัดการจากต้นเหตุ

“พาข้าไปพบมือดาบคลุ้มคลั่ง”

“ท่านพี่โย่วอันจะทำอะไรหรือ” จวินชิงจิ่วพลันร้อนรน “เขาเป็นคนคลุ้มคลั่งจริง ๆ อาจฆ่าท่านได้”

“บางทีข้าอาจลองรักษาอาการวิกลจริตของเขาดู”

เฟิ่งโย่วอันลุกขึ้น

ในสถานพยาบาลคนวิกลจริตของราชวงศ์ ไม่มีกฎห้ามผู้ป่วยออกจากห้อง

ผู้ป่วยตีกันเอง ก็ไม่มีใครเข้าห้าม ที่นี่มีคนตายอยู่บ่อยครั้ง ศพที่ถูกลากออกไปล้วนถูกโยนทิ้งไว้ที่สุสานไร้ญาติ

*。*。*

ห้องผู้ป่วยหมายเลขหนึ่ง

เฟิ่งโย่วอันได้พบมือดาบคลุ้มคลั่งในตำนาน

เขาเป็นชายวัยกลางคนผมเผ้ารุงรัง เนื้อตัวมอมแมม นั่งอยู่บนพื้นพิงกำแพง ข้างกายมีดาบยาวคมวาวที่ไม่เคยห่างตัว รูปร่างสูงใหญ่ ทั่วร่างราวกับคมดาบเล่มหนึ่ง แผ่ความเฉียบคมออกมาอย่างยิ่ง

และในยามนี้

อาการคลุ้มคลั่งของมือดาบดูเหมือนจะกำเริบ

เขากุมศีรษะ กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง ลำคอเปล่งเสียงคำรามต่ำด้วยความเจ็บปวดเป็นระยะ ถึงขั้นใช้ศีรษะโขกกำแพงอยู่เนือง ๆ จนกำแพงเปื้อนเลือด

เขาโขกศีรษะพลางร้องตะโกน “โยวโยว! โยวโยว!”

หน้าประตูห้องของมือดาบคลุ้มคลั่งไม่มีผู้คุมอยู่

“คนรับใช้ของเขาเล่า” เฟิ่งโย่วอันถาม

“ถูกเขาฆ่าตายแล้ว” จวินชิงจิ่วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ยามคลุ้มคลั่ง เขาใช้ดาบสับเป็นท่อน ๆ”

เฟิ่งโย่วอันรู้สึกถึงไอเย็นสายหนึ่งแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงศีรษะ

นั่นหมายความว่า

ยามนี้นางเข้าไปไม่ได้

“อาการของผู้อาวุโสมือดาบคลุ้มคลั่งคล้ายอาการปวดศีรษะจากเส้นประสาท เป็นชนิดรุนแรงมาก”

เฟิ่งโย่วอันเชี่ยวชาญเข็มสิบสามเล่มแห่งประตูนรก วิชาเข็มชุดนี้ใช้รักษาโรคประหลาดและอาการคลุ้มคลั่งโดยเฉพาะ มีผลดีอย่างยิ่งต่อโรคจิตเภท โรคนอนไม่หลับ โรคซึมเศร้า โรคคลุ้มคลั่ง โรคย้ำคิดย้ำทำ โรควิตกกังวล อาการเบื่ออาหารจากความผิดปกติทางประสาท อาการหลงผิด ตลอดจนโรคทางจิตใจอื่น ๆ

สำหรับอาการปวดศีรษะจากเส้นประสาทก็ได้ผลดีเช่นกัน “ยามนี้จิตใจของเขาปั่นป่วน สติเลอะเลือน สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องทำให้เส้นลมปราณหัวใจโล่งเสียก่อน จริงสิ โยวโยวคือใครหรือ”

จวินชิงจิ่วตอบ “ดูเหมือนจะเป็นบุตรสาวของเขา นางตายไปแล้ว”

เขาคิดจะห้ามนาง

ทว่าเฟิ่งโย่วอันผลักประตูห้องผู้ป่วยหมายเลขหนึ่งออกไปแล้ว

สำหรับผู้ป่วยทางจิตแล้ว ความรู้สึกหวงแหนอาณาเขตนั้นรุนแรงยิ่ง ไม่ยอมให้ผู้อื่นบุกรุกเข้ามาในเขตของตนเด็ดขาด มิฉะนั้นมีเพียงความตายเท่านั้น

แสงดาบสายหนึ่ง

พุ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

เคราะห์ดีที่เฟิ่งโย่วอันเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว นางพลิกตัวกลิ้งไปบนพื้น หลบคมดาบแรกได้

ดวงตาทั้งสองของมือดาบคลุ้มคลั่งแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยขยายจนเต็มลูกตา เขาจ้องผู้บุกรุกด้วยสายตาน่าสะพรึงกลัว กำดาบเฉิงอิ่งในมือแน่น “ไสหัวไป!”

เฟิ่งโย่วอันไม่ได้จากไป

กลับก้าวเข้าใกล้มือดาบคลุ้มคลั่งทีละก้าว

มือดาบคลุ้มคลั่งยกดาบขึ้นทั้งสองมือ เล็งปลายดาบไปยังศีรษะของเฟิ่งโย่วอัน แผ่จิตสังหารเย็นเยียบ

“ท่านพี่โย่วอัน รีบไป!” จวินชิงจิ่วร้องตะโกนสุดเสียง เขาพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต หมายช่วยนาง

แต่ในชั่วขณะนั้น

เฟิ่งโย่วอันจ้องมือดาบคลุ้มคลั่งไม่วางตา ก่อนจะยิ้มแล้วร้องเรียก “ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป