คุณนายยั่วแล้วหนี คุณชายเฮ่อจึงคลั่งจนล้ำเส้น

ตอนที่ 3 คุณนายยั่วแล้วชิ่ง คุณเฮ่อก็เสียการควบคุมจนล้ำเส้น

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฮ่อเหวินโจวยืนอยู่ข้างราวระเบียงทางเดิน มือถือแก้วไวน์แดงใบใหม่ เขาก้มมองลงมาจากมุมนี้ จึงเห็นภาพทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงได้อย่างชัดเจน

เสิ่นซิงหว่านกำลังแลกนามบัตรกับชายวัยกลางคนผมหงอก ใบหน้ายิ้มแย้มของเธอเหมือนกับตอนที่ยิ้มให้เขาเมื่อครู่ไม่มีผิด

เห็นได้ชัดว่าชายชราคนนั้นชอบใจไม่น้อย ยิ้มจนดวงตาหยีเป็นเส้น มือไม้สกปรกของเขาก็ทำทีเป็นวางลงบนข้อศอกของเธออย่างไม่ตั้งใจ

เขามองภาพนั้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

ไม่เลือกเลยจริง ๆ เพิ่งถูกเขาปฏิเสธจนหน้าแตกไปหมาด ๆ พอหันไปอีกทางก็ยิ้มให้คนอื่นได้สดใสขนาดนั้น ความเร็วในการเปลี่ยนเป้าหมายแทบไร้รอยต่อ

สมแล้วที่หน้าหนาเสียจนแม้แต่ตัวเฮ่อเหวินโจวเองยังอดนับถือไม่ได้

“คุณเฮ่อครับ”

“ว่ามา”

“ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ ตระกูลเสิ่นทำธุรกิจวัสดุก่อสร้างในเมืองหลวง ขนาดกิจการอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางเล็ก ลูกสาวทั้งสองคนไปเรียนต่อปริญญาโทที่เมืองท่ากันทั้งคู่ ลูกสาวคนโต เสิ่นจือเยว่ เรียนคณะศิลปกรรมที่มหาวิทยาลัยฮ่องกง ส่วนเสิ่นซิงหว่าน ลูกสาวนอกสมรส เรียนบัญชีที่มหาวิทยาลัยเมือง วันนี้เสิ่นจือเยว่ไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงจริง ๆ ครับ ตอนนี้อยู่กับแฟนที่โรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในคอสเวย์เบย์”

“ลูกสาวนอกสมรส” เฮ่อเหวินโจวทวนคำสามคำนั้น คล้ายกำลังลิ้มรสชาติของมัน

“ครับ เสิ่นซิงหว่านเป็นลูกสาวนอกสมรสของตระกูลเสิ่น ได้ยินว่าเพิ่งถูกรับกลับเข้าตระกูลตอนอายุ 6 ขวบ สถานะในบ้านเสิ่นไม่สูงนักครับ”

ชายหนุ่มลูบไล้ผิวแก้วไวน์เบา ๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

เขามองไม่ผิด เธอเป็นคนประเภทที่ถูกชีวิตต้อนจนจนมุม ขาดแคลนทุกอย่าง ทั้งเงิน ความรัก และความรู้สึกมั่นคง จึงอยากได้ทุกสิ่ง และกล้าใช้ทุกวิถีทาง

คนแบบนี้เขาพบเห็นมามากแล้ว ปกติแล้วมักไม่ค่อยมีจุดจบที่ดีนัก

น่าสนใจ

ยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ...

“คุณเฮ่อ จะให้ผมจัดการอะไรไหมครับ” อาเฉิงถามเสียงเบา “เธอแอบอ้างตัวเป็นลูกสาวในสมรสของตระกูลเสิ่นมาร่วมงานเลี้ยง หากเรื่องแพร่ออกไป เกรงว่าจะทำให้ระดับของงานเราดูด้อยลงครับ”

“ไม่ต้อง”

ยัยตัวเล็กเตรียมตัวมาดีขนาดนั้น ถ้าไม่ปล่อยให้เล่นจนสนุกจะไปมีความหมายอะไร?

...

ในห้องจัดเลี้ยง ในที่สุดเสิ่นซิงหว่านก็ได้ช่องทางติดต่อที่มีประโยชน์เป็นรายที่ 7 ของคืนนี้ เธอสอดนามบัตรลงในกระเป๋าถือ วางไว้คู่กับนามบัตรสีเทาเข้มของเฮ่อเหวินโจว จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างพึงพอใจ

ผลงานครั้งนี้ไม่เลวเลย ดีกว่าที่เธอคิดไว้มาก

เธอสูดหายใจลึก เตรียมกลับบ้าน พรุ่งนี้ยังมีเรียนเช้า จะอยู่ที่นี่นานเกินไปไม่ได้ ตอนกลางคืนถ้ามีเวลาก็วิดีโอคอลหาอาม่า พูดคุยเป็นเพื่อนท่านสักหน่อย

ค่ำคืนในเมืองท่าชื้นและอบอุ่น คลื่นในอ่าววิกตอเรียซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ในสายตาของเธอ เมืองนี้ราวกับสัตว์ร้ายที่ไม่มีวันรู้จักพอ กลืนกินความทะเยอทะยานและความฝันของผู้คนนับไม่ถ้วน

และคืนนี้ แมวน้อยที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตัวนั้น เพิ่งก้าวเข้าไปในอาณาเขตของพยัคฆ์ร้าย

นามบัตรของเฮ่อเหวินโจวนอนอยู่ในกระเป๋าถือของเสิ่นซิงหว่านนาน 3 วัน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ใส่ใจ แต่ผู้ชายคนนี้รับมือยากกว่าที่คิด เธอจึงต้องใช้วิธีค่อยเป็นค่อยไปอย่างพอดี

ดังนั้นเธอจึงลองโทรหาเขาตอนเที่ยงของวันที่ 4

โทรศัพท์ดังอยู่นาน จนเธอคิดว่าคงไม่มีใครรับและกำลังจะวางสาย จู่ ๆ ปลายสายก็มีคนรับ

“ฮัลโหล”

ไม่ใช่เสียงของเฮ่อเหวินโจว ฟังคล้ายอาเฉิงผู้ช่วยของเขาอยู่บ้าง

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ฉันเสิ่นซิงหว่าน ขอถามหน่อยค่ะว่าเป็นผู้ช่วยของคุณเฮ่อหรือเปล่า” เธอยิ้มพลางทำเสียงให้ฟังดูสุขุมและเหมาะสม

“สวัสดีครับคุณเสิ่น” น้ำเสียงของอาเฉิงเป็นทางการราวกับเจ้าหน้าที่บริการลูกค้าที่แม่นยำ “ตอนนี้คุณเฮ่อไม่สะดวกรับสายครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”

โกหกชัด ๆ ไม่สะดวกรับสายก็คือไม่อยากรับนั่นแหละ

เธอกลอกตา

แน่นอนว่าเสิ่นซิงหว่านฟังออก แต่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ น้ำเสียงจริงใจ “ฉันอยากถามว่าคุณเฮ่อจะว่างเมื่อไหร่คะ ตอนงานเลี้ยงครั้งก่อนคุณเฮ่อช่วยฉันไว้ ฉันอยากขอบคุณต่อหน้าค่ะ”

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที เธอพอจะเดาสีหน้าของเฮ่อเหวินโจวในตอนนี้ออก คงกำลังฟังอาเฉิงรายงานว่าแมวน้อยที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตัวนี้กลับมาก่อเรื่องอีกแล้วด้วยสีหน้าเฉยชา

ไม่กี่วินาทีต่อมา อาเฉิงก็ตอบว่า “คุณเสิ่นครับ คุณเฮ่อถามว่าจะเลี้ยงที่ไหนครับ”

จริง ๆ แล้วเธอไม่คิดว่าเฮ่อเหวินโจวจะตอบตกลงง่าย ๆ อย่างนั้น มหาเศรษฐีผู้สูงส่งแบบเขาจะยอมรับคำเชิญจากเด็กสาวคนหนึ่งได้อย่างไร? แต่ไม่นานเธอก็คิดหาทางรับมือได้

“ให้คุณเฮ่อเลือกสถานที่ก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงอ่อนโยนเจือความประจบพอประมาณ “ฉันเป็นคนเลี้ยง ก็ควรตามใจแขกสิคะ”

“พรุ่งนี้หนึ่งทุ่มครึ่งคุณเฮ่อว่างครับ ส่วนสถานที่เดี๋ยวผมส่งไปให้ทางโทรศัพท์”

“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็รบกวน...”

เธอยังพูดไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็วางสายไปแล้ว

ชิ ไม่มีมารยาทเลย

ประมาณ 5 นาทีต่อมา ข้อความสองรายการก็เข้ามาพร้อมกัน

เริ่มจากยอดเงินในบัญชีธนาคารเพิ่มขึ้น 100,000 หยวน จากนั้นข้อความจากอาเฉิงผู้ช่วยก็ตามมา

“พรุ่งนี้หนึ่งทุ่มครึ่ง ชั้น 28 อาคารลี่ซาน ย่านเซ็นทรัล เงินก้อนนี้เป็นคำสั่งของคุณเฮ่อ ให้คุณไปซื้อเสื้อผ้าดี ๆ สักสองสามชุดครับ คุณเฮ่อบอกว่า คราวหน้าที่พบกัน เขาไม่อยากเห็นคุณใส่เสื้อผ้าที่ยืมคนอื่นมาอีก”

ข้อนิ้วที่กำโทรศัพท์ของเสิ่นซิงหว่านพลันเกร็งแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเกิดรอยแดงจาง ๆ

คำพูดนี้บาดหูเหลือเกิน บาดหูเสียจนไม่ต้องคิดทบทวนให้ละเอียด ความรู้สึกถูกเหยียดหยามจากที่สูงก็ถาโถมเข้ามาแล้ว

เขารังเกียจที่ตอนเธอยืนต่อหน้าเขาแต่งตัวซอมซ่อเกินไป จนทำให้อากาศรอบตัวเขาพลอยมัวหมอง

เธอรู้สึกราวกับถูกตบหน้าต่อหน้าคนมากมาย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

แต่ไม่นานเธอก็กลืนความอัปยศนี้ลงไป กดทั้งความโกรธ ความอับอาย และความรู้สึกศักดิ์ศรีถูกทำร้ายเอาไว้ทั้งหมด

มีเงินแล้วไม่ดีตรงไหน?

ไม่มีอะไรต้องอับอายสักหน่อย

“ได้ค่ะ ฝากขอบคุณคุณเฮ่อแทนฉันด้วยนะคะ ฉันจะไปให้ตรงเวลา”

ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายให้เงินเธอเอง เธอก็ไม่ควรปฏิเสธอยู่แล้ว บ่ายนี้ว่างพอดี ไปเดินซื้อของดีกว่า จะได้ไม่ทำให้น้ำใจของคุณเฮ่อต้องสูญเปล่า

เสิ่นซิงหว่านก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน

บ่ายวันถัดมาเวลาบ่าย 2 โมง 40 นาที เสิ่นซิงหว่านนั่งแต่งหน้าอยู่ในห้อง เสิ่นจือเยว่กลับจากเรียนมาพอดีและเห็นเข้า แววตาเต็มไปด้วยความระแวง แต่ก็ยังยิ้มถามด้วยความห่วงใยว่า “ซิงหว่าน บ่ายนี้มีนัดไปทำอะไรหรือเปล่า”

เสิ่นซิงหว่านไม่แปลกใจเลยที่พี่สาวแท้ ๆ ซึ่งจู่ ๆ ก็เดินพรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่คิดจะรักษามารยาท ยังคงเสแสร้งทำตัวอ่อนโยนเหมือนเคย เธอชินแล้ว

“อืม นัดกับเพื่อนไว้ค่ะ”

“เพื่อนหรือ...” เห็นได้ชัดว่าเสิ่นจือเยว่ไม่ค่อยเชื่อ “เจอเพื่อนต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้เลยเหรอ? ชุดนี้...” เธอหรี่ตามอง ชุดนี้เป็นรุ่นใหม่ เสิ่นซิงหว่านไปเอามาจากไหนกัน?

“โธ่ ฉันยืมมาค่ะ จะมีเงินที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้าได้ตั้งเยอะ ฉันไม่เหมือนพี่นี่คะ พ่อให้เงินฉันเดือนละ 3,000 เอง แค่อยากลองใส่ดูเท่านั้นค่ะ”

คำพูดประโยคเดียวก็สลายความระแวงของเสิ่นจือเยว่ไป เธอกระตุกมุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและเยาะเย้ย “อยากได้อะไรก็บอกพี่ได้นะ พ่อไม่เข้าใจเธอ แต่พี่ซื้อให้ได้ เธออย่าดูถูกตัวเองเด็ดขาดล่ะ!”

“ดูถูกตัวเอง”...เธอจงใจเน้นคำทั้งสี่อย่างหนักแน่น

เสิ่นซิงหว่านทำเหมือนไม่ได้ยิน “รู้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะพี่”

เสิ่นจือเยว่เชิดหน้าขึ้น ดูไม่พอใจกับคำตอบของเธออยู่บ้าง แต่คิดว่าอีกเดี๋ยวต้องไปเจอแฟน จึงไม่ต่อปากต่อคำด้วย เพียงพูดทิ้งท้ายก่อนออกไปว่า “อยู่บ้านก็แต่งตัวให้สุภาพหน่อย ถ้าอาซุ่นมาจะได้ไม่ดูไม่ดี”

...

เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย

คืนนั้นเวลา 1 ทุ่ม 20 นาที เสิ่นซิงหว่านยืนอยู่ในโถงชั้นล่างของอาคารลี่ซาน เงยหน้ามองจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ อาคารทั้งหลังนี้เป็นของเครือบริษัทเฮ่อ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีนัดไว้หรือเปล่าคะ”

“เฮ่อเหวินโจวให้ฉันมาค่ะ” ตอนพูดชื่อนี้ เสิ่นซิงหว่านจงใจไม่เรียกเขาด้วยคำสุภาพว่า “คุณ” แต่เรียกชื่อเต็มของเขาแทน

พนักงานต้อนรับมองเสิ่นซิงหว่านนานขึ้นอีกครึ่งวินาที สีหน้าประเมินเธอราวกับกำลังคิดว่า “มาอีกคนแล้ว”

จากนั้นเธอก็ก้มลงตรวจสอบข้อมูลในระบบ น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น “คุณเสิ่น เชิญขึ้นลิฟต์ทางขวามือไปชั้น 28 นะคะ ผู้ช่วยอาเฉิงจะรอคุณอยู่หน้าลิฟต์ค่ะ”

เสิ่นซิงหว่านสังเกตเห็นแววตาของอีกฝ่าย จึงข่มความไม่สบายใจเล็กน้อยในใจไว้ พยักหน้าให้พนักงานต้อนรับ ก่อนจะเดินไปยังโถงลิฟต์ด้วยรองเท้าส้นสูง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป