ลิฟต์ตัวนี้เป็นลิฟต์ส่วนตัว จอดเฉพาะชั้น 28 เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยช่วยเธอรูดบัตร ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง กั้นโลกภายนอกที่สว่างไสวและจอแจเอาไว้ เหลือเพียงเธอยืนเงียบ ๆ อยู่คนเดียวในพื้นที่ปิดมิดชิด
เธอมองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของตัวเองในกระจก เม้มปากเล็กน้อย แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ติ๊ง
ประตูเปิดออก
อาเฉิงยืนอยู่ตรงหน้าลิฟต์ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนวันนั้นไม่มีผิด ชุดสูทเรียบร้อยไร้ที่ติ
เขามองเสิ่นซิงหว่านแวบหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบประหนึ่งหุ่นยนต์ «คุณเสิ่น เชิญตามผมมาครับ»
ระหว่างเดิน เธอก็กวาดตามองสภาพแวดล้อมไปด้วย ชั้น 28 น่าจะเป็นชั้นส่วนตัวของเฮ่อเหวินโจว หรูหรา กว้างขวาง และเงียบสงัด จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าชัดเจน
สุดทางเดินมีประตูบานคู่สีไม้เข้ม อาเฉิงผลักประตูออก ผายมือให้เธอเข้าไป จากนั้นก็ถอยออกไปด้านนอกแล้วค่อย ๆ ปิดประตูตาม
เสียงประตูปิดเบามาก แต่เสิ่นซิงหว่านกลับรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรง
ที่นี่คือห้องทำงานขนาดใหญ่ หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานตลอดทั้งผนังหันออกไปทางอ่าววิกตอเรีย แสงแดดยามบ่ายสาดผ่านกระจกเข้ามา ทำให้พื้นที่ทั้งห้องสว่างไสวและโปร่งโล่ง
ส่วนเฮ่อเหวินโจวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
วันนี้เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นถึงกลางท่อนแขน เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อที่ชัดเจนและกระดูกข้อมือ เสื้อเชิ้ตตรงคอเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเค้าโครงกระดูกไหปลาร้าอย่างเลือนราง
เขากำลังทำงาน ตั้งใจเสียจนดูราวกับไม่ทันสังเกตว่ามีคนเข้ามา
เสิ่นซิงหว่านยืนอยู่ตรงประตู กระแอมเบา ๆ
ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เธอรออีกเกือบหนึ่งนาที เขาก็ยังไม่เงยหน้า มือใหญ่เรียวยาวเลื่อนเมาส์เบา ๆ ราวกับเธอยังสำคัญน้อยกว่าโครงการตรงหน้าเสียอีก
เอ่อ... บางทีเธออาจสำคัญน้อยกว่าโครงการจริง ๆ ก็ได้
เสิ่นซิงหว่านเม้มริมฝีปาก เธอเข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร ใช้ความเงียบและการไม่ตอบสนองเตือนให้เธอรู้ว่า ในพื้นที่แห่งนี้ คนที่ควบคุมทุกอย่างคือเขา เขาจะสนใจเธอเมื่อไรก็ได้ตามใจ เธอไม่คู่ควรให้เขาหยุดงาน แม้แต่จะเหลือบตามองสักครั้งก็ยังไม่คู่ควร
กลอุบายแบบนี้เธอคุ้นเคยดีนัก ตอนอยู่ตระกูลเสิ่น เธอต้องทนกับมันมานานกว่าสิบปี
ความไม่ยอมแพ้พลุ่งขึ้นมาในใจทันที แต่ไม่นานเธอก็กดมันลงไป เธอเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ฝึกมานับพันครั้ง แล้วก้าวไปข้างหน้าด้วยรองเท้าส้นสูง ทุกก้าวเนิบช้าไม่เร่งร้อน ราวกับแมวตัวหนึ่งที่ค่อย ๆ ทดลองย่างเท้าในอาณาเขตแปลกหน้า
«คุณเฮ่อ» เธอเอ่ยเสียงหวานแผ่วเบา «ฉันมาแล้วค่ะ»
ในที่สุดเฮ่อเหวินโจวก็เงยเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย
สายตาเลื่อนจากหน้าจอมาหยุดที่ใบหน้าเธอ แล้วก็ลดลงกลับไปมองหน้าจออีกครั้ง ทั้งหมดเกิดขึ้นไม่ถึงหนึ่งวินาที
«นั่งสิ»
เสิ่นซิงหว่านเม้มปาก ก่อนนั่งลงบนโซฟา โซฟานุ่มมาก พอนั่งลงร่างก็แทบจมลงไปครึ่งหนึ่ง เธอรีบขยับท่าทางให้ดูไม่กระอักกระอ่วนจนเกินไป
ช่วงเวลาต่อจากนั้น ห้องทำงานทั้งห้องมีเพียงเสียงแป้นพิมพ์กับเสียงปากกาหมึกซึมลากผ่านกระดาษดังแผ่ว ๆ
ต้องยอมรับว่าความจดจ่อของเขาน่ากลัวจริง ๆ ตอนจัดการเอกสารก็ทำต่อเนื่องทีละชุด พลิกหน้ากระดาษฉับไวและเด็ดขาด บางครั้งก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อ ลายมือดูสะอาดตาแต่หนักแน่น
เสิ่นซิงหว่านมองมือที่กำลังเซ็นชื่อของเขาอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วยาว ข้อนิ้วเด่นชัด ท่าจับปากกามั่นคง เล็บตัดแต่งเรียบร้อย ไม่มีส่วนเกินแม้แต่น้อย
เธอถอนสายตากลับมา แล้วเริ่มคิดคำนวณจุดประสงค์ที่มาวันนี้
เธอต้องการเงิน ค่าใช้จ่ายประจำเดือนนี้ยังไม่เข้าบัญชี เธอรอไม่ได้และไม่มีเวลารอ ค่ารักษาตัวในโรงพยาบาลของคุณย่าที่อเมริกา เธอต้องส่งไปให้ภายในสามเดือน เธอลำบากหน่อยไม่เป็นไร แต่คุณย่าต้องมีคนดูแล จะปล่อยให้คนอายุมากแล้วต้องทนทุกข์ไม่ได้
เพราะฉะนั้นเธอต้องเป็นฝ่ายรุก คว้าโอกาสไว้ และเปลี่ยนมูลค่าของนามบัตรเฮ่อเหวินโจวให้กลายเป็นเงินจริง
«คุณเฮ่อ» ในที่สุดเธอก็อดเอ่ยปากไม่ได้ «วันนี้คุณเรียกฉันมา คงไม่ได้ตั้งใจให้มาชมคุณทำงานหรอกใช่ไหมคะ?»
«ถ้าแค่จะให้ฉันดูว่าตอนทำงานคุณตั้งใจแค่ไหน มีเสน่ห์มากแค่ไหน ฉันก็หวังว่าคุณจะจ้างฉันเป็นผู้ช่วยส่วนตัวนะคะ ฉันทำงานเก่งมากเลยล่ะ~» เธอจงใจพูดประชดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเล็กน้อย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฮ่อเหวินโจวก็ปิดแฟ้มเอกสารในมือแล้ววางไว้ข้าง ๆ
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานนิ้วมือทั้งสิบวางบนโต๊ะ แล้วในที่สุดก็เงยหน้ามองเธอตรง ๆ
«มานี่»
สองคำนั้นราบเรียบ เป็นคำสั่งที่ดูเหมือนเรื่องปกติและไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ราวกับกำลังเรียกสัตว์เลี้ยง
ไม่มีมารยาทเลย
เสิ่นซิงหว่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ยืนห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งก้าว
ใกล้จนได้กลิ่นกายของเขา เป็นกลิ่นไม้สนเย็นเยียบ ผสมกับกลิ่นหอมละมุนของไวน์แดงและกลิ่นเค็มจาง ๆ ของลมทะเล ราวกับภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดปี เย็นชา คมกริบ เข้าใกล้ไม่ได้ แต่กลับชวนให้คนอยากยื่นมือไปสัมผัส
«มีอะไรเหรอคะ?» เธอแสร้งทำเสียงออดอ้อน
เฮ่อเหวินโจวไม่สนใจเธอ ก้มหน้าปิดเอกสารข้างมือ «ชั้นล่างมีร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่ร้านหนึ่ง รสชาติดี» เขาลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทจากราวแขวน สวมอย่างคล่องแคล่ว «คุณเสิ่นออกเงินแล้วกัน»
เขาพูดราวกับเป็นเรื่องสมควรอย่างยิ่ง แถมแทบไม่เหลือบมองเธอสักแวบ เสิ่นซิงหว่านอ้าปากค้าง ในใจแอบสบถว่า «นายทุนหน้าเลือด»
แต่สีหน้ากลับไม่เผยพิรุธ เธอยิ้มอ่อนหวานน่ารัก «ได้ค่ะ ฉันตามใจคุณ»
ร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่ในอาคารส่วนฐานของตึก ไม่ต้องออกไปข้างนอก แค่ลงลิฟต์แล้วเดินผ่านทางเชื่อมในอาคารก็ถึง หน้าร้านแขวนป้ายไม้สีธรรมชาติ สลักชื่อว่า «เสวียนไห่» ด้วยตัวอักษรเรียบง่ายและเก่าแก่
เสิ่นซิงหว่านรีบคำนวณราคาอาหารของร้านนี้ในใจ ช่างเถอะ ถ้าไม่ยอมลงทุนก็ไม่มีทางจับหมาป่าได้
พนักงานเสิร์ฟรู้จักเฮ่อเหวินโจว จึงพาทั้งคู่ไปยังที่นั่งมุมด้านในสุด แล้วรับเสื้อคลุมที่ทั้งสองถอดออกไปแขวนอย่างระมัดระวัง ตอนเขานั่งลง เสื้อเชิ้ตบริเวณเอวตึงเป็นรอยพับตื้น ๆ สองเส้น เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อกระชับด้านใต้
«อยากกินอะไร?»
«ให้คุณเฮ่อเลือกเลยค่ะ»
เฮ่อเหวินโจวเหลือบมองเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องก็รีบเดินเข้ามาทันที เขากระซิบบอกอยู่สองสามคำ พนักงานเสิร์ฟก็โค้งตัวถอยออกไป ทุกอย่างเงียบงันราวกับภาพยนตร์ไร้เสียง
ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงพวกเขาสองคน
เธอมองเฮ่อเหวินโจวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พยายามอ่านข้อมูลบางอย่างจากสีหน้าของเขา แต่กลับอ่านอะไรไม่ออกเลย ใบหน้านั้นเหมือนอัญมณีที่ผ่านการเจียระไนอย่างประณีต ทั้งเรียบลื่นและเย็นแข็ง มองไม่เห็นอารมณ์ใด ๆ ลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง
ภายในห้องอบอวลด้วยความเงียบที่ชวนให้หวาดหวั่น
«คุณเฮ่อ ฉันยังไม่มีโอกาสขอบคุณคุณเลยค่ะ ขอบคุณที่ให้เงินฉันซื้อเสื้อผ้า ดูสิคะ ชุดนี้สวยไหม?» เสิ่นซิงหว่านเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
เธอไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนถูกจับจ้องแบบนี้ เธอต้องเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์
เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เฮ่อเหวินโจวก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือวางบนโต๊ะ แล้วพิจารณาเสื้อผ้าของเธออย่างละเอียด
เขาพยักหน้าเบา ๆ มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่ยากจะตีความ «เหมาะกับคุณมาก»
«ขอบคุณค่ะคุณเฮ่อ ฉันก็ชอบมากเหมือนกัน»
เธอพูดจริง เธอชอบกระโปรงตัวนี้มากจริง ๆ เป็นคอลเล็กชันใหม่ประจำฤดูกาลของดิออร์ เธอหมายตาไว้นานแล้ว ถึงเงินจะเป็นของเฮ่อเหวินโจว แต่ตอนนี้กระโปรงตัวนี้ก็เป็นของเธอแล้ว
ขณะที่เธอยังยิ้มให้ชายหนุ่ม ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เฮ่อเหวินโจวก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ
«คุณต้องการอะไร?» เขายิ้ม แต่ในดวงตาดำสนิทลึกล้ำคู่นั้นกลับไม่มีอารมณ์ใด ๆ ให้เห็น
เขาถามตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม ไม่เกริ่นนำ ไม่พูดจาสัพยอก คมกริบราวกับใบมีดที่แทงทะลุความปรารถนาซึ่งซ่อนลึกที่สุดในใจเธอได้อย่างแม่นยำ
แม้แต่เสิ่นซิงหว่านที่ผ่านเรื่องราวมามากมายก็ยังชะงักไปกับคำถามของเขา
แต่เธอชะงักเพียงสองวินาทีเท่านั้น จากนั้นก็คลี่ยิ้มอย่างอิ่มเอม ราวกับแมวน้อยที่แอบกินของแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
«คุณเฮ่อถามตรงมากเลยนะคะ»
«ผมไม่ชอบเสียเวลา» เขาก้มหน้าจิบชา สายตาตรึงอยู่ที่ดวงตาของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ «คุณก็ไม่คุ้มค่าพอให้ผมเสียเวลาด้วยมากนัก»
คำพูดนี้ไร้มารยาทอย่างยิ่ง ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ป่านนี้คงโกรธจนร้องไห้ไปแล้ว แต่เสิ่นซิงหว่านไม่โกรธ แถมยังรู้สึกว่าพวกเขาสองคนช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน
เขาไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ความไม่ใส่ใจแบบนี้กลับเป็นความตรงไปตรงมา อย่างไรเสียเธอต้องการแค่เงิน ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ไม่มีใครเสียเปรียบใคร
«ฉันอยากได้เงินค่ะ» เธอยกแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นจิบ เลียนแบบท่าทางและน้ำเสียงของเขาอย่างสบาย ๆ «เงินเยอะ ๆ เลยค่ะ»
เฮ่อเหวินโจวไม่ยิ้ม
แววตาที่เขามองเธอมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมาอย่างละเอียดอ่อน ราวกับนายพรานพบเหยื่อที่ไม่ธรรมดา จะเรียกว่าประหลาดใจก็ไม่ใช่ แต่อย่างน้อยก็น่าสนใจพอให้มองอีกสักครั้ง
เธอคล้ายกับตัวเขาตอนอายุสิบเก้าจริง ๆ เพื่ออำนาจและสถานะ ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน
แต่เธอมองการณ์สั้นเกินไป กิริยาก็ยังไร้เดียงสา ห่างชั้นจากเขาในเวลานั้นมากนัก
อย่างไรก็ตาม การพูดออกมาตรง ๆ อย่างเปิดเผยแทบจะไร้ยางอายเช่นนี้ ก็ถือเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งแล้ว