คุณนายยั่วแล้วหนี คุณชายเฮ่อจึงคลั่งจนล้ำเส้น

ตอนที่ 2 คุณนายยั่วแล้วก็หนีไป คุณชายเฮ่อเสียการควบคุมจนล้ำเส้น

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เขาสัมผัสได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าทะเยอทะยานเกินไป ตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีส่วนไหนที่เรียกว่า “หยิ่งในศักดิ์ศรี” ได้เลย

เธอสวมเสื้อผ้าที่ขอยืมมาซึ่งไม่พอดีตัว ถือกระเป๋าถือรุ่นเก่า แต่งหน้าอย่างประณีต ทว่าความอ่อนเยาว์และประหม่าในแววตากลับปกปิดไม่มิด

รอยยิ้มของเธอฝืนเกินไป ความทะเยอทะยานในดวงตาก็เปิดเผยเสียจนเหมือนลูกแมวจรจัดที่หิวโซ แอบย่องเข้าไปริมบ่อปลาคาร์ปเป็นครั้งแรก แต่ยังคิดว่าตัวเองปลอมตัวได้แนบเนียนไร้ที่ติ

ที่น่าขันที่สุดคือ หลังจากถูกเขาจับได้ว่าเธอปลอมตัวมา เธอยังยิ้มออกอีก

ความหน้าหนาและความใจกว้างอย่างไม่รู้จักละอายของเธอกลับทำให้เขารู้สึกว่า...น่าสนใจอยู่บ้าง

ไม่ใช่ความน่าสนใจระหว่างชายหญิง เฮ่อเหวินโจวอย่างเขาจะขาดผู้หญิงได้อย่างไร? ผู้หญิงที่แห่เข้าหาเขามีมากพอจะเรียงแถวจากย่านจงหวนไปจนถึงสวิตเซอร์แลนด์ แต่ละคนล้วนมีประวัติสะอาด ทั้งยังเพียบพร้อมทั้งทรัพย์สินและรูปโฉม

ลูกสาวนอกสมรสจากเมืองจิง ผู้หญิงจอมหลอกลวงที่โกหกไม่หยุด สำหรับเขาแล้วไม่มีค่าให้เอ่ยถึง

แต่เธอมีบรรยากาศบางอย่างที่เขาคุ้นเคยดี

ความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อไต่เต้าขึ้นไป ความคิดแบบนักพนันที่ทั้งที่กลัวแทบตาย ก็ยังกัดฟันก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว

เหมือนกับเขาตอนอายุสิบเก้า

ปีนั้น ตอนที่เขายืนอยู่ในห้องหนังสือของพ่อ เผชิญหน้ากับบิดาผู้ให้กำเนิดที่คิดจะเขี่ยเขาออกจากคณะกรรมการบริษัท เขาก็คงมีสีหน้าแบบนี้

ภายนอกยิ้มแย้ม แต่ในใจพร้อมเดิมพันด้วยทุกสิ่ง อย่างไรเสียก็ไม่มีอะไรให้เสีย ต่อให้แพ้ก็แค่กลับไปเริ่มต้นใหม่ อย่างมากก็แค่ตาย แต่ถ้าชนะก็พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้

จากนั้นก็ไม่มีใครกล้าควบคุมเขาอีก

แน่นอนว่าเธอเทียบเขาไม่ติด

ความทะเยอทะยานของเธอเล็กน้อยเกินไป วิธีการก็ช่างตื้นเขิน วิสัยทัศน์คับแคบ แค่อยากตกผู้ชายรวยสักคนเพื่อยกระดับชีวิตด้วยวิธีพื้น ๆ แผนการแบบนี้ ในสายตาของเฮ่อเหวินโจวไม่ต่างอะไรกับเด็กเล่นขายของ

ขณะที่เสิ่นซิงหว่านคิดว่าเขาคงไม่สนใจเธออีกแล้ว ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

“คุณเสิ่น รู้ไหมว่าถ้าผู้จัดงานรู้ว่าคุณปลอมตัวเป็นคนอื่นมาร่วมงาน จะเกิดอะไรขึ้น?”

“แล้วคุณเฮ่อจะบอกผู้จัดงานไหมคะ?” เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ราวกับลูกแมวที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาตอนแอบกินปลากระป๋อง

เฮ่อเหวินโจวไม่ได้ตอบทันที เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอชั่วขณะ

แน่นอนว่าเขาไม่บอก

บอกผู้จัดงานไปจะสนุกอะไร

แค่ไล่ผู้หญิงจอมหลอกลวงคนนี้ออกไป เขาไม่ต้องเปลืองคำพูดสักคำก็ทำได้ แต่ไล่ไปแล้วจะมีอะไรสนุก?

เขาอยากดูมากกว่าว่าเธอจะแสดงต่อไปได้ถึงเมื่อไร และจะก่อเรื่องได้ใหญ่โตแค่ไหน

“ผมยุ่งมาก”

พูดจบ เขาก็เบนสายตาแล้วจิบวิสกี้ในมือ

“ขอบคุณนะคะ คุณเฮ่อ!” เสิ่นซิงหว่านรู้ว่าคำพูดนี้หมายความว่าเขาจะไม่เปิดโปงเธอ พอได้ยินจึงยิ้มราวกับสุนัขจิ้งจอกที่แอบขโมยของกินสำเร็จ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นคนดี”

คนดี? เขาเนี่ยนะ?

คงไม่มีใครในโลกนี้ใช้คำสองคำนี้บรรยายเขาหรอก

เฮ่อเหวินโจวไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด มุมปากขยับอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มจาง ๆ แทบมองไม่เห็นเหมือนเดิม แต่คราวนี้ในรอยยิ้มนั้นเจือแววเยาะหยันอย่างชัดเจน

เฮ่อเหวินโจวไม่พูดอะไรต่อ เพียงขยับนิ้วเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้อาเฉิงเข้ามา เขาจะคุยธุระแล้ว

คนที่ถูกไล่ออกไปก่อนหน้านี้ถูกเรียกกลับมา ส่วนเธอกลับถูกทิ้งให้ยืนอยู่ที่เดิม

แต่เสิ่นซิงหว่านไม่ได้รู้สึกอับอาย

เธอเดิมพันชนะแล้ว!

แม้ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ไล่เธอไป แต่นั่นหมายความว่าเธอยังลองหยั่งเชิงขีดจำกัดของเขาต่อได้!

จนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ

หัวใจเต้นรัว เลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง พาเอาความตื่นเต้นและความเร้าใจหลังรอดพ้นวิกฤตมาด้วย

เธอยืนมองแผ่นหลังของเฮ่อเหวินโจวตอนลุกขึ้น ไหล่กว้างเอวสอบ สูททำให้เขาดูราวกับคมดาบที่ถูกฝักหุ้มไว้ ส่วนโครงหน้าด้านข้างเมื่อกระทบแสงไฟก็งดงามแทบไร้ที่ติ

หัวใจพลันเต้นถี่ขึ้น

แต่เหตุผลเตือนเธอว่าเขาอันตราย เธอจะเผลอใจให้เขาไม่ได้เด็ดขาด

เข้าใกล้เขา ยั่วยวนเขา แล้วเอาเงินมาให้ได้ก็พอ

“คุณเฮ่อ” เธอยืนนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนแตะหลังชายหนุ่มเบา ๆ เสียงอ่อนนุ่มราวขนนก “ฉันขอช่องทางติดต่อของคุณได้ไหมคะ? ในเมื่อคุณไม่คิดจะเปิดโปงฉัน ฉันก็ต้อง...แสดงความขอบคุณบ้างสิคะ”

หญิงสาวก้าวเข้าไปหาอย่างไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย แล้วถามช่องทางติดต่ออย่างเปิดเผย

เฮ่อเหวินโจวจึงชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย

เขาไม่หันกลับมา เพียงเบนใบหน้าเล็กน้อยแล้วเหลือบมองเธอด้วยหางตา คล้ายไม่พอใจที่เธอมารบกวน

แม่สาวตัวแสบคนนี้แต่งข้ออ้างได้ขอไปทีเสียจริง แต่ก็หน้าหนาไม่เบา

อาเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นมือจะไล่เธอไป ทว่าเฮ่อเหวินโจวขยับนิ้วห้ามไว้

บรรยากาศเงียบลงราวสามวินาที

เขาเอ่ยขึ้น “อาเฉิง”

“นามบัตร”

คิ้วของอาเฉิงขยับเล็กน้อย

เขาติดตามเฮ่อเหวินโจวมานานกว่าสิบปี ผ่านเรื่องราวใหญ่โตมานับไม่ถ้วน แต่การที่เจ้านายหยิบนามบัตรให้ผู้หญิงด้วยตัวเองเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าอยู่นอกเหนือประสบการณ์ของเขา

ถึงอย่างนั้น เขาก็หยิบนามบัตรสีเทาเข้มจากกระเป๋าด้านในของสูทอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นให้เธอด้วยสองมือ

นามบัตรออกแบบเรียบง่าย มีเพียงชื่อหนึ่งชื่อกับหมายเลขโทรศัพท์ ไม่มีแม้แต่ตำแหน่ง

เธอรับนามบัตรมา ปลายนิ้วสั่นระริก “ขอบคุณค่ะ คุณเฮ่อ” เธอเก็บนามบัตรใส่กระเป๋าถืออย่างทะนุถนอม รอยยิ้มบนใบหน้าเบิกบานราวกับถูกหวย “วันหลังฉันต้องเลี้ยงข้าวคุณแน่นอนค่ะ จะได้แสดงความขอบคุณ”

“วันหลัง?” เขาทวนคำนี้ น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าแผ่วเบาจนแทบจับไม่ได้ “ในเมื่อคุณได้ช่องทางติดต่อของผมแล้ว งั้นกำหนดเวลาให้ชัดเจนเลยดีกว่า”

ผู้ชายคนนี้...

เขากำลังเล่นกับเธออยู่

ส่วนเธอ...กลับชอบแบบนี้เข้าจริง ๆ!

ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ เขาอยากเล่น เธอต้องการเงิน ช่างเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

พอมีเงินมากพอ เธอก็จะกลับไปใช้ชื่อจริงของตัวเอง ไปอเมริกาเพื่อดูแลคุณย่า แล้วใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างคนธรรมดา

เสิ่นซิงหว่านยิ้มกว้างกว่าเดิม น้ำเสียงเจือความออดอ้อนบางเบา “ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่ว่าคุณเฮ่อว่างเมื่อไรค่ะ อย่างไรฉันก็มีเบอร์คุณแล้ว ถึงตอนนั้น...คุณห้ามไม่รับสายนะคะ”

เขามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหมุนตัวเดินไปยังอีกฟากของห้องจัดเลี้ยง ท่วงท่าผ่อนคลายมั่นคง ทุกก้าวราวกับราชันกำลังตรวจตราอาณาเขต

คนรอบตัวรีบเดินตามไปทันที ราวกับเศษเหล็กที่ถูกแม่เหล็กดูดเข้าหา พากันล้อมเป็นวงโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง

เธอยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังนั้นค่อย ๆ ไกลออกไป

จู่ ๆ เธอก็ยิ้มขึ้นมา ก่อนหันไปนั่งตรงที่ชายหนุ่มเพิ่งนั่ง แล้วเงยหน้าดื่มแชมเปญหมดแก้ว

ถึงเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบจะดูเหมือนเป็นแค่ความบันเทิงชั่วครู่ที่เขาคิดขึ้นมา แล้วอย่างไรล่ะ?

สิ่งที่เธอต้องการคือโอกาส ต่อให้มีโอกาสเพียงหนึ่งในหมื่น เธอก็กล้าเดิมพัน

แต่เธอไม่รู้เลยว่า บนระเบียงเชื่อมระหว่างห้องรับรองพิเศษชั้นสามเหนือศีรษะ มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเธอมาตั้งแต่ต้นจนจบ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป