“เท่าไร?”
เสิ่นซิงหว่านกะพริบตาปริบ ๆ สมองหมุนเร็วจี๋
เงินน่ะหรือ...ยิ่งมากก็ยิ่งดีอยู่แล้ว
แต่เธอก็พูดมากเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะดูเห็นแก่เงินเกินไป เธอจึงยิ้มพลางวางคางลงบนข้อมือ แล้วกะพริบตา “คุณเฮ่อคิดว่าฉันมีค่าเท่าไรคะ?”
โยนคำถามกลับไปให้เขา
ที่จริงตอนพูดแบบนี้ เธอก็กำลังเดิมพันอยู่ เดิมพันว่าเฮ่อเหวินโจวจะไม่โมโหเพราะคำพูดนี้ และเดิมพันว่าความสนใจที่เขามีต่อเธอจะต้องมีมูลค่าเป็นตัวเลขสักจำนวนหนึ่ง
เขาไม่ได้ตอบทันที เพียงมองเธอเงียบ ๆ ราวกับเป็นมีดไร้รูปร่างที่ค่อย ๆ กรีดชั้นเครื่องสำอางประณีตและรอยยิ้มจงใจของเธอออกทีละชั้น จนเห็นตัวตนที่แท้จริงที่สุดของเธอ
“คุณซื่อตรงกว่าตอนอยู่ในงานเลี้ยงนะ”
“วันนั้นฉันคือเสิ่นจือเยว่ต่างหากค่ะ~” เสิ่นซิงหว่านเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ รอยยิ้มเจือแววเยาะตัวเองอยู่จาง ๆ “วันนี้ฉันคือเสิ่นซิงหว่าน ตัวจริงเสียงจริง คุณเฮ่อสืบประวัติฉันจนหมดเปลือกแล้ว ถ้ายังแกล้งทำต่อก็ไม่มีความหมายหรอกค่ะ”
“รู้ว่าถูกสืบประวัติแล้วยังกล้ามาหาฉันอีกหรือ?”
“ทำไมจะไม่กล้าล่ะคะ?” เธอกางมืออย่างไร้เดียงสา สีหน้าไม่แยแสจนคนไม่รู้ว่าควรตำหนิเธอว่าโง่ หรือชมว่าใจกล้าดี “บนตัวฉันมีอะไรให้คุณเฮ่อหมายปองด้วยหรือคะ? เงินคุณมีมากกว่าฉันเป็นหมื่นเท่า อำนาจยิ่งไม่ต้องพูดถึง ด้วยชาติกำเนิดของฉัน ในสายตาคุณคงไม่ถึงขั้นเป็นของเล่นด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อคุณตอบรับคำเชิญของฉันแล้ว ก็แปลว่าคุณเห็นว่าฉันน่าสนุก หรือไม่ก็...”
เธอจงใจลากเสียงท้ายประโยคให้ยาว ดวงตาโค้งขึ้นเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่กำลังหยั่งเชิงขอบกับดัก
“ไม่ก็คุณตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกเห็นในคืนนั้น!”
ตอนพูดเช่นนี้ แม้แต่ตัวเธอเองก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นงั้นหรือ? โอกาสคงพอ ๆ กับหิมะตกบนยอดเขาไท่ผิงซาน
คนตรงข้ามเงียบไปประมาณสามวินาที มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย
“คุณคิดว่าเป็นแบบไหนล่ะ?”
“ฉันคิดว่าเป็นแบบแรกค่ะ” เสิ่นซิงหว่านถอนหายใจ น้ำเสียงแฝงความผิดหวังเกินจริง ราวกับหญิงสาวที่เพิ่งถูกเปิดโปงว่ากำลังตกหลุมรัก “แต่ฉันหวังว่าจะเป็นแบบที่สองนะคะ”
คราวนี้เขาหัวเราะออกมาจริง ๆ ราวกับมีดอกไม้ผลิบานขึ้นกลางภูเขาน้ำแข็ง ทว่ารอยยิ้มนั้นไร้ความอบอุ่นและความอ่อนโยน มีเพียงความสำราญอันโหดร้ายที่มองลงมายังสรรพชีวิต...
เขาไม่ได้พบคนที่น่าสนใจเช่นนี้มานานแล้วจริง ๆ
“คุณเสิ่น คุณน่าสนใจมากจริง ๆ” เขาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย พลางหมุนแหวนตระกูลที่นิ้วนางอย่างไม่ใส่ใจ
เสิ่นซิงหว่านยังไม่ทันได้รู้สึกภูมิใจกับคำพูดนั้น ประโยคถัดมาของเขาก็ราดลงมาเหมือนน้ำเย็นสาดใส่ศีรษะ
“แต่ก็ไม่ได้มีค่ามากมายอะไร เรื่อง ‘รักแรกพบ’ น่ะคุณคิดไปเอง”
รอยยิ้มบนใบหน้าเธอชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น
“งั้นคุณเฮ่อเสนอราคามาเลยค่ะ” เธอยังคงยิ้มเหมือนเมื่อครู่ น้ำเสียงร่าเริงราวกับกำลังซื้อผัก
เขาไม่ได้ตอบในทันที
พนักงานเสิร์ฟเคาะประตูเข้ามาจัดอาหาร ต้องยอมรับว่าเฮ่อเหวินโจวรู้จักใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจริง ๆ อาหารแต่ละจานประณีตจนเรียกชื่อไม่ถูก ไวน์ขาวถูกวางไว้ทางขวามือของเธอ ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ
หลังพนักงานเสิร์ฟออกไป เฮ่อเหวินโจวจึงเอ่ยขึ้น
เขายกแก้วไวน์ขึ้นมา หมุนเบา ๆ มองหยดไวน์สีทองอ่อนกระเพื่อมเป็นวงซ้อนกันบนผนังแก้ว
“ได้” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเนิบช้า ราวกับสายเชลโลที่ถูกสีลากอย่างแผ่วเบา “ฉันจะให้โอกาสคุณหนึ่งครั้ง”
หัวใจของเสิ่นซิงหว่านเต้นเร็วขึ้นทันที แต่เธอบังคับตัวเองให้สงบนิ่ง “โอกาสอะไรคะ?”
เขาไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงจิบไวน์องุ่นอย่างผ่อนคลาย จากนั้นก็ล้วงการ์ดใบหนึ่งออกจากกระเป๋าด้านในของสูท แล้วใช้นิ้วดันเบา ๆ มาหยุดตรงหน้าเธอ
มันคือบัตรสีดำที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและสถานะ
“บัตรใบนี้ไม่มีวงเงินจำกัด คุณจะใช้ซื้อเสื้อผ้า กินข้าว หรือใช้จ่ายอะไรก็ได้ตามใจ”
เธอมองบัตรใบนั้นที่อยู่ตรงหน้า แสงไฟสะท้อนผิวโลหะเย็นเยียบ หัวใจเธอพองโตด้วยความดีใจจนแทบทะลุออกมาจากอก แต่กลับไม่ยื่นมือไปหยิบ
เธอเม้มริมฝีปากสีชมพูอ่อน ประสานมือทั้งสิบไว้บนโต๊ะ เล็บจิกลงบนหลังมือ ใช้ความเจ็บปวดประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิด
“แล้วเงื่อนไขล่ะคะ?” น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่หากตั้งใจฟังจะจับได้ถึงความสั่นไหวแผ่วเบา “ไม่มีใครรับของตอบแทนโดยไม่ทำอะไรหรอกค่ะ”
เขาวางมือทั้งสองซ้อนกันบนตัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายคาดไม่ถึงว่าเธอจะมีสติได้ขนาดนี้
“อยู่เป็นเพื่อนฉันสามเดือน”
เขาใช้คำว่า “อยู่เป็นเพื่อน” ด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นพิเศษ ไม่ใช่แฟนสาว กระทั่งคนรักก็ยังไม่ใช่ เป็นเพียงเครื่องแก้เบื่อชั่วคราว ของชิ้นเล็ก ๆ เอาไว้คลายเหงาเท่านั้น
แต่เธอไม่รู้สึกว่าถูกหยาม
คุ้มจะตาย
เธอจะใช้เวลาสามเดือนนี้เอาใจเขา แล้วกอบโกยเงินให้ได้มาก ๆ
“แค่สามเดือนหรือคะ? ฉันขอพูดไว้ก่อนนะ คุณเฮ่อ ฉันทำธุรกิจสุจริต ไม่ขายตัวค่ะ”
วินาทีถัดมา เฮ่อเหวินโจวก็หัวเราะเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่คิดปิดบัง “คุณเสิ่น จำสถานะของตัวเองไว้ ภรรยาของฉัน เฮ่อเหวินโจว ไม่มีทางเป็นลูกสาวนอกสมรสจากตระกูลเล็ก ๆ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเธอแข็งค้าง เพราะคำพูดนั้นทำร้ายจิตใจเกินไป มันกระชากเอาด้านที่น่าอับอายที่สุดของเธอออกมาตรง ๆ
แต่ไม่นานเธอก็ปรับอารมณ์ได้ พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ?”
“เรียกเมื่อไรก็ต้องมา”
“ฉันขาดคนคอยแก้เบื่อ ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ เรียกเมื่อไรก็ต้องมา ห้ามล้ำเส้น ห้ามถามเรื่องของฉัน ครบสามเดือนแล้วฉันจะให้เงินคุณ จากนั้นเราก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีก”
“แค่นี้หรือคะ?”
“แค่นี้ รับได้ไหม?”
เสิ่นซิงหว่านก้มหน้าลง สายตาหยุดอยู่บนบัตรสีดำใบนั้น มันนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้ ราวกับกรงที่เปิดประตูรอให้เธอก้าวเข้าไป
เธอนึกถึงฤดูหนาวปีที่อายุหกขวบ ตอนนั้นแม่ที่ป่วยหนักย่อตัวลงจัดปกเสื้อให้เธอ แล้วพูดว่า “แม่ไปซื้อขนมให้หนูนะ” หลังจากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย
นึกถึงห้องเล็ก ๆ ในตระกูลเสิ่นที่ไม่เคยได้รับแสงแดด นึกถึงความไม่ใส่ใจของพ่อ การกลั่นแกล้งจากแม่ใหญ่และพี่สาว นึกถึงคุณยายที่อยู่ไกลถึงอเมริกา...
เธอเงยหน้าขึ้น มองเฮ่อเหวินโจว “รับได้ค่ะ”
“ดี”
ชายหนุ่มพยักหน้า ดูท่าทางพอใจอยู่บ้าง “กินข้าวเถอะ”
“แล้วค่าตอบแทนของฉันล่ะคะ?” เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างว่าง่าย คีบพุงปลาแซลมอนให้ตัวเองก่อนชิ้นหนึ่ง “คุณเฮ่อคงไม่คิดจะใช้บัตรเครดิตใบเดียวส่ง ๆ ฉันหรอกนะคะ?”
เธอมองเขาด้วยดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาที่สุด แล้วกะพริบตาเบา ๆ
“อีกไม่กี่วันจะมีเงินก้อนหนึ่งเข้าบัญชีคุณ” ดูเหมือนเขาจะหมดความสนใจกับหัวข้อนี้แล้ว ก้มหน้ากินข้าวตามลำพัง “นี่เป็นแค่เงินใช้จ่ายส่วนตัว”
เงินใช้จ่ายส่วนตัว
พอเธอรู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบไม่ลงเสียแล้ว แต่เธอไม่คิดจะปิดบัง ในเวลาแบบนี้แสร้งทำเป็นวางท่าเรียบร้อย ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติเงินน่ะสิ
“คุณเฮ่อ ขอให้เราร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะคะ” เธอยกแก้วไวน์ขึ้น แตะขอบแก้วของเขาเบา ๆ แล้วแหงนหน้าจิบไปอึกหนึ่ง
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก “คุณอย่าเล่นลูกไม้จะดีกว่า”
“ฉันจะเล่นลูกไม้อะไรได้ล่ะคะ?” เสิ่นซิงหว่านเอียงศีรษะเล็กน้อย พออารมณ์ดี ความกล้าก็เพิ่มขึ้นตาม เธอเริ่มพูดจาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง “อีกอย่าง ใครจะกล้าเล่นลูกไม้กับคุณล่ะคะ? ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณเฮ่อเหวินโจวใช้วิธีเด็ดขาดโหดเหี้ยม อายุสิบเก้าก็ขึ้นกุมอำนาจตระกูล คนที่ทรยศคุณต่างก็...”
เธอยังพูดไม่ทันจบก็รู้ตัวว่าพูดมากเกินไป อากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลง
แววตาของเฮ่อเหวินโจวเปลี่ยนไป เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย
เพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ขนแผ่นหลังของเธอก็ลุกชันขึ้นมาทันที
“ล้อเล่นค่ะ” เธอรีบเก็บรอยยิ้ม ยกแก้วไวน์ขึ้นชนแก้วเขาอย่างว่าง่าย น้ำเสียงอ่อนลงพร้อมแสดงความอ่อนข้ออย่างพอเหมาะ “อย่าโกรธเลยนะคะ”
เฮ่อเหวินโจวไม่ได้ตอบรับท่าทีอ่อนข้อของเธอ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ
เห็นได้ชัดว่าเธอไปแตะเรื่องที่ทำให้เขาไม่พอใจเข้าแล้ว ตลอดเวลารับประทานอาหารอีกหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เขาแทบไม่พูดอะไร เธอพยายามหาเรื่องมาชวนคุยเท่าที่ทำได้ แต่สุดท้ายก็ได้เพียงเสียง “อืม” ส่ง ๆ จากเขาไม่กี่ครั้ง
อารมณ์ร้ายใช่เล่นเลย