บทที่ 10 เขาถึงกับคิดจะหย่ากับองค์หญิง!
ชั่วขณะนั้น ความคิดของเหลียวเหรินฝู่แล่นปราด เขากำลังครุ่นคิดว่าจะหาวิธีใด หรือเหตุผลอะไรมาเอาผิดโหวพิทักษ์เหนือได้อีก
แต่เขายังคิดหาเหตุผลไม่ออก คำพูดต่อมาของฟางจิ่นเหนียนกลับทำให้เขาและเหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ทั่วท้องพระโรงตะลึงงัน!
“ฝ่าบาท ในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าก็หวังว่าฝ่าบาทจะทรงตัดสินให้ข้าด้วย!”
ชุยฮ่าวซานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามอย่างไม่รู้ตัวว่า “ตัดสินให้เจ้าหรือ?”
ฟางจิ่นเหนียนพยักหน้า “ใช่แล้ว ฝ่าบาท เมื่อครู่พระองค์ก็ตรัสเองว่า ถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้ ต่อให้ข้าสังหารเหลียวจื่อเจี๋ยก็ยังไม่เกินกว่าเหตุ แล้วเหตุใดข้าจึงไม่ฆ่าเขา? เพราะข้าไม่อยากให้ผู้คนคิดว่าข้าอาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น ไม่อยากให้ทุกคนคิดว่าโหวพิทักษ์เหนือผู้ได้รับเก้าสิ่งอันเป็นเกียรติยศสูงสุดนั้นหยิ่งผยอง ไม่เห็นหัวใคร และทำตามอำเภอใจ”
ฟางจิ่นเหนียนเน้นคำว่า “ได้รับเก้าสิ่งอันเป็นเกียรติยศสูงสุด” เป็นพิเศษ ยังคงย้ำเตือนทุกคนในที่นี้ว่าเขามีฐานะและตำแหน่งเช่นไร
“ดังนั้น ต่อให้ใจข้าบอบช้ำและเจ็บปวดเพียงใด ข้าก็ไม่ได้ฆ่าเหลียวจื่อเจี๋ย แต่พอคิดว่าเขาเข้าเรือนหอก่อนข้าไปก้าวหนึ่ง และอาจทำเรื่องที่เดิมทีควรเป็นหน้าที่ของข้าไปแล้ว ข้าก็… เฮ้อ!”
กล่าวถึงตรงนี้ ฟางจิ่นเหนียนหลับตา ยกมือกุมอก สีหน้าเจ็บปวดราวกับหัวใจแหลกสลาย
ราวกับมีคนเอามีดแทงหัวใจเขาอยู่!
เขาทุบอกตนเองเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อว่า “ดังนั้น ข้าขอวิงวอนฝ่าบาท โปรดตัดสินให้ข้า สังหารเหลียวจื่อเจี๋ยเสีย!”
สังหารเหลียวจื่อเจี๋ยเสีย…
เสียงของฟางจิ่นเหนียนก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ต่างอ้าปากค้างในทันที
เพราะภาพตรงหน้าเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด
วันนี้พวกเขามาประชุมขุนนางแต่เช้า ที่จริงก็เพื่อดูว่าฝ่าบาทจะจัดการกับโหวอันดับหนึ่งแห่งต้าเฉียนอย่างไร จะได้ให้คำตอบแก่เสนาบดีฝ่ายซ้าย