ชุยฮ่าวซานตวาดว่า “หากไม่ใช่สายลับ แล้วเหตุใดเจ้าจึงยุแยงให้แตกแยก? เจ้าไม่รู้หรือว่ากองทัพที่ข้าเชื่อใจที่สุดคือกองทัพพิทักษ์เหนือ หากไม่มีกองทัพพิทักษ์เหนือ ไหนเลยจะมีแคว้นต้าเฉียนของข้า? เจ้ากล้าพูดจาใส่ร้ายกองทัพพิทักษ์เหนืออยู่ที่นี่ ทั้งยังกล่าวหาว่าก่อกบฏ! คำว่า ‘ก่อกบฏ’ จะพูดส่งเดชได้หรือ? ทหาร! ตบปากมัน!”
สิ้นเสียงของชุยฮ่าวซาน ทหารหลายนายก็รีบก้าวเข้ามาทันที
พวกเขาจับตัวใต้เท้าจางไว้ แล้วตบปากเขาเพียะ ๆ
ปากของใต้เท้าจางแตกอย่างรวดเร็ว เลือดไหลเต็มปาก
แม่ทัพจ้าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกมือปิดปากโดยไม่รู้ตัว
เลือดที่ปากของเขาเพิ่งหยุดไหล ไม่อยากเจอเรื่องแบบนี้อีกแล้ว!
ยังดีที่เมื่อครู่ตนไม่ได้พูดคำว่าก่อกบฏหรือคำทำนองนั้นออกไป
ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ขุนนางในท้องพระโรงมีสีหน้าแตกต่างกันไป
ฟางจิ่นเหนียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าเย็นชา หากวิญญาณของเขาไม่ได้ล่องลอยอยู่ระหว่างฟ้าดินหลังความตายเป็นเวลาหนึ่ง เขาก็คงไม่มีทางเห็นธาตุแท้ของชุยฮ่าวซาน
กษัตริย์ผู้นี้ซ่อนตัวเก่งยิ่ง ทั้งยังวางตัวเป็นคนดีได้แนบเนียนนัก
แท้จริงแล้วเขาก็หวาดระแวงกองทัพพิทักษ์เหนือ อยากกำจัดกองทัพพิทักษ์เหนือในตอนนี้ เพียงแต่ลอบหาทางอยู่ในใจมาตลอด
เขาต้องหาเหตุผลให้ได้ก่อน หรือก็คือต้องทำให้เรื่องนั้นดูชอบธรรม
“เสด็จพ่อ...”
ชุยอิ่งเซียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับงุนงงไปหมด
นางไม่เคยคิดเลยว่าเสด็จพ่อจะช่วยปกป้องฟางจิ่นเหนียน
ยามนี้ชุยฮ่าวซานไม่สนใจชุยอิ่งเซียว เมื่อเห็นว่าใบหน้าของใต้เท้าจางเต็มไปด้วยเลือด เขาจึงกล่าวต่อว่า “พอแล้ว หยุดมือ สั่งสอนเขาแค่นี้ก็พอ”
แม้ใบหน้าของใต้เท้าจางจะเปื้อนเลือด เขาก็ยังกล่าวว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา!”
กล่าวจบ เขาก็กลับไปยืนท่ามกลางฝูงชน ไม่กล้าเอ่ยปากอีก
ชุยฮ่าวซานกล่าวต่อว่า “ใต้เท้าจาง ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการปกป้องศักดิ์ศรีของราชวงศ์ จึงเผลอพูดผิดไปเพราะร้อนใจ”
กล่าวแล้วเขาก็มองไปยังเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊