“เหตุใดจึงเป็นเหลียวจื่อเจี๋ยอีกแล้ว? เมื่อครู่ท่านเองก็มิได้บอกหรือว่าเรื่องนี้ให้แล้วกันไป?”
บนบัลลังก์ ชุยฮ่าวซานขมวดคิ้วเล็กน้อย
ชุยอิ่งเซียวตวาดเสียงกร้าวยิ่งกว่า “ฟางจิ่นเหนียน เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? หรือไม่รู้ว่าตัวเองยังมีเรื่องที่จัดการไม่เรียบร้อย? เสด็จพ่อ เมื่อครู่ท่านมิได้บอกหรือว่าเมื่อคืนเขากรอกสุราจนขุนนางขั้นสามตายไปคนหนึ่ง? เขายังไม่ได้ให้คำชี้แจงแก่ท่านเลย! อีกอย่าง เสด็จพ่อคงยังไม่ทราบว่า ขันทีไห่ที่ท่านส่งไปจวนโหวพิทักษ์เหนือถูกฟางจิ่นเหนียนสังหารแล้ว! เขาฆันทีคนสนิทของท่าน โทษนี้สมควรตายอย่างแน่นอน”
ชุยอิ่งเซียวไม่รู้ว่าฟางจิ่นเหนียนคิดจะทำอะไร แต่นางจะปล่อยให้เขาทำต่อไปไม่ได้ อีกอย่าง การประชุมขุนนางเช้าวันนี้มิใช่ควรรุมโจมตีฟางจิ่นเหนียนหรอกหรือ?
“เซียวเอ๋อร์ เจ้าบอกว่าขันทีไห่ตายแล้วหรือ!”
ชุยฮ่าวซานเลิกคิ้วขึ้น
เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
แม้ขันทีไห่จะไม่ใช่ขันทีใหญ่ผู้ดูแลกิจการ แต่ฐานะในวังก็ไม่ต่ำต้อย
แม้แต่เสนาบดีซ้ายและขวา บางครั้งยังต้องไว้หน้าขันทีไห่
แต่ฟางจิ่นเหนียนกลับกล้าสังหารขันทีไห่ ช่างบังอาจไร้ขอบเขตจริง ๆ
เวลานี้ คนจากจวนเสนาบดีซ้ายฉวยโอกาสกล่าวประณามขึ้นอีกครั้ง
“หากโหวพิทักษ์เหนือสังหารขันทีไห่จริง นี่ก็เป็นการกบฏต่อราชอำนาจ!”
“ฝ่าบาท โทษนี้สมควรตาย!”
“ฝ่าบาท โหวพิทักษ์เหนือถือดีเช่นนี้เอง! ที่หน้าประตูวัง เขายังสั่งคนทุบปากข้าจนเละ! ข้าเป็นขุนนางขั้นสองของราชสำนักนะพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาททอดพระเนตรปากข้าสิ...”
แม่ทัพจ้าวก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
เขาแค้นฟางจิ่นเหนียนอยู่แล้ว ถูกทุบปากต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ ทำให้เขาเสียหน้าจนหมดสิ้น
สีหน้าชุยฮ่าวซานเคร่งขรึมขึ้น เขาหันไปซักถามฟางจิ่นเหนียน
“ฟางจิ่นเหนียน! ที่เซียวเอ๋อร์พูดเป็นความจริงหรือไม่?”