เมื่อฟางจิ่นเหนียนกล่าวจบ ขันทีใหญ่ก็เดินไปข้างกายเขา รับกล่องมาด้วยสองมือ ก่อนกลับมายืนตรงหน้าชุยฮ่าวซาน
ชุยฮ่าวซานหยิบจดหมายออกมา อ่านทีละฉบับ
ด้านข้าง ชุยอิ่งเซียวหรี่รูม่านตาลง ซองจดหมายบางฉบับดูคุ้นตายิ่งนัก นั่นไม่ใช่จดหมายที่นางเขียนเองหรือ?
นางคล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงร้องขึ้นด้วยความตกใจว่า “เสด็จพ่อ อย่าทอดพระเนตร...”
ชุยฮ่าวซานพลันตวาดเสียงเย็น “หุบปาก!”
สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดี ราวกับตกตะลึงอย่างยิ่ง!
ฟางจิ่นเหนียนรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง ชุยฮ่าวซานยังแสดงละครอยู่ในเวลานี้อีก
ผู้บงการเรื่องนี้อยู่เบื้องหลัง ผู้ชักใยตัวจริง มิใช่ตัวท่านเองหรอกหรือ?
เกรงว่าองค์หญิงน้อยคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่คอยยุยงนางอยู่เบื้องหลังนั้น ได้รับคำสั่งจากเสด็จพ่อของนางเอง
เวลานี้ ชุยฮ่าวซานโยนจดหมายในมือให้เหลียวเหรินฝู่
“อัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย อ่านดูด้วยตนเอง!”
อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายรับจดหมายไป พออ่านแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก!
เพียงเห็นลายมือ เขาก็รู้แล้วว่าเหลียวจื่อเจี๋ยเป็นคนเขียน
เนื้อหาในจดหมายยิ่งทำให้เหงื่อเย็นไหลชุ่มไปทั้งกาย
“จดหมายพวกนี้คืออะไร? อัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย เหตุใดท่านจึงเหงื่อออก?”
เสียงของถังจงหยวน อัครเสนาบดีฝ่ายขวาดังขึ้น
อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายมิได้ตอบ
เวลานี้ ฟางจิ่นเหนียนเอ่ยขึ้นว่า “จดหมายเหล่านี้เป็นจดหมายที่เหลียวจื่อเจี๋ยกับองค์หญิงน้อยลอบติดต่อกับจางไหลฝู พ่อบ้านคนก่อนของจวนโหวข้า จดหมายของเหลียวจื่อเจี๋ยมีทั้งหมด 8 ฉบับ ส่วนขององค์หญิงน้อยมี 2 ฉบับ สำหรับเนื้อหาในจดหมาย ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ต้องการให้ข้าเปิดเผยให้ทุกคนทราบหรือไม่?”
“อีกอย่าง ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายคงไม่คิดว่านี่เป็นลายมือปลอมที่ข้าให้คนทำขึ้นหรอกกระมัง? บนนั้นมีตราประทับส่วนตัวของคุณชายเหลียวอยู่ ตราของเขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ยากจะเลียนแบบ”