ทะลุมิติมาแล้วเหรอ?
สวี่ต้าหม่านอนหงายอยู่บนเตียงเตา จ้องคานบ้านสีดำปี๋เหนือศีรษะ
เขาเป็นคนมองโลกในแง่ดี ใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไร
ตอนตกงานและถูกลดเงินเดือนเมื่อหลายปีก่อน ภรรยาร้อนใจจนปากเป็นแผล เขายังชงชาให้ตัวเองได้ แถมพูดว่า “ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่เป็นไรหรอก”
ต่อให้วันเวลายากลำบากแค่ไหน ขอแค่ยังมีข้าวกิน มีที่ให้นอน เขาก็ไม่เคยทำหน้าหม่นหมองใช้ชีวิต
ถ้าเป็นคนอื่นทะลุมิติมาแบบนี้ อาจร้องไห้ฟูมฟายหรือคิดสั้น แต่ถ้าเป็นเขา—
มาแล้วก็อยู่ให้เป็น
ยังไงก็ได้ทะเบียนบ้านในเมืองหลวงอยู่ดี
ทะเบียนบ้านในเมืองหลวงปี 1949
เขาพลิกตัว ผ้าห่มเย็นเฉียบ แต่ร่างกายยังหนุ่ม เลือดลมพลุ่งพล่าน ไม่นานก็อุ่นขึ้น
ต่อไปนี้ทุกคนจะเรียกเขาว่าสวี่ต้าหม่า
ส่วนชื่อเซียวอวี่...อยู่ที่โรงแรมในตงก่วนปี 2026 แล้วจะทำยังไง?
ภรรยา ลูก...?
พอคิดถึงตรงนี้ ใจเขาก็เจ็บหน่วงขึ้นมาครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ข่มความรู้สึกนั้นเอาไว้
คิดไปก็ไม่มีประโยชน์
กลับไปไม่ได้แล้ว
งั้นก็ใช้ชีวิตที่นี่ให้ดี
เขาปรับตัวยอมรับเรื่องต่าง ๆ ได้เก่งขนาดนี้แหละ
นอนอยู่พักหนึ่ง สวี่ต้าหม่าก็นึกถึงสิ่งที่เป็นมาตรฐานของการทะลุมิติในนิยายออนไลน์ขึ้นมาได้
เขาร้องเรียกในใจเงียบ ๆ ว่า “ระบบ?”
ไม่มีการตอบสนอง
“มิติส่วนตัว?”
ก็ยังเงียบเหมือนเดิม
พอเงียบลง เขาก็สัมผัสได้ว่าลึกเข้าไปในห้วงความคิดมีบริเวณหนึ่ง “สว่าง” อยู่จริง ๆ
เหมือนแสงที่เห็นเวลาหลับตาจ้องดวงอาทิตย์ ไม่แสบตา แต่รู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น
เขารวบรวมสมาธิส่งความคิดไปยังแสงสว่างนั้น—
ข้อมูลสองชุดปรากฏขึ้นในจิตสำนึกโดยตรง
ชุดแรก:
【มิติหยุดเวลา】
ขนาด: 2 เมตร × 2 เมตร × 2 เมตร เป็นทรงลูกบาศก์
ระยะ: ภายใน 10 เมตรรอบตัวผู้ครอบครอง สามารถเก็บเข้าและนำออก รวมถึงสแกนสิ่งของได้อย่างอิสระ
ข้อจำกัด: สิ่งมีชีวิตที่เข้าไปจะตายทันที
ผู้ครอบครองเข้าไปได้
หมายเหตุ: ไม่สามารถทำกิจกรรมที่มี “กระบวนการ” ใด ๆ ภายในมิติได้ เช่น เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ ทำอาหาร อ่านหนังสือ ทำได้เพียงเก็บและนำสิ่งของออกมาเท่านั้น
ชุดที่สอง:
【กฎของโลก】
กฎข้อที่หนึ่ง: ทำให้ “สวี่ต้าหม่า” ตายอย่างสงบเมื่อสิ้นอายุขัย
กฎข้อที่สอง: เมื่อภารกิจสิ้นสุด จะมอบรางวัลตามระดับความสำเร็จ
สวี่ต้าหม่าทำความเข้าใจข้อมูลทั้งสองชุดอย่างง่าย ๆ แล้วถามในใจทันทีว่า “แล้วเซียวอวี่ในโลกความจริง รวมถึงภรรยากับลูกของผมล่ะ?”
“เป็นเพียงการคัดลอกวิญญาณของเซียวอวี่ขึ้นมาอีกชุด เซียวอวี่ในโลกความจริงยังใช้ชีวิตตามปกติ”
ได้ยินคำตอบนี้ สวี่ต้าหม่าถึงค่อยโล่งใจ
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามต่อว่า “โลกนี้จบแล้วจะมีโลกต่อไปอีกไหม?”
แสงสว่างนั้นกะพริบแผ่วเบา
“มี”
หัวใจสวี่ต้าหม่าเต้นเร็วขึ้นสองจังหวะ แต่ยังควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงได้ “ความรู้กับทักษะที่ผมเรียนรู้ในโลกนี้ รวมถึงสิ่งของที่เก็บไว้ในมิติ เอาไปโลกต่อไปได้ไหม?”
“ได้”
สวี่ต้าหม่าสูดหายใจลึก
“โลกที่จัดให้ผมมีอะไรบ้าง?”
“โลกคู่ขนานจากภาพยนตร์และละคร”
สวี่ต้าหม่ายังอยากถามต่อว่า—มีโลกจากภาพยนตร์หรือละครเรื่องไหนบ้าง?
ภารกิจของแต่ละโลกคืออะไร?
เลือกเองได้ไหม?
แต่แสงสว่างในหัวกลับเงียบลงราวกับถูกปิดสวิตช์ ไม่ว่าเขาจะเรียกยังไง ก็ไม่ยอมตอบอีกสักคำ
เงียบ
เงียบสนิท
สวี่ต้าหม่ารออยู่นาน พอแน่ใจว่าระบบแกล้งตายจริง ๆ ถึงค่อยสบถในใจ—
อย่างน้อยก็อธิบายให้ชัดก่อนสิ
แต่ไม่นานเขาก็หันไปสนใจเรื่องที่สำคัญกว่า
สวี่ต้าหม่า
สวี่ต้าหม่าในละครต้นฉบับมีปมใหญ่ที่สุดเรื่องอะไร?
เป็นหมัน
ไม่มีลูกชายลูกสาว สืบสกุลไม่ได้
ในละครทั้งบอกตรง ๆ และบอกเป็นนัยว่า ตอนเด็กจู๋ทึ่มเคยเตะจุดสำคัญของสวี่ต้าหม่าจนเสียหาย ทำให้โตมาเป็นหมัน
แน่นอนว่าก็มีคนบอกว่าสวี่ต้าหม่ามีปัญหามาตั้งแต่เกิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจู๋ทึ่มเลย
จะโทษใครก็ได้ แต่ผลลัพธ์เหมือนกัน—ชีวิตนี้สวี่ต้าหม่าไม่มีทายาท
ในบ้านสี่ประสาน ในยุคนั้น ผู้ชายที่ไม่มีลูกไม่มีหลานย่อมยืดอกไม่ขึ้น พูดอะไรก็ไม่มีใครฟัง พอแก่ตัวลงก็ยิ่งไร้ที่พึ่ง
ลองดูสวี่ต้าหม่าในละครต้นฉบับสิ ทำไมถึงชอบก่อเรื่อง ชอบเล่นแง่นัก?
พูดง่าย ๆ คือเขารู้สึกด้อยและไม่มั่นใจ
คนอื่นมีลูก มีความหวัง ส่วนเขาไม่มีอะไรเลย เหลือเพียงความไม่ยอมแพ้ที่คอยพยุงตัวเองไว้
สวี่ต้าหม่ารีบค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
พอค้นดูแล้ว เขาก็โล่งอก
ตอนนี้จู๋ทึ่มอายุ 14 ปี พ่อของเขา เหอชิงชิง ส่งไปฝึกทำอาหารเสฉวนที่ร้านอาหารเอ๋อเหมยแล้ว
ส่วนตัวเหอชิงชิงเองยังทำงานเป็นหัวหน้าโรงอาหารที่โรงงานเหล็กกล้าเจียกัง ออกบ้านแต่เช้ากลับดึกทุกวัน และเป็นใหญ่ในบ้าน
มีเขาคอยคุมอยู่ ถึงจู๋ทึ่มจะยังนิสัยเกเรไม่ฟังใคร แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเหลวไหลไร้ขอบเขตเหมือนในละครต้นฉบับ
ในความทรงจำ จู๋ทึ่มไม่เคยเตะเป้าของสวี่ต้าหม่าเลย
ตอนเด็ก ๆ เด็กสองคนเคยทะเลาะกันบ้าง แต่ก็แค่ผลักกันไปมา วิ่งไล่กัน ไม่มีการปะทะกันถึงขั้นเอาเป็นเอาตาย
สวี่ต้าหม่าเอื้อมมือลงไปคลำโดยไม่รู้ตัว ยังดีที่อวัยวะต่าง ๆ อยู่ครบ
แต่เขาก็นึกถึงอีกคำพูดหนึ่งขึ้นมาได้: สวี่ต้าหม่าเป็นหมันมาตั้งแต่เกิด
เรื่องนี้ต้องหาโอกาสไปหาหมอตรวจ
ในยุคนี้ ถ้าผู้ชายไม่มีทายาท ชีวิตย่อมลำบาก
ไม่ต้องพูดถึงแก่ตัวแล้วใครจะเลี้ยง ป่วยแล้วใครจะดูแล แค่คำซุบซิบนินทาของเพื่อนบ้านก็ทำให้คนแทบอยู่ไม่ไหวแล้ว
คนในบ้านสี่ประสานเรียกเขาต่อหน้าว่า “ต้าหม่า” บ้าง “น้องต้าหม่า” บ้าง ลับหลังไม่รู้จะนินทาว่าร้ายกันยังไง
ต้องรีบตรวจให้รู้เรื่อง
ถ้ามีปัญหาก็รักษา รักษาไม่ได้ค่อยหาทางอื่น
ยังไงชีวิตนี้สวี่ต้าหม่าก็จะไม่เดินซ้ำรอยในละครต้นฉบับอีก
สวี่ต้าหม่านอนอยู่บนเตียงเตา ฟังเสียงหมาเห่าเป็นครั้งคราวกับเสียงลมจากนอกหน้าต่าง สมองหมุนเร็วจี๋
เดือนมีนาคม ปี 1949
เป่ยผิงเพิ่งได้รับการปลดปล่อยได้ไม่นาน เมืองหลวงยังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านอันวุ่นวายระหว่างยุคเก่ากับยุคใหม่
ราคาสินค้ายังไม่คงที่ อาหารยังต้องปันส่วน หลายบ้านกักตุนข้าวของไว้ กลัวว่าจะเกิดสงครามอีก
ตอนนี้ครอบครัวสวี่เป็นยังไงบ้าง?
พ่อ สวี่ฟู่กุ้ย ทำงานอยู่ที่โรงงานเหล็กกล้าตระกูลโหลว
แม่ เฉียนซิ่วอิง เป็นคนรับใช้ให้ตระกูลโหลว
น้องสาว สวี่เสี่ยวหลิง อายุ 3 ขวบ ถักผมเป็นมวยสองข้างเหมือนเขาแพะ เจอใครก็ยิ้ม ไม่กลัวคนแปลกหน้า
ครอบครัวสี่คนอาศัยอยู่ในห้องปีกตะวันออกของเรือนหลังบ้าน
มีห้องปีกสองห้อง กับห้องเล็กด้านเหนืออีกหนึ่งห้อง
ในบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยง ตอนนี้มีครอบครัวอี้จงไห่ ครอบครัวหลิวไห่จง ครอบครัวเหยียนปู้กุ้ย รวมถึงเหอชิงชิงที่อยู่กับจู๋ทึ่มและน้องสาวชื่ออวี่สุ่ย
ยังมีครอบครัวเจี่ยตงซวี่ กับคุณย่าหูหนวกที่อยู่คนเดียว
ภรรยาของเหอชิงชิงเสียชีวิตไม่นานหลังคลอดอวี่สุ่ย
ฉินหวยหรูยังไม่ได้แต่งเข้ามา
ตอนนี้เธอน่าจะยังอยู่ชนบท อีกสักพักกว่าจะได้แต่งเข้าบ้านสี่ประสาน
สวี่ต้าหม่าหลับตา ทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างละเอียด
สวี่ต้าหม่าในวัย 11 ปี มีฐานะครอบครัวดีพอสมควรในบ้านเลขที่ 95 หรือแม้แต่ในหมู่ชาวบ้านทั่วไปของเมืองหลวง
ในฐานะลูกชายคนเดียว พ่อแม่ตามใจ น้องสาวก็เกาะติด ชีวิตถือว่าไม่เลว
เด็กคนนี้มีไหวพริบปฏิภาณ พูดจาหวาน รู้จักดูสีหน้าคน แต่ก็เพราะอย่างนั้นถึงติดนิสัยฉลาดแกมโกงและชอบเอาเปรียบคนอื่นอยู่บ้าง
นิสัยพวกนี้ต้องแก้
ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปได้ไม่ไกล ปัญญาที่แท้จริงคือมองสถานการณ์ออก อดทนเป็น และเก็บงำตัวเองได้ลึก
เขาทำงานในรัฐวิสาหกิจมาหลายปี เข้าใจหลักการข้อหนึ่งดีที่สุด—คนที่เก่งจริงไม่ใช่คนที่ชอบเอะอะโวยวาย แต่เป็นคนที่นั่งอยู่มุมห้อง สีหน้าประนีประนอม จนไม่มีใครระแวง และสุดท้ายทุกเรื่องต้องผ่านมือเขา
สวี่ต้าหม่าพลิกตัว ดึงผ้าห่มบาง ๆ มาห่อตัวให้แน่นขึ้นอีกหน่อย
แล้วก็ยังมี “มิติ” ในห้องเล็กด้านข้าง—มิติหยุดเวลาขนาด 8 ลูกบาศก์เมตร ถึงจะปลูกผักเลี้ยงไก่ไม่ได้ แต่ใช้เก็บของก็เหลือเฟือ
ในยุคที่ข้าวของขาดแคลน การมีคลังเก็บของติดตัวถือเป็นข้อได้เปรียบมหาศาล
จากนั้นก็...
เขานึกถึงภารกิจของระบบ
หมายความว่าเขาต้องใช้ชีวิตแทนสวี่ต้าหม่าให้ดี และอยู่ไปจนแก่ตาย
สวี่ต้าหม่ายิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ท่ามกลางราตรี ใบหน้าของเด็กชายวัย 11 ปีเผยสีหน้าลุ่มลึกชวนคิดที่มีแต่คนเก๋าเกมวัยสี่สิบกว่าเท่านั้นถึงจะแสดงออกมาได้
“ก็ได้”
เขาพูดเบา ๆ สองคำกับคานบ้านสีดำสนิทเหนือศีรษะ