ชีวิตของเซียวอวี่ราบรื่นจนน่าเหลือเชื่อ
เขาเกิดในยุค 80 และเติบโตมาในช่วงเวลาที่ดี
ตอนเกิด ครอบครัวไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ไม่เคยอดอยาก
สมัยเรียน ผลการเรียนอยู่ระดับกลาง ๆ ทว่าตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับทำได้ดีเกินคาด จนสอบติดมหาวิทยาลัยดี ๆ แห่งหนึ่ง
พอเรียนจบก็ได้งานท่ามกลางกระแสการจ้างงานหลังมหาวิทยาลัยขยายการรับนักศึกษา เขาเข้าทำงานในรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่งแบบงง ๆ อดทนทำอยู่หลายปี สุดท้ายกลับได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้จัดการแผนก
ตอนนั้นเขาคิดว่าชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ
สิ่งที่ควรได้ก็จะได้มา ขอแค่ไม่ขี้เกียจหรือโง่เกินไป และอย่าทำอะไรให้วุ่นวายเกินเหตุ
พอมานึกย้อนดูทีหลัง ถึงได้รู้ว่านั่นเรียกว่าผลประโยชน์จากยุคสมัย
แทบไม่เกี่ยวกับตัวเซียวอวี่เลย
หลังปี 2023 กระแสก็เปลี่ยนไป
เริ่มจากการควบรวมแผนก ตำแหน่ง “รองผู้จัดการ” ของเขาหายไป เหลือเพียงตำแหน่ง “ผู้เชี่ยวชาญอาวุโส” แถมเงินเดือนยังถูกหั่นไป 40 เปอร์เซ็นต์
เขากัดฟันทน
ต่อมา บริษัทปรับโครงสร้าง แม้แต่ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญก็รักษาไว้ไม่ได้ เขาจึงออกไปหางานใหม่ ส่งประวัติสมัครงานไปกว่าร้อยแห่ง สัมภาษณ์งานกับบริษัทกว่า 30 แห่ง สุดท้ายก็ได้เข้าทำงานในบริษัทเล็ก ๆ ที่ทำธุรกิจห่วงโซ่อุปทาน เงินเดือนยังไม่ถึงครึ่งของช่วงที่เคยรุ่งเรืองที่สุด
ต้องผ่อนบ้าน ต้องเลี้ยงลูก สีหน้าภรรยาก็หม่นหมองลงทุกวัน
เซียวอวี่ไม่เคยบ่น
ไม่ใช่ไม่อยากบ่น แต่ไม่มีเวลา
ทุกเช้าตื่นหกโมงครึ่ง เบียดรถไฟใต้ดิน ตอกบัตร เข้าประชุมที่ไม่มีวันจบ ต้องฝืนยิ้มให้คนไม่รู้จักไม่รู้จบ กลับถึงบ้านตอนกลางคืนก็ล้มตัวลงนอนทันที
ชีวิตน่ะ อดทนสักหน่อย เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
——
วันที่ 2 สิงหาคม 2026 ตงก่วน
เซียวอวี่ติดตามเจ้านายมาเดินทางทำงาน ตอนเย็นไปเลี้ยงข้าวลูกค้า ดื่มเหล้าขาวไปครึ่งจิน แล้วยังซัดเบียร์เข้าไปอีกหลายขวด
หัวมึนตื้อ ขาเหมือนเหยียบอยู่บนปุยนุ่น
ลูกค้าลากเขาไปนวดเท้า เขาปฏิเสธไม่ไหว จึงตามไปยังร้านนวดเท้าชั้นล่าง หมอนวดฝีมือใช้ได้ นวดไปนวดมาเขาก็หลับไป
พอตื่นขึ้นมาก็เกินห้าทุ่มแล้ว เจ้านายกับลูกค้ายังคุยกันอยู่ในห้องข้าง ๆ เซียวอวี่ทักทายพวกเขาแล้วกลับโรงแรมไปก่อน
โรงแรมสี่ดาว ห้องเตียงใหญ่
เขาถอดรองเท้า แต่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้มตัวลงบนเตียงแล้วเปลือกตาก็ปิดลง
ระหว่างครึ่งหลับครึ่งตื่น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหนึ่ง ฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง ไม่แก่หรือหนุ่ม คล้ายกระซิบอยู่ข้างหู แต่ก็เหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล——
“อยากลองใช้ชีวิตที่น่าตื่นเต้นกว่านี้ไหม?”
เซียวอวี่พลิกตัวอย่างสะลึมสะลือ มุมปากขยับเล็กน้อย
“อยากสิ...”
ยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างทั้งร่างก็เหมือนถูกใครผลักจากด้านหลังอย่างแรง โลกหมุนคว้าง ตรงหน้ามืดสนิท มองไม่เห็นอะไรอีก
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เซียวอวี่คิดว่าตัวเองคงดื่มมากไปจนยังฝันอยู่
เหนือศีรษะมืดสนิท
เขากะพริบตา ปรับสายตาให้ชินกับความมืด แล้วค่อย ๆ มองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว
นี่คือห้องเล็กจิ๋ว
ผนังก่อด้วยอิฐสีเขียวอมเทา ฉาบปูนขาวบาง ๆ ไว้ด้านนอก แต่หลุดร่อนเป็นด่างดวงไปแล้ว
ปูนหลุดล่อนเป็นแผ่นใหญ่ เผยให้เห็นอิฐด้านใน
มุมห้องมีโต๊ะตัวหนึ่ง ดูไม่ออกว่าเดิมเป็นสีอะไร
คราบน้ำมันกับรอยขีดข่วนกระจายเต็มพื้นโต๊ะ
มีตะเกียงน้ำมันก๊าดวางอยู่ บนโป๊ะตะเกียงมีฝุ่นจับหนา
เตียงเตา
เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงเตา
ปูด้วยเสื่อกกซึ่งยังสะอาดพอใช้
ร่างกายมีผ้าห่มนวมผืนหนึ่งคลุมอยู่
หน้าต่างเป็นหน้าต่างไม้แบบเก่า ปิดทับด้วยกระดาษหน้าต่างที่พองตัวขึ้นลงเบา ๆ ตามแรงลม ส่งเสียง “ปุ ๆ”
นอกหน้าต่างมืดสนิท ไกลออกไปมีเสียงหมาเห่าดังแว่วมาเป็นระยะ
จากนั้นก็เป็นเสียงผู้ชายไอ ดังขาด ๆ หาย ๆ
เซียวอวี่นอนนิ่งอยู่พักใหญ่ สมองว่างเปล่า
จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปคลำท้องตามความเคยชิน
พุงเบียร์น้อย ๆ ที่อยู่กับเขามาสิบกว่าปีหายไปแล้ว
แทนที่ด้วยผิวเนื้อแน่นกระชับของเด็กหนุ่ม
ซี่โครงเห็นได้ชัดใต้ผิวหนัง ทุกครั้งที่หายใจ หน้าอกขยับมากกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด
มือของเขาค้างอยู่บนท้อง ไม่ขยับอยู่นาน
ทันใดนั้นก็มีเสียง “ตูม” ดังขึ้นในหัว
ราวกับมีใครเทน้ำร้อนจัดลงในกะโหลก ภาพ เสียง กลิ่น และอารมณ์นับไม่ถ้วนแห่กันเบียดเข้ามา
เด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งวิ่งเล่นอย่างบ้าคลั่งอยู่ในตรอกหูทงแห่งหนานหลัวกู่เซี่ยง ด้านหลังมีเด็กหญิงตัวน้อยถักผมเปียแกละวิ่งตามพลางร้องว่า “พี่ชาย รอหนูด้วย”
ชายร่างท้วมกำลังนั่งยอง ๆ ผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน ก่อนหันมายิ้มให้เขา “ต้าหม่า ไปซื้อเหล้ามาให้แม่ขวดหนึ่งสิ”
หญิงหน้ากลมคนหนึ่งกำลังวุ่นอยู่หน้าเตาไฟ ยัดแผ่นแป้งข้าวโพดครึ่งชิ้นใส่ปากเขา พลางบอกว่า “ค่อย ๆ กิน เดี๋ยวติดคอ”
เด็กชายวัยกำลังโต สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทายืนอยู่ตรงประตูบ้าน ปาก้อนหิมะใส่เขา พลางตะโกนว่า “สวี่ต้าหม่า แกมันไอ้ลูกเจี๊ยบ!”——เด็กคนนั้นมีแววตาเจ้าเล่ห์ไม่เกรงกลัวใคร อายุยังน้อย แต่ตัวสูงชะลูดแล้ว
จู๋ทึ่ม
เหออวี่จู้
จากนั้นก็มีภาพความทรงจำอีกมากมาย
ใบหน้าแก่ ๆ ของอี้จงไห่ที่ทำท่าวางมาดอยู่ตลอด
หัวล้านมันแผล็บของหลิวไห่จง
ดวงตาเรียวยาวเจ้าเล่ห์คู่หนึ่งบนใบหน้าผอมยาวของเหยียนปู้กุ้ย
ยังมีบ้านเลขที่ 95 ในตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยง ต้นไหวโบราณหน้าประตู และพื้นอิฐสีเขียวอมเทาที่จับตัวเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว...
ขณะความทรงจำพรั่งพรูเข้ามา จิตสำนึกอีกส่วนหนึ่งก็ดิ้นรนขัดขืน
ความกลัว ความน้อยใจ และความดื้อรั้นของเด็กชายวัย 11 ขวบ ราวกับถูกโยนเข้าไปติดอยู่ในตาข่ายผืนใหญ่ ดิ้นอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง
เซียวอวี่ปิดตา
ความทรงจำสองชุดกำลังหลอมรวมกัน พูดให้ถูกคือวิญญาณสองดวงกำลังหลอมรวมกัน
ชายวัยกลางคนเหนื่อยล้าคนหนึ่ง ซึ่งมาจากปี 2026 และใช้ชีวิตมานานกว่าสี่สิบปี กับเด็กชายวัย 11 ขวบที่เกิดในปี 1938 และเพิ่งผ่านการปลดปล่อยเป่ยผิงมา
ประสบการณ์ชีวิตสี่สิบปีผสานกับเรื่องราวชีวิตในเป่ยผิงตลอดสิบเอ็ดปี ราวกับสายน้ำสองสายที่มีอุณหภูมิต่างกันไหลวนอยู่ในภาชนะเดียวกัน ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง
เวลาผ่านไปประมาณสองสามนาที
เมื่อเซียวอวี่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็แจ่มชัดแล้ว
เขายกมือขึ้นมาดู มือเล็กจัง บนนิ้วมีรอยแผลจากน้ำเหลืองกัดเล็บ ซอกเล็บยังมีคราบดำที่ล้างไม่ออกฝังอยู่
เป็นมือของสวี่ต้าหม่า
เขาผ่อนลมหายใจยาว ในใจกลับรู้สึกสงบนิ่งอย่างประหลาด
ในฐานะนักอ่านนิยายออนไลน์มานาน 20 ปี เซียวอวี่—ตอนนี้ควรเรียกว่าสวี่ต้าหม่าแล้ว—คุ้นเคยกับชื่อสถานที่นี้เป็นอย่างดี
บ้านเลขที่ 95 ในตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยง
สมรภูมิหลักของเรื่อง “ลานบ้านที่เปี่ยมด้วยรัก”
คนที่อาศัยอยู่ในนั้น เขาหลับตาก็นับชื่อได้ครบ
จู๋ทึ่มหรือเหออวี่จู้ ฉินหวยหรู อี้จงไห่ หลิวไห่จง เหยียนปู้กุ้ย คุณปู่ใหญ่ คุณปู่รอง คุณปู่สาม รวมถึงตัวเขาเอง สวี่ต้าหม่า “ตัวร้าย” ที่คนเกลียดที่สุดในเรื่อง
คนเก่งเกิดในถิ่นดี
เคารพผู้สูงวัย รักเด็กเล็ก
เพื่อนบ้านปรองดอง
สวี่ต้าหม่าทวนคำเหล่านี้ไปมาในใจสองรอบ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ไปให้พ้นเลย
ในลานบ้านนั้นมีแต่คนเจ้าเล่ห์
มีแต่แผนการ
แต่แล้วเขาก็คิดได้—แล้วคนเจ้าเล่ห์จะทำไม?
เซียวอวี่ทำงานในที่ทำงานมาสองสิบปี เจอปีศาจอะไรมาบ้างแล้ว?
ในหน่วยงานก็มีพวกที่ยิ้มแย้มต่อหน้า แต่ลอบแทงข้างหลัง
ในบริษัทเอกชนก็มีพวกที่วาดฝันสวยหรูไว้หลอกคน
ส่วนลูกค้าก็มีพวกที่ดื่มเหล้าพลางเรียกกันว่าพี่น้อง แต่พอหันหลังก็ไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น...
เมื่อเทียบกันแล้ว เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ในลานบ้านสี่ประสาน
อย่างน้อยก็ยังห่อหุ้มด้วย “น้ำใจไมตรี” อยู่ชั้นหนึ่ง
แค่ยึดติดมากไปหน่อยเท่านั้น