หลังจากพักอยู่ที่บ้านเก่าตระกูลซางมาหนึ่งสัปดาห์ ครอบครัวลู่หนานเกอทั้งห้าคนก็ไม่ได้อยู่ว่าง พวกเขาไปดูอสังหาริมทรัพย์หลายแห่งที่ซื้อไว้ในเมืองจิง รวมถึงคฤหาสน์และบ้านสวนที่ฉือหยานโจว ซื่อซวี่ และคนอื่น ๆ มอบให้ ทีละแห่งจนครบ
ดูไปดูมา สุดท้ายสายตาของทุกคนในครอบครัวก็หยุดอยู่ที่บ้านสี่ปีกซึ่งฉือหยานโจวมอบให้
อิฐเขียว กระเบื้องสีเทา ประตูบานใหญ่ทาสีแดงชาด ห่วงทองแดงขัดจนเงาวับ
ทำเลดีจริง ๆ ซ่อนอยู่ในตรอกเงียบสงบด้านหลังย่านคึกคัก ไม่ไกลจากบ้านเก่าตระกูลฉือและบ้านเก่าตระกูลซางนัก
เมื่อผลักประตูใหญ่เข้าไป ด้านในก็พลันเปิดโล่งกว้างขวาง
ลานบ้านเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างขวาง ปูพื้นด้วยแผ่นหินสีเขียว มีมอสส์เขียวอ่อนนุ่มผุดขึ้นตามร่องหิน แผ่บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนที่ผ่านการหล่อเลี้ยงด้วยกาลเวลา
มุมตะวันออกเฉียงใต้มีต้นหอมหมื่นลี้เก่าแก่ต้นหนึ่ง กิ่งก้านใบดกเขียวชอุ่ม คิดว่าพอถึงฤดูใบไม้ร่วงที่ดอกไม้บาน ทั้งลานคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม
ในลานยังมีสระน้ำขนาดพอดี น้ำใสจนมองเห็นก้นสระ เห็นได้ชัดว่าได้รับการดูแลอย่างดี มีดอกบัวสายปลูกอยู่ และเลี้ยงปลาคาร์ปหลากสี ทั้งสีแดงและสีทองค่อย ๆ ว่ายวนไปมา ช่วยเพิ่มชีวิตชีวาให้ที่นี่
เรือนหลักหันหน้าไปทางทิศใต้ เรือนข้างฝั่งตะวันออกและตะวันตกตั้งเรียงกันอย่างสมมาตร เป็นผังบ้านสี่ปีกทางเหนือแบบดั้งเดิม ดูเป็นระเบียบและโอ่อ่า
แต่ความประหลาดใจที่แท้จริงอยู่ใต้ระเบียงชายคา
ใต้ระเบียงชายคามีกรงนกแขวนอยู่ ข้างในมีนกแก้วมาคอว์ขนสีสันสดใสยืนอยู่ตัวหนึ่ง
ลู่หนานเกอ ลู่ซีฉือ และลู่เป่ยเย่ชะงักฝีเท้าพร้อมกัน ดวงตาสามคู่จับจ้องไปยังนกตัวนั้น แล้วพูดขึ้นพร้อมกันว่า “กังจื่อ!”